நட்சத்திர நிழல்கள் 1: சீதா கல்யாண வைபோகமே

நண்டு

நூறாண்டு கடந்துவிட்ட தமிழ் சினிமாவில் ஆண்டுதோறும் நூற்றுக்கணக்கான பெண் கதாபாத்திரங்கள் உதிக்கின்றன. அவற்றில் பல குறுகிய காலத்திலேயே உதிர்ந்துவிடுகின்றன; சில பார்வையாளர் மனத்தில் உறுதிபெற்றுவிடுகின்றன. அப்படி நீங்காத இடம்பிடித்த கதாபாத்திரங்களில் சிலவற்றைக் குறித்த நினைவுகளைப் பகிர்ந்துகொள்கிறது இந்தத் தொடர்.

சரியாக 28 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், 1981 ஏப்ரலில் வெளியானது இயக்குநர் மகேந்திரன் இயக்கிய நண்டு திரைப்படம். இதன் நாயகியாக சீதா என்னும் வேடத்தில் நடித்திருந்தார் உதிரிப்பூக்கள் அஸ்வினி. இந்தப் படத்தின் கதையை எழுதியிருந்தவர் எழுத்தாளர் சிவசங்கரி. பெண்களது பிரச்சினைகளை மையப்படுத்தியிருந்த படம் இது. பெரிய சிக்கல்கள் இல்லாத சாதாரணக் குடும்பத்தில் விழும் முடிச்சுகளும் அவற்றை அவிழ்ப்பதற்குமான போராட்டமுமே நண்டு திரைப்படமாகியிருக்கிறது.

சீதா படோடாபமான வீட்டுப் பெண் அல்ல. எளிய குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவள். தோற்றத்திலும் நடவடிக்கைகளிலும் எளிமை நிறைந்த பெண் அவள். அடர்ந்த கூந்தல், பரந்த நெற்றி, அகண்ட அர்த்தபுஷ்டியான விழிகள், கூர் நாசி, இதழ் திறந்தால் இனம்புரியாத சோகத்தைக் கொட்டிவிடுமோ என்ற எண்ணம் தோன்றும்படியான தோற்றம் கொண்ட அவள், பல குடித்தனங்கள் வசிக்கும் ஒரு வளவுக்குள் அமைந்த சிறு வீட்டில் வசிக்கிறாள். சீதா இருக்கும் இடம்தேடி வந்துவிடுகிறான் அவளுடைய ராமன்.

தந்தையை இழந்திருந்த சீதாவின் குடும்பத்தில் ஆண்கள் என யாருமே இல்லை. அவளும் அவளுடைய அம்மாவும்தான். இதுபோக அவளுடைய அக்கா சரஸ்வதி. அக்காவின் கணவன் சரஸ்வதியைக் கொடுமைப்படுத்துவதற்காகவே அவளைத் திருமணம் செய்துகொண்டதுபோல் நடந்துகொள்பவன். சீதா பொறுமைசாலி. அதிகாலையில் எழும் வழக்கம்கொண்டவள். கடவுள் நம்பிக்கை கொண்ட அவள் அம்மாவுக்குச் சிறு சிறு உதவிகள் செய்துவிட்டு அலுவலகம் சென்று திரும்புவள். தான் உண்டு தன் வேலை உண்டு என அன்றாட கதியில் சுழல்பவள்.

சீதாவின் மனங்கவர்ந்த நாயகனான ராம்குமார் ஷர்மா பெரிய வீரனல்ல; அவனால் சிவதனுசை வளைக்கவோ முறிக்கவோ முடியாது. தன்னைப் படுத்தியெடுக்கும் இருமலையே வெற்றிகொள்ளத் தெரியாதவன் அவன். சிறுவயது முதல் ஆஸ்துமா நோயால் அவதிப்படுபவன். உத்தரப்பிரதேச மாநிலம் லக்னோவில் பிறந்து குடும்பத்தால் கிட்டத்தட்ட விரட்டியடிக்கப்பட்டவன். ஆணாதிக்கத் திமிர் கொண்ட தந்தையைப் பெற்ற மகனான அவன்மீது பரிவுகொண்டுதான் சீதா பாசம் செலுத்துகிறாள். இருவரும் ஒரே அலுவலகத்தில் வேலை பார்க்கிறார்கள். ஒரே வளவில் குடியிருக்கிறார்கள். அண்ணலும் நோக்கினார் அவளும் நோக்கினால் வகைக் காதலல்ல அவளுடையது. ஒருவர் பாரத்தை மற்றவர் சுமக்கும் இயல்பான தன்மை கொண்ட எளிய காதல் அது.

நடுத்தரவர்க்கப் பெண்கள் எதிர்கொள்ளும் அத்தனை துயரங்களையும் சீதாவும் எதிர்கொள்கிறாள். அவளுடைய ஒரே ஆசுவாசம் ராம். ராமின் ஒரே ஆறுதல் சீதா. ஒருவருக்கொருவர் ஆறுதலாகவும் நட்பாகவும் நடந்துகொள்கிறார்கள். அதற்குக்கூடக் கண் காது வைத்துக் கதை பேசும் அக்கம்பக்கத்தார். பிரச்சினை முற்றிய பொழுதில் ராமைத் திருமணம் செய்துகொள்ள முடிவுசெய்கிறாள் சீதா. அந்த எளிய விருப்பத்தை நிறைவேற்றிக்கொள்ளவே அவள் பிரயத்தனப்பட வேண்டியதிருக்கிறது. அக்கா கணவன் முதலில் முட்டுக்கட்டை போடுகிறான். மைத்துனியின் வாழ்க்கைக்காகச் சிறு துரும்பையும் கிள்ளிப்போடாதவன் ஆண் என்ற முறுக்குக் காட்டுகிறான்; திருமணத்தை நிறுத்திவிட முடியும் எனச் சவால் விடுகிறான். 

இந்தப் படம்  வெளியாகி கிட்டத்தட்ட முப்பது ஆண்டுகள் கடந்துவிட்ட இந்தக் காலத்திலும் இப்படியான ஆண்கள் பல குடும்பத்தில் இருக்கிறார்கள் என்ற எண்ணம் நெஞ்சில் எழும்போது, மனம் குமுறுகிறது. பெண்களின் முன்னேற்றத்துக்கு முகம்கொடுக்க மாட்டாத இத்தகைய ஆண்களின் உருட்டல் மிரட்டலுக்கு அடிபணியக் கூடாது என்பதை உணர்த்துவதுபோல், அதுவரை அமைதியாக இருந்த சீதா வாயைத் திறக்கிறாள். “இது எங்கல்யாணம் எல்லாமே என் இஷ்டம். முடிவெடுக்க வேண்டியது நான்தான் நீங்க இல்ல” என வெடிக்கிறாள். இந்தத் திடமான முடிவை எடுக்கும்போது தான் பெண்களின் வாழ்வு மலர இயலும் என்பதைப் படம் அழகாக உணர்த்துகிறது.

அடுத்த சிக்கல் ராம்குமாரின் வீட்டிலிருந்து வருகிறது. திருமணத்துக்கு ஒப்புதல் வாங்க லக்னோ செல்லும் அவனை, பணத் திமிர் பிடித்த தந்தை எனும் பெரிய மனிதர் அவமானப்படுத்தி அனுப்பிவிடுகிறார். ராமுடைய அம்மா தன் கணவனை எதிர்த்து வாயைத் திறக்க முடியாத இந்தியத் தாய். மகனின் துயரத்துக்காகத் தானும் அழுது தீர்ப்பதைத் தவிர அவளாள் வேறு எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. ஒட்டுமொத்தக் குடும்பமும் ஒரு முரட்டு ஆணின் மிரட்டலுக்கு அடிபணிந்து கையைப் பிசைந்துபடி நின்றுவிடுகிறது. இந்தியக் குடும்பங்களில் தலைமை நிலையை எடுத்துக்கொள்ளும் ஆண் எப்படி எல்லாம் சர்வாதிகாரம் செலுத்துகிறான் என்பதற்கான பெரிய உதாரணம் ராமுடைய தந்தையும் சீதாவுடைய மாமனாருமான அந்தப் பெரியவர். அவரது ஆணவம் அவர் வசிக்கும் கம்பீர மாளிகை போல நிமிர்ந்துநிற்கிறது. மரபு, பாரம்பரியம், பண்பாடு என்ற எல்லாமுமாகச் சேர்ந்து அவரை ஆதிக்க நிலையில் கொண்டுபோய் நிறுத்துகிறது; பிறரை அடங்கி நடக்கச் சொல்கிறது. 

ஒருவழியாக எல்லாப் பிரச்சினைகளையும் சமாளித்து சீதா ராமின் கரத்தைப் பற்றுகிறாள் ஒரு மகனையும் பெற்றெடுக்கிறாள். அதன் பின்னர் அவளது வாழ்வின் பிரதான துயரத்தை எதிர்கொள்கிறாள். அந்தத் துயரத்தின் பின்னணியாகவே படம் தலைப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. சீதாவின் துயரம் ராம்குமாரின் புற்றுநோய் வடிவில் வந்திருக்கிறது. ராம்குமாரைப் புற்று நோய் தாக்கியிருக்கும் விவரம் அறிந்து அனைவரும் நிலைகுலைந்துபோய்விடுகிறார்கள். எந்த சிகிச்சையும் பலனளிக்கவில்லை. சீதா மகிழ்ச்சியாகக் கைபிடித்த ராம்குமாரைப் புற்றுநோய் அழைத்துக்கொண்டுபோய்விடுகிறது. 

சீதாவுக்கு இப்போது ஆறுதல் அவளுடைய ஒரே மகன்தான். அவனை ஆளாக்க வேண்டிய பெரிய பொறுப்பு அவளது தோளில் ஏறிவிடுகிறது. படத்தில் இடம்பெற்ற வசனம் போல் புருஷன் என்பவன் ஒரு வழிப்போக்கன் போலத் தான். அவளது வாழ்வின் ராம் வந்தான்; சில ஆண்டுகள் வாழ்ந்தான். இப்போது காற்றோடு காற்றாகக் கலந்துவிட்டான்.

சீதாவுக்குப் பெரிய பெரிய கனவுகள் இருந்திருக்கவில்லை. அவளது எதிர்பார்ப்பெல்லாம் எளிமையானதும் நிம்மதியானதுமான வாழ்க்கையே. அதுகூட அவளுக்குக் கைகூடவில்லை.. தான் நேசித்த, தன்னைப் புரிந்துகொண்ட ராமனை இழந்தபோதும் சீதா துவண்டுவிடவில்லை; துணிவுடன் தன் வாழ்வைத் தொடர்கிறாள். திருமணம் என்ற சடங்கையும் கணவன் என்ற உறவையும் மட்டுமே நம்பி பெண்கள் வாழ்வை நடத்த வேண்டியதில்லை என்ற எண்ணத்தைத் தருகிறது சீதாவின் வாழ்க்கை. சீதா பெண்களுக்குத் தன்னம்பிக்கை தருகிறாள். அதைத் தவிர நல்ல இலக்கியமும் சினிமாவும் வேறென்ன தந்துவிட முடியும் பெண்களுக்கு?

படங்கள் உதவி ஞானம்

இயக்குநர் மகேந்திரன்: அழகியல் திரைப்பட ஆசான்

(அஞ்சலி: இயக்குநர் மகேந்திரன் 25.07.1939 – 02.04.2019)

தமிழ்த் திரையின் உயிர்த் துடிப்பு கொண்ட இயக்குநர் மகேந்திரன் என்பதை யாரும் மறுக்கப்போவதில்லை. சினிமா ஒரு தவம் என்றோ அதற்காகவே காத்துக்கிடந்தவர் என்றோ அவரைக் குறிப்பிட்டுச் சொல்லிவிட முடியாது. ஏனெனில், அவர் சினிமாவுக்கு வந்தது அவரே சொல்லியிருப்பதுபோல் ஒரு விபத்துதான். ஆனால், சினிமாவுக்கு வந்த பின்னர் அவர் படைத்த சினிமாக்களில் சிலதாம் அவரைக் காலாகாலத்துக்கும் சாகாவரம் பெற்றவராக்கியிருக்கின்றன. 

அளவுக்கு மீறித் தான் புகழப்பட்டுவிட்டோமோ என அவரே கூச்சப்பட்டுப் பேசியிருக்கிறார். ஆனாலும், தமிழ் சினிமா ரசிகர்களுக்கு அவரைப் புகழ்ந்துபேசுவது ஒருவகையான போதை. அதை அவர்கள் தவிர்க்க நினைத்தாலும் அந்தப் போதையில் அவர்களுக்கு ஒரு ஆத்மதிருப்தி இருக்கிறது என்பதை மறுக்க முடியாது. ஏனெனில், அந்த அளவுக்கு சினிமாவை நேசிக்கும் ரசிகரின் உதிரத்தின் அணுக்களில் கலந்துவிட்ட பெயர்கள் ‘முள்ளும் மலரு’மும்  ‘உதிரிப்பூக்க’ளும் ‘மெட்டி’யும் ‘ஜானி’யும் ‘நண்டு’ம்  இன்ன பிற படங்களும்.   

பல படங்களுக்குக் கதை, வசனம் எழுதித் தள்ளிய பின்னரே அவர் இயக்குநராக அரிதாரம் பூசிக்கொண்டார். சிவாஜி கணேசனின் ‘தங்கப்பதக்கம்’ அதில் இடம்பெற்றிருந்த வசனங்களுக்காகவே அறியப்பட்டது. அப்படியான மனிதர் முதன்முறையாக இயக்குநராக அவதாரமெடுத்த ‘முள்ளும் மலரும்’ காட்சி மொழியில் புது இலக்கணம் வகுத்தது. அதன் பின்னர் அவர் யதார்த்த சினிமாவின் நாயகன் எனக் கொண்டாடப்படுகிறார். அவர் யதார்த்த சினிமாவை உருவாக்கினாரா என்பது சந்தேகம்தான். ஏனெனில், அவர் அழகியல் சினிமாக்களை உருவாக்கினார்.

அவரது முதல் படமான ‘முள்ளும் மலரும்’ படத்தையே எடுத்துக்கொண்டால் அது ஒரு யதார்த்த படம் அன்று. அது முழுக்க முழுக்க அழகியல் சினிமாதான். கையை இழந்துவிட்டு அண்ணன் வந்து நிற்கும் ஒரு காட்சி போதும் அது அழகியல் சினிமா என்பதைப் புரிந்துகொள்ள.  கையில்லாமல் வந்து நிற்கும் அண்ணனைப் பார்த்து விக்கித்துப்போய் நிற்பார் தங்கை. அண்ணனோ “என்னடா ஆச்சு? ஒண்ணும் இல்ல… ஒண்ணும் இல்லடா… ஒண்ணும் இல்ல” எனும் வசனங்களை மட்டுமே பேசுவார். யதார்த்தத்தில் எந்த அண்ணனும் தங்கையும் அப்படிப் பேசிக்கொள்வார்களா? ஆனால், படத்தில் அந்தக் காட்சியைப் பார்க்கும்போது அற்புதமானதாகத் தெரியும். அந்தக் காட்சியின் கதாபாத்திர உணர்வுகளை ரசிகருக்கு நடிப்பின் வழியாகவும் இசையின் வழியாகவும் ஒளிப்பதிவின் வழியாகவும் இயக்குநர் உணர்த்தியிருப்பார். இந்தத் தன்மை அதுவரையான தமிழ் சினிமாவின் பாதையிலிருந்து விலகியிருந்தது. அதுதான் மகேந்திரனின் பாதையாக அதன் பின்னர் உருவெடுத்தது. உணர்வுமயமான தருணங்களை அறிவின் தளத்தில் வைத்து அலசிப் பார்ப்பதில் அலாதி ஆனந்தமடைந்தவர் அவர். அதனால்தான் அவை யதார்த்தப் படங்களா எனச் சந்தேகம் கொள்ள வேண்டியதிருக்கிறது.

அவரது படங்களில் திரையில் காட்சிகள் அமைக்கப்பட்ட விதமும் நடிகர்கள் வருவதும் போவதும் வசனங்களைப் பேசுவதும் ரசனைக்குரியவையாக மாறியிருந்தன. அவற்றில் காணப்பட்ட அழகில் சொக்கிப்போயிருந்தனர் தமிழ்த் திரைப்பட ரசிகர்கள்.  அதுவரை பெரிதாக மலராமல் கிடந்த தமிழ் சினிமாவின் மலர்ச்சிக்குக் கைகொடுத்தவர் என்ற வகையில் தொடர்ந்து ஆராதிக்கப்படுகிறார் மகேந்திரன். அவரது பாடல்களில் காணப்படும் மாண்டேஜ் காட்சிகளும் அவர் எந்த அளவுக்கு சினிமாவில் அழகுணர்வுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தார் என்பதைத் துல்லியமாக உணர்த்துகின்றன. ஆனாலும், சினிமாவில் பாடல்களின் இடம் குறித்து அவருக்குப் பலத்த ஆட்சேபகரமான கருத்துகள் இருந்தன என்பதும் உண்மை. அவருக்குப் பின் வந்த மணிரத்னம், ஷங்கர், வஸந்த் போன்ற பல இயக்குநர்களின் படங்களில் பாடல் காட்சிகள் சிறப்பான இடத்தைப் பெற்றதற்கு மகேந்திரன் பெரிய உந்துதலாக இருந்திருக்கக்கூடும்.  

உரையாடல் என்ற உறைநிலை சினிமாவில் இவரது பாதம் பட்ட பிறகுதான் அது உயிர் தரித்துக்கொண்டது. அவரது படங்கள் ஒவ்வொன்றைப் பற்றியும் நாள்கணக்காகப் பேசிக்கொண்டிருக்கலாம். திரைத்துறையின் நண்பர்கள் சந்தித்து அளாவளாவும்போதெல்லாம் அந்த இடத்தில் மகேந்திரன் பெயரோ அவரது படங்களின் பெயரோ அவர் படைத்த கதாபாத்திரங்களது பெயரோ இடம்பெறாமல் போகாது என்று சொல்லும் அளவுக்கு மகேந்திரன் தமிழ் சினிமாவில் பெரும் தாக்கத்தைச் செலுத்தியிருக்கிறார். ஆனாலும், இந்தியத் தரத்துடனும் உலகத் தரத்துடனும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் மகேந்திரனின் இடம் நாம் பெருமைப்படும் அளவுக்கான உயரத்தில் இல்லை என்பதை இந்த இடத்தில் நினைவுபடுத்திப் பார்க்க வேண்டும். அதே நேரத்தில் நூறாண்டு தமிழ் சினிமா வரலாற்றில் மகேந்திரன் அழுத்தமான அத்தியாயங்களை எழுதிச் சென்றிருக்கிறார் என்பதையும் மறுக்க முடியாது. 

அவருக்குக் குடும்பம் என்ற அமைப்பின்மீது அநேகக் கேள்விகள் இருந்துள்ளன என்ற முடிவுக்கு நாம் வருவதற்கான சாத்தியங்களைக் கொண்டவை அவரது ‘உதிரிப்பூக்கள்’, ‘மெட்டி’, ‘நண்டு’, ‘நெஞ்சத்தைக் கிள்ளாதே’, ‘ஜானி’ போன்ற பெரும்பாலான படங்கள். மரபு, குடும்பம், திருமணம், ஆணாதிக்கம், பெண்களின் துயரம் இவற்றைப் போன்ற விஷயங்களைத் தான் அவர் தொடர்ந்து படைத்திருக்கிறார். அவற்றைக் கருவாகக்கொண்டே அவரது படைப்புகள் உருவாகியிருக்கின்றன. தந்தைமீது சினம் கொண்ட தனயர்களையும், அன்பு கொண்ட காரணத்தால் அவதிக்கு ஆளாகும் பெண்களின் துயரத்தையும் அவருடைய படங்களில் நாம் அதிகமாக எதிர்கொள்ள முடிகிறது.

பெரிய குடும்பத்தின் இனம்புரியாத அரூப சோக இழையைத் தேர்ந்தெடுத்து அதில் கதாபாத்திரங்களைக் கோத்துப் படங்களாக்கிருக்கிறார் மகேந்திரன். அவரது முதன்மைக் கதாபாத்திரங்கள் குடும்பங்களைப் புறக்கணித்தவை அல்லது குடும்பங்களால் துரத்திவிடப்பட்டவை. குடும்பத்திலிருந்து அல்லது ஒரு கூட்டத்திலிருந்து விலகிச் செல்லும் மனநிலையில்தான் அவர் படங்களை உருவாக்கியிருக்கக்கூடும் என்று தோன்றுகிறது. ‘மெட்டி’ திரைப்படத்தில் தந்தை மீது வெறுப்புக் கொண்டு ஊரைவிட்டு ஓடிவருகிறார் பட்டாபி. இது தமிழ்நாட்டில் நடைபெறும் கதை. இதே போல் ‘நண்டு’ திரைப்படத்தில் லக்னோவிலிருந்து தகப்பன் மீது கோபம் கொண்டு தமிழ்நாட்டுக்கு வருகிறார் அதிர்ஷ்டம்கெட்ட நாயகன் ராம் குமார் ஷர்மா.  

இந்தியா முழுவதும் குடும்பங்களில் ஆணாதிக்கத் திமிர் கொண்ட தந்தைகள்தாம் இருந்திருக்கிறார்கள் என்று இதை நாம் புரிந்துகொள்ள சாத்தியமிருக்கிறது. மகேந்திரனின் புரிதலும் இதுவாக இருந்திருக்கலாம். குடும்பத்துப் பெண்கள் ஆண்களை எதிர்த்துப் பேச முடியாமலும் அந்த அடிமைத்தனத்திலிருந்து வெளிவர இயலாமலும் தங்களை மாய்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒருவேளை அவர்கள் வீட்டிலிருந்து வெளியேறினாலும் ஊர்ப் பேச்சுகளிலிருந்து தப்பிக்க வழியின்றித் தங்களை இழந்திருக்கிறார்கள். ‘மெட்டி’யின் கல்யாணி அம்மா தனது கொடுமைக்காரக் கணவனிடமிருந்து விலகித் தனியே தன் மகள்களை வளர்த்துவிட்டபோதும், ஊராரது இழிபேச்சுக்கு ஆளாகித் தனது முந்தானையிலேயே தூக்குப்போட்டு இறந்துவிடுகிறார். குடும்பமும் சமூகமும் பெண்கள் விஷயத்தில் எவ்வளவு பிற்போக்காக இருக்கின்றன என்பதை உணர்ந்து அந்தப் பிற்போக்குத் தனத்தை உணர்த்துவதற்காகவும் அதை மாற்ற இயலும் கலைப் படைப்பாகவுமே தனது படங்களை உருவாக்கியுள்ளார்.

இயக்குநர் மகேந்திரன் கதை எழுதும் திறமை கொண்டிருந்தவர் என்றபோதும் பிறரது கதைகளைப் படமாக்குவதிலும் அவர் ஆர்வம் கொண்டிருந்தார். புதுமைப்பித்தனின் ‘சிற்றன்னை’ தாக்கத்தில்தான் அவர் ‘உதிரிப்பூக்க’ளைப் படைத்தார். நாவலுக்கும் சினிமாவுக்கும் பெரிய வேறுபாடுண்டு. ஆனாலும், உந்துதலைத் தந்த காரணத்துக்காகவே அதைப் படத்தின் டைட்டிலிலேயே கவனப்படுத்தியவர். இலக்கியத்துக்கும் சினிமாவுக்கும் பாலமாக இருந்தவர் மகேந்திரன். அவரது வேர் இலக்கியத்தில் நிலைகொண்டிருந்த காரணத்தாலேயே அவரால் பசுமையான கிளை பரப்பிய உயிர்த்துடிப்பான சினிமாக்களை உருவாக்க முடிந்திருந்தது. அந்த சினிமாக்களின் நிழலில் சினிமா ரசிகர்கள் ஆசுவாசமடைந்துகொண்டே இருப்பார்கள். அந்த நிழல் இருக்கும் வரை மகேந்திரனின் நினைவுமிருக்கும்.

இந்து தமிழ் திசை இதழில் வெளியானது. 

சூப்பர் டீலக்ஸ்: அடுகரி தொடர வீழ...

ஆரண்யகாண்டம் படத்துக்குப் பின்னர் நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு சூப்பர் டீலக்ஸுடன் வந்திருக்கிறார் தியாகராஜன் குமாரராஜா. ஒரு புறம் அறிவியல் மறுபுறம் ஆண்டவர் என நகரும் கருணயற்ற உலகத்தில், எவ்வளவோ பிரச்சினைகள் இருந்தபோதும், கிடைக்கும் தருணத்தை மகிழ்ச்சியாக வாழ்வதே நிம்மதி எனும் ஆதி காலத்து உபதேசத்தை நவீனத் திரைப்படமாக்கியிருக்கிறார் தியாகராஜன் குமாரராஜா. 

மனத் தளர்ச்சி அடைந்திருந்த முன்னாள் காதலரை வீட்டுக்கு அழைக்கிறார் திருமணமான வேம்பு (சமந்தா). வந்த இடத்தில் இருவருக்கும் இடையே உறவு நிகழ்கிறது. அடுத்த கணம் மரித்துவிடுகிறார் காதலன். அதிர்ச்சியில் உறைகிறார் வேம்பு. அந்த நேரத்தில் வீட்டுக்கு வருகிறார் அவருடைய கணவர்முகில் (ஃபகத் பாசில்). 

நான்கு வளரிளம் பருவ நண்பர்கள் பள்ளிக்குச் செல்லாமல் நண்பனுடைய வீட்டில் ‘பக்திப் படம்’ பார்க்கத் திட்டமிடுகிறார்கள். படம் தொடங்குகிறது.அதில் நடித்திருக்கும் நடிகை நண்பர்களில்ஒருவனான சூர்யாவின் தாய் லீலா (ரம்யாகிருஷ்ணன்). அதிர்ச்சியடைந்த சூர்யா தாயைக்கொல்ல விரைகிறான். 

ஜோதியின் (காயத்ரி) கணவர் மாணிக்கம் ஏழாண்டுகளுக்கு முன்னர் ஓடிச்சென்றுவிட்டார். அவர் திரும்பிவருகிறார் என்ற தகவலால் உற்சாகமடைந்திருக்கிறான் அவர்களுடைய மகன் ராசுக்குட்டி. வீடே மாணிக்கத்தின் வரவுக்காகக் காத்திருக்கிறது. மாணிக்கம் ஷில்பா எனும் திருநங்கையாக வந்து சேர்கிறார்.

சுனாமியில் இயேசு சிலையைப் பிடித்ததால் உயிர்பிழைத்த தனசேகரன் (மிஷ்கின்) அற்புதம் என்ற கிறித்தவராகிவிடுகிறார். ஆண்டவருடைய அற்புதத்தால் நோயிலிருந்து மனிதர்களைமீட்டுவருகிறார். அவருடைய மகன் வயிற்றில் ஸ்குருடிரைவர் குத்தி உயிருக்குப் போராடுவதாகத் தகவல்வருகிறது. அவர் ஜெபத்தை நம்ப, மனைவிமருத்துவமனைக்குச் செல்லத் துடிக்கிறார். படத்தில் ஈவு இரக்கமே இல்லாமல் வெட்டி எறிந்திருக்க வேண்டிய கதை அற்புதத்தின் கதை. மிஷ்கினைத் தாங்கிக்கொள்ள தனி மனம் வேண்டும். 

இந்த நான்கு சம்பவங்களின் தொடர்ச்சிகளை அடுக்கி உருவாக்கப்பட்டுள்ளது சூப்பர் டீலக்ஸ். தற்செயல் நிகழ்வின் விளைவை அடிப்படையாகக்கொண்டு 2006-ல் வெளியான ‘பேபல்’ திரைப்படத்தைப்  போன்ற ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பற்ற நிகழ்வுகளுக்கிடையேயான தொடர்பை அடியொற்றி இதன் திரைக்கதை அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. தமிழில் ஏற்கெனவே இதே பட்டர் ஃப்ளை எஃபெக்ட் உத்தியைப்  பயன்படுத்தி தசாவதாரம் படத்தை கமல் உருவாக்கியிருக்கிறார். அதில் விஷ்ணு சிலை கடலில் இதில் இயேசு சிலை கடலில். அதிலும் சுனாமி இதிலும் சுனாமி.

கிட்டத்தட்ட மூன்று மணி நேரப் படம். அந்தநேரத்தைச் சுவாரசியப்படுத்த பல பின்னணி விவரங்களைப் படத்தில் பார்த்துப் பார்த்துச் சேர்த்துள்ளனர். படத்தின் ஒவ்வொரு காட்சியும் ஒரு ஓவியம் போல் ஃப்ரேம் செட் செய்திருக்கிறார்கள். ஒவ்வொன்றும் வெவ்வேறு நினைவுகளைக் கிளறும் விதத்தில் அமைந்துள்ளன. இளைஞர்களைக் கவரும் வகையிலான பாலியல் கிளர்ச்சி தரும் கதைகள், சொற்றொடர்கள் ஆகியவை தொடர்ந்து இடம்பெற்றிருக்கின்றன. பள்ளி மாணவர்கள் திருநங்கைகளைக் கிண்டல் செய்யும் காட்சியும், வேம்புவே தான் ஒரு ஐட்டமா எனக் கேட்கும் காட்சியும் அருவருப்பாக உள்ளது. 

பின்னணியில் ஒலிக்கும் பாடல், சுவரொட்டிகள், பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும் அரங்கப் பொருட்கள் எனஅனைத்துமே சினிமா அனுபவத்தைத் தருவதில் உயிர்த் துடிப்புடன் உள்ளன. பப்பிலஹரியின் இசையில் உருவான டிஸ்கோ டான்சர் பாடலுடன் (இந்த டிஸ்கோ டான்சர் படம் தமிழில் பாடும் வானம்பாடி என்னும் தலைப்பில் ஆனந்த்பாபுவின் நடிப்பில் வெளியானது) முடிவடையும் இந்தப் படத்தில் பல பழைய பாடல்கள் பின்னணி இசையில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. பின்னணி ஒலிகளுக்கும் இசைக்கும் பங்களித்தவகையில் யுவன் ஷங்கர் ராஜா பேரளவில் சூப்பர் டீலக்ஸை சினிமாவாக்க கைகொடுத்துள்ளார். 

தியாகராஜாவை மீறி சமந்தாவும் விஜய் சேதுபதியும் முன்னணிக்கு வந்துவிடுகிறார்கள். நடந்த சம்பவம் பற்றிய எந்தக் குற்றவுணர்வுமின்றி மிக இயல்பான மனநிலையைப் படம் முழுவதும் சமத்காரமாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார் சமந்தா. அந்த நடிப்புஅந்தக் கதாபாத்திரத்துக்கு நூறு சதவீத நம்பகத்தன்மையை அளித்துவிடுகிறது.

திருநங்கையாக நடித்திருக்கும் விஜய் சேதுபதி திருநங்கைகளின் துயரத்தை, மனப்போராட்டத்தை, பொதுவாழ்வில் எதிர்கொள்ளும் சிக்கல்களை இயல்பான  உடல்மொழி, முகபாவம், வசன உச்சரிப்புத் தொனி ஆகியவை வழியே தெளிவாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார். ஃபகத் பாசில் சடலத்துடன்சகஜமாக உரையாடும் காட்சி ஆசுவாசம் தருகிறது. ராசுக்குட்டியாக நடித்திருக்கும் சிறுவன் தாய் தோற்றத்தில் வந்திருக்கும் தந்தையை அப்படியேஏற்றுக்கொள்ளும் விதம் நெகிழ்ச்சியாக உள்ளது. வில்லனாக நடித்திருக்கும் பக்ஸ் படத்தில் ஒட்டவே இல்லை. அவர் வரும் காட்சிகள் அலுப்பாகவே உள்ளன. 

தொடக்கம் முதல் இறுதிவரை ஒரு திரைப்படத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை உறுதிப்படுத்தும் விதமாகப் படத்தைக் கையாண்டிருக்கிறார் தியாகராஜன் குமாரராஜா. இந்த தன்மையால் எந்த இடத்திலும் உணர்வுரீதியாகப் படத்துடன் ஒன்ற வேண்டிய தேவை எழவில்லை. சினிமா என்பது ரசனையுடன் பார்ப்பதற்குகந்த சாதனம் என்ற அளவிலேயே சினிமாவைப் படைத்திருக்கும் குமாரராஜா அதில்கருத்தையும் சொல்லியிருப்பது உறுத்தலாக உள்ளது. சமகால விஷயங்களை அங்கங்கே விதைத்துவிட்டு யதார்த்தம் என்று சொல்வது யதார்த்தமல்ல. வாழ்வின் ரகசியத்தை வாழ்பவர்களே அறிந்துகொள்ள மாட்டார்களா?  

நவீனமாகப் படத்தை உருவாக்கியிருந்தாலும் படத்தின் அடிப்படை அடுகரி தொடர வீழ… எனும் விவேக சிந்தாமணிப் பாடல் தந்த வாழ்வியல் தத்துவமே என்பதால் சூப்பர் டீலக்ஸ் புதுத்தொன்னையில் பழைய நெய்.

இஸ்பேட் ராஜாவும் இதய ராணியும்

இளைஞன் கௌதம் (ஹரிஷ் கல்யாண்) சிறுவயதிலேயே அன்னை தன்னை விட்டுப் பிரிந்த கோபத்தில் விட்டேத்தியான வாழ்க்கை நடத்துகிறார். அவருடைய வாழ்க்கையில் குறுக்கிடுகிறார் ஃபேஷன் டிசைனிங் கல்லூரி மாணவியான தாரா (ஷில்பா மஞ்சுநாத்). தாராவுக்கும் ரோஹித்துக்கும் திருமணம் செய்து வைப்பது எனச் சிறுவயதிலேயே பெரியவர்கள் முடிவெடுத்துவிட்டார்கள். இந்நிலையில் தாராவுக்கும் கௌதமுக்கும் காதல் மலர்கிறது. தாரா ரோஹித்தைத் திருமணம் செய்தாரா கௌதமுடன் இணைந்தாரா என்பதைத் திரைக்கதையாகக் கொண்டிருக்கிறது இஸ்பேட் ராஜாவும் இதய ராணியும் படம்.

முழுக்க முழுக்க காதல் படமான இதன் திரைக்கதை சற்றுத் தீவிரத் தன்மையைக் கொண்டிருக்கிறது. படத்தின் உயிர்நாடியே, கௌதமின் தாய் அவருக்குப் பிடித்தவருடன் வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொண்ட ஏமாற்றத்தை சிறுவன் கௌதமால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை என்னும் உளவியல் பிரச்சினைதான். இந்த உளவியல் சரடைப் பின்பற்றிச் செல்லாதவர்களுக்குப் படம் மிகப் பெரிய ஏமாற்றமாக இருக்கக்கூடும். 

சிறு வயதில் எதிர்கொண்ட நம்பிக்கைத் துரோகத்தால் யாரையும் நம்பாமல் எவரிடமிருந்தும் எட்டியே நிற்கும் கௌதமுக்கு தாராவின் அன்பு கிடைக்கிறது. வெறும் மனரீதியான அன்பு மாத்திரமல்ல அது; காதலைக் கடந்து இருவரும் காமத்தை நுகர்கிறார்கள். அதன் உச்சபட்ச எல்லைகளைத் தாண்டிய பயணத்தில் இன்புறுகிறார்கள். வழக்கமாகக் காதலர்களுக்கிடையே எழும் அதே பிரச்சினை இவர்களுக்கிடையேயும் எழுகிறது. ஆனால், தாரா அதைப் பக்குவப்பட்ட மனத்துடன் திறம்படக் கையாள்கிறார். கௌதமுக்கு அந்த அளவுக்குக் காதல் உணர்வைக் கையாளத் தெரியவில்லை. தான் தாரா மீது கொண்டது காதலா என்பதேகூட அவருக்குக் குழப்பமாக உள்ளது.

ஷில்பா மஞ்சுநாத், ஹரிஷ் கல்யாண் இருவருமே கதாபாத்திரங்களுக்கு ஏற்ற நடிப்பை வழங்கியிருக்கிறார்கள். காதல் ஏக்கம், காதலனின் பக்குவமின்மை, பொறுமையின்மை குறித்த வருத்தம், இவற்றின் காரணமாகத் தான் கையறு நிலைக்குத் தள்ளிவிடப்படும் சூழல் ஆகிய அனைத்தையும் குறிப்பாக, ஆண்களால் அலைக்கழிப்புக்கு உள்ளாகும் இளம்பெண்ணின் உணர்வைத் திறம்பட வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

யார் மீதும் எந்தக் குற்றச்சாட்டையும் சுமத்தவில்லை இயக்குநர் ரஞ்சித் ஜெயக்கொடி. கௌதமின் அப்பா (பொன்வண்ணன்) கூடத் தன் மனைவி தன்னைப் பிரிந்து போனதன் நியாயத்தை உணர்ந்தவராகவே இருக்கிறார். பிரிந்து சென்றாலும் தன் குழந்தைமீது அன்பு செலுத்தும் தாயாகத்தான் இருக்கிறார் கௌதமின் அம்மா. அவரை மணந்துகொண்டவர் கூட கௌதமின் கோபத்தைப் புரிந்தவராகவே இருக்கிறார். ஆனால், விடாப்பிடியான கோபத்தாலும் விட்டேத்தியான மனத்தாலும் எல்லாவற்றையும் கைவிட்டுவிட்டுத் தன்னையும் தன்னைச் சேர்ந்தவர்களையும் சதா துன்பத்தில் தள்ளுபவராக இருக்கிறார் கௌதம். அவருக்கும் அது புரிகிறது. ஆனால், அவரது மனநிலை அவரை மீண்டும் மீண்டும் அந்த முட்டுச் சந்திலேயே கொண்டு நிறுத்துகிறது.

கௌதமின் அகச் சிக்கல்களை உணர்த்துவதில் படத்தின் இசையும் ஒளிப்பதிவும் திரைக்கதைக்கு உறுதுணையாக உள்ளன. படத்தின் தொடக்க காட்சிகளில் கௌதம் கதாபாத்திரத்துக்குத் தரப்பட்ட ஹீரோயிசப் பளுவை அவரால் சுமக்க முடியவில்லை.  ஒரு மாஸ் நடிகருக்குரிய சுமை அவருக்குச் சற்று அதிகப்படியாகவே உள்ளது. 

உளவியல் சார்ந்த பிரச்சினை ஒன்றை எடுத்துக்கொண்டதால் படத்தில் புறவயமான சிக்கல்களைவிட அகவயமான சிக்கல்களே அதிகம் எடுத்தாளப்பட்டுள்ளன. அதனாலேயே வழக்கமான ரௌடியைக் காதலிக்கும் இளம்பெண் என்ற பாணியில் செல்லாமல் திரைக்கதை உணர்வுரீதியான வேறொரு மோஸ்தரில் பயணம் செல்கிறது. அதனால்தான் இந்தப் படத்தைக் கவனத்தில் கொள்ளவும் வேண்டியதிருக்கிறது.

கௌதமின் நண்பர்களாக வரும் மாகாபா ஆனந்த், பால சரவணன் ஆகியோரது காட்சிகள் படத்தில் தீவிரத் தன்மையைச் சற்று மட்டுப்படுத்த திரைக்கதையில் பயன்பட்டுள்ளன. ஆண் பெண் உறவு குறித்த பரிசீலனை வழியே ஒழுக்கம் பற்றியும் படம் கேள்வி எழுப்புகிறது. ஒழுக்கசீலர்களுக்கு அதிர்ச்சிதரக்கூடிய சாத்தியம் கொண்ட இந்தத் திரைப்படத்தில். இறுதிவரை எந்த ஒழுக்கப் பாடமும் எடுக்காமல் தீர்வையும் சொல்லாமல் காதல் வாழ்வை அதன் போக்கில் அப்படியே காட்டியுள்ளார் இயக்குநர். அந்த வகையில் இஸ்பேட் ராஜாவும் இதய ராணியும் உருப்படியான காதல் ஆட்ட முயற்சி.

சர்வதேசத் தாய்மொழி நாள் பிப்ரவரி 21

மொழிரீதியான பன்மைத்துவத்தை மேம்படுத்தவும், பல்மொழிவழிக் கல்விக்காகவும் ஆண்டுதோறும் சர்வதேச தாய்மொழி நாள் பிப்ரவரி 21 அன்று கொண்டாடப்படுகிறது. 2019-ம் ஆண்டைத் தொல்மொழிகளுக்கான சர்வதேச ஆண்டாக ஐநா அறிவித்துள்ளது. தாய்மொழியின் அவசியமும் அருமையும் நமக்கு நன்கு தெரியும்.  ஏனெனில் நாம் நம் தாய்மொழியைக் காப்பாற்றுவதற்காகப் பெரும் போராட்டம் நடத்தி மொழியுணர்வை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறோம். முதல் மொழிப் போராட்டம் 1938-ல் தொடங்கி 1940வரை நடைபெற்றிருக்கிறது.  

சென்னை மாகாணத்தின் முதல்வராக 1937-ல் பொறுப்பேற்றுக்கொண்ட ராஜாஜி 1938 ஏப்ரல் 21 அன்று பள்ளிகளில் இந்தி பயிற்று மொழி என்னும் ஆணையைப் பிறப்பித்தார். இதை அடுத்து தந்தை பெரியார் உள்ளிட்ட தலைவர்கள் இந்த ஆணைக்கு எதிராகவும் இந்தித் திணிப்பு, இந்தி ஆதிக்கம் ஆகியவற்றை எதிர்த்தும் பெரிய அளவில் போராட்டம் நடத்தினார்கள். இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தில் நடராஜன் (1939 ஜனவரி 15 அன்றும்), தாளமுத்து (1939 மார்ச் 11 அன்றும்) ஆகிய இருவர் உயிர் தியாகம் செய்தார்கள். இத்தகைய போராட்டத்தின் பயனாக, சென்னை மாகாண அரசு 1940 பிப்ரவரி 21 அன்று பள்ளிகளில் இந்தி பயிற்றுமொழி என்னும் ஆணையைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டது. 

இந்த பிப்ரவரி 21தான் சர்வதேசத் தாய்மொழி நாளாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. ஆனால், அது கொண்டாடப்படுவதற்கான காரணம் நமது மொழிப் போர் அல்ல. அது வேறொரு வரலாற்றைக் குறிக்கிறது. வங்க தேசத்தில் தங்கள் மொழிக்காகப் போராடி உயிர்நீத்த வங்காளிகளை நினைவுகூரும் வகையிலேயே சர்வதேசத் தாய்மொழி நாளாக பிப்ரவரி 21 கொண்டாடப்படுகிறது.

மேற்கு பாகிஸ்தானில் ஆட்சிமொழியாக இருந்த உருது 1948-ல் மொத்த நாட்டுக்குமான ஆட்சி மொழியாக அறிவிக்கப்பட்டது. ஆனால் கிழக்கு பாகிஸ்தானின் (இப்போதைய வங்க தேசம்) பெரும்பான்மையான மக்களால் வங்க மொழியே பேசப்பட்டது என்பதால் இந்த அறிவிப்பு பலத்த எதிர்ப்பைச் சந்தித்தது. இதையடுத்து பெரிய போராட்டம் வெடித்தது. தாக்கா பல்கலைக் கழக மாணவர்களும் தாக்கா மருத்துவக் கல்லூரி மாணவர்களும் 1952 பிப்ரவரி 21 அன்று நடத்திய போராட்டத்தின்போது போலீஸ் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தப்பட்டது. இதில் பலர் உயிரிழந்தனர். இந்த நாளை நினைவுகூரும் வகையில் பின்னர் வங்க தேசம் ஆண்டுதோறும் மொழி இயக்க நாளைக் கொண்டாடியது. இந்த நாளை அங்கீகரிக்கும் வகையில் ஐநாவின் கல்வி அறிவியல் பண்பாட்டு அமைப்பான யுனெஸ்கோ 1999-ல் பிப்ரவரி 21-ஐ மொழிரீதியான பன்மைத்துவத்தைக் கொண்டாடுவகையில் விடுமுறை நாளாக அறிவித்தது. இந்த நாள்தான் சர்வதேசத் தாய்மொழி நாளாக ஆண்டுதோறும் கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது. 

நமது தாய்மொழியாம் தமிழைக் காக்க அடுத்த இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டம் 1965-ல் தொடங்கி நடைபெற்றது. இந்தப் போராட்டம் ஆட்சி மொழியாக இந்தி மட்டுமே விளங்கும் என்பதை எதிர்த்தது. 1950-ம் ஆண்டில் இந்திய அரசியலமைப்பு அமலுக்குவந்தபோது 15 ஆண்டுகளுக்கு மட்டுமே ஆட்சிமொழியாக இந்தியுடன் ஆங்கிலம் இருக்கும் என்றும் அதன்பிறகு இந்தி மட்டுமே ஆட்சிமொழியாக நீடிக்கும் என்றும் திட்டமிடப்பட்டிருந்தது. இதையொட்டியே 1965 ஜனவரி 25 முதல் தமிழகத்தில் இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டம் நடைபெற்றது. இந்த இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தின் ஓராண்டுக்கும் முன்பே, 1964 ஜனவரி 25 அன்றே சின்னசாமி என்னும் மொழிப்போர் வீரர் இந்தியின் ஆதிக்கத்தை அகற்றக் கோரி திருச்சியில் உயிரை மாய்த்துக்கொண்டார். அண்ணாமலை பல்கலைக்கழக மாணவர் சாரங்கபாணியும் தாய்மொழி தமிழுக்காகத் தன்னுயிரைத் தந்தார். இது போக இந்தப் போராட்டத்தில் நூற்றுக்கணக்கானோர் உயிரிழந்தனர். 

1968-ம் ஆண்டு சட்டப் பேரவையில் முதலமைச்சர் பேரறிஞர் அண்ணா ஆட்சிமொழிச் சட்டம் நிறைவேற்றப்படுவது குறித்துக் குறிப்பிட்டுப் பேசும்போது ”இன்னும் 5 ஆண்டுகளில் தமிழ்நாட்டில் அனைத்து நிலைகளிலும் தமிழ் ஆட்சிமொழியாகவும், பயிற்றுமொழியாகவும் ஆக்கப்படும்” என உறுதியளித்தார்.  இதனாலேயே அடுத்து 1969-ல் முதல்வர் பொறுப்புக்கு வந்த மு.கருணாநிதி கல்லூரிக் கல்வி வரை தமிழ் பயிற்று மொழி என்று அறிவித்தார். கோவை அரசுக் கல்லூரியிலும் சென்னை மாநிலக் கல்லூரியிலும் தமிழ் பயிற்று மொழி என்பது முதன்முதலில் நடைமுறையானது. இன்னும் உலகில் 40 சதவீத மக்கள் தாங்கள் பேசும் புரிந்துகொள்ளும் தங்கள் தாய்மொழியில் கல்வி கற்க இயலாத நிலையிலேயே உள்ளனர் என்பதே உண்மை.

மொழி என்பது மனிதர்களின் கல்வி, மேம்பாட்டுக்கு உதவும் தகவல் தொடர்புக் கருவி மாத்திரமல்ல அது பண்பாட்டு அடையாளம். உலகெங்கும் அடையாளம் காணப்பட்டிருக்கும் சுமார் 6,000 மொழிகளிலும் 43 சதவீத மொழிகள் அழியும் நிலையிலுள்ளன. இவற்றில் பல மொழிகளைப் பேசுவோரின் எண்ணிக்கை வெறும் ஆயிரத்துக்குள்ளேயே இருக்கும். சில நூறு மொழிகள் மாத்திரமே பொதுமக்கள் பயன்பாட்டிலும் கல்வியைப் பயிற்றுவிப்பதிலும் வழக்கிலுள்ளது. அதிலும் நூற்றுக்கும் குறைவான மொழிகளே நமது டிஜிட்டல் உலகில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இத்தகைய சூழலில் நமது மொழி குறித்து நாம் எவ்வளவு கவனம் கொள்ள வேண்டும் என்பதே இந்த நாள் நமக்குத் தரும் பாடம்.

2018 தமிழ்த் திரைப்படங்கள்: இனியொரு படம் செய்வோம்!

ஐந்நூறு, அறுநூறு கோடி ரூபாய் செலவில் மிகப் பிரம்மாண்டமான படத்தை உருவாக்கும் அளவுக்குத் தமிழ்த் திரைப்படம் தொழில்நுட்பரீதியாக வளர்ந்திருக்கிறது. அதே நேரம் உலக அளவில் ‘இதுதான் எங்கள் படம்’ என முன்னிறுத்தும் வகையில் நமது நிலம் சார்ந்த, பாரம்பரியம் சார்ந்த, பண்பாடு சார்ந்த கலை நுட்பம் கூடிய ஒரு படமாவது இங்கே உருவாக்கப்படுகிறதா என்றால் பெருத்த மௌனமே பதிலாகிறது. ஆனாலும், அப்படியொரு படம் உருவாகக்கூடும் என்னும் நம்பிக்கை சூறைக்காற்றிலும் அணையாத மெல்லிய சுடர் போல் உயிரைத் தேக்கிவைத்துக் காத்திருக்கிறது.

2018-ம் ஆண்டைப் பொறுத்தவரை முதல் பாதியைவிட இரண்டாம் பாதி பரவாயில்லை. இந்த ஆண்டு வெளியான படங்களில் மாறுபட்டவை என ‘சவரக்கத்தி’ தொடங்கி ‘கனா’ வரை பலவற்றைச் சொல்லலாம். ‘சவரக் கத்தி’யைப் பொறுத்தவரை படத்தின் இயக்குநர் ஜி.ஆர்.ஆதித்யாவைவிட நடித்திருந்த இயக்குநர்கள் ராமும் மிஷ்கினும் அதிகம் பேசப்பட்டார்கள்; அந்த அளவுக்குப் படம் பேசப்படவில்லை.

பி.எஸ்.மித்ரன் இயக்கிய ‘இரும்புத்திரை’ பொழுதுபோக்கு நோக்கம் கொண்ட படம் என்றபோதும், டிஜிட்டல் இந்தியா என்ற முழக்கத்தின் உள் நோக்கத்தைக் கேள்வியுடன் அணுகி, துணிச்சலாகவும் புத்திசாலித்தனமாகவும் கதையை நகர்த்திச் சென்ற காரணத்துக்காகத் தனித்துத் தெரிகிறது.

திருமணத்துக்கு வெளியேயான உறவு ஒரு சாதாரணக் குடும்பத்தைப் பாதிக்கும் விதம் பற்றிப் பேசிய படம் காளி ரங்கசாமி இயக்கிய ‘ஒரு குப்பைக் கதை’. ‘ரோசாப்பூ ரவிக்கைக்காரி’, ‘எங்கேயோ கேட்ட குரல்’ போன்ற படங்களில் ஏற்கெனவே விவாதிக்கப்பட்ட விஷயம்தான் படத்தின் கரு. தகவல் தொழில்நுட்பத்துறையினரின் வாழ்வு பற்றிய மேம்போக்கான பார்வையைக் கொண்டிருந்த படம் என்றபோதும், சென்னை மாநகரில் நம் பார்வையில் தினந்தோறும் தென்படும் குப்பை அள்ளும் எளிய மனிதர்களின் வாழ்வை இயன்றவரை சினிமாத்தனமற்ற காட்சிகளாகக் கொண்டதால் விமர்சகர்களின் கவனத்தை ஈர்த்த படமிது. குப்பை பொறுக்குவோரை மையமாக வைத்து இயக்குநர் துரை ‘பசி’ என்னும் படத்தை இயக்கியதையும் இந்தப் படம் நினைவுபடுத்திச் சென்றது.

ரஜினி காந்த் போன்ற உச்ச நட்சத்திரத்தை வைத்து ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் அரசியலை இரண்டாம் முறையும் பேசவைத்தார் பா.இரஞ்சித் என்னும் பெருமையை அவருக்கு அளித்த ‘காலா’ தமிழ்த் திரைப்படத் துறைக்கு எந்தப் பெருமையையும் பெற்றுத் தரவில்லை. மாய யதார்த்த படம் என்னும் புதிய வகையில் முயன்றதைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லாமல் போனதால் புது இயக்குநர் எஸ்.பி.மோகன் இயக்கிய ‘பஞ்சு மிட்டாய்’ கவனிக்கப்படாமலே போயிற்று.  

ஆகஸ்டில் வெளியான ‘மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை’ விமர்சகர்களின் பரவலான பாராட்டைப் பெற்றது. இயக்குநர் லெனின் பாரதியை அழைத்துப் பல விமர்சனக் கூட்டங்களும் நடத்தப்பட்டன. தமிழ் நிலமும் எளிய குடியானவனின் வாழ்வும் உலகமயமாதலில் பிடியில் சிக்கிச் சின்னாபின்னமாவதைப் பெரிய நடிகர்கள், பெரிய பட்ஜெட் இல்லாமல் எளிமையாகச் சொன்ன தன்மைக்காகப் பாராட்டப்பட்ட படமிது. என்றாலும், ஒரு சினிமாவாக ‘மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை’ அடிவாரத்திலேயே தவழ்ந்துகொண்டிருந்தது. இயக்குநர் மனோஜ் பீதாவின் இயக்கத்தில் வெளியான ‘வஞ்சகர் உலகம்’ தமிழ்ப் படத்தின் வழக்கமான தன்மையிலிருந்து சற்று மாறுபட்டிருந்தது. நிழலுகத்தில் செயல்படும் சம்பத் எனும் மனிதனின் உளவியல் சிக்கலைப் பேசிய படம் இது. நட்சத்திர நடிகர்கள் இல்லாமல் மாறுபட்ட திரைக்கதை விவரிப்பில் வெளியான படமாகத் திரை ரசிகர்களின் சில பகுதியினரைப் பெரிதும் கவர்ந்தாலும் பரவலான வரவேற்பைப் பெறாத படமாகவே தங்கிவிட்டது.

இத்தகைய சூழலில் வெளிவந்தது மாரி செல்வராஜ் இயக்கிய ‘பரியேறும் பெருமாள்’ என்னும் திரைப்படம். இயக்குநராகச் சம்பாதித்த பெயரைவிட அதிகமான பெயர் இந்தப் படத்தின் மூலம் பா.இரஞ்சித்துக்குக் கிடைத்தது. சாதி என்னும் கொடுமை சமூகத்தில் அகல வேண்டியதன் அவசியத்தையும் ஆதிக்கச் சக்திகளை ஒரு உரையாடலுக்கான இடத்தை நோக்கி நகர்த்த வேண்டியதன் முக்கியத்துவத்தையும் சினிமாவுக்குத் தேவையான நெகிழ்வுத்தன்மையுடன் சொன்ன படம் இது. தலித் அரசியலைப் பேசுவதற்காகவே மாரி செல்வராஜ் படத்தை இயக்கியிருந்தாலும் படத்தின் குரல் பா.இரஞ்சித் படங்களில் ஒலிப்பதைப் போல் வறண்ட போர் முழக்கமாக இல்லாமல் நட்பார்ந்த தன்மையில் இருந்ததால் பெருவாரியான ரசிகர்களால் படம் கொண்டாடப்பட்டது. இதே போல் தலித் மக்களின் சிக்கலைப் பேசிய மற்றொரு திரைப்படம் அம்ஷன் குமார் இயக்கிய ‘மனுஷங்கடா’. வணிகத் திரைப்படத்துக்குத் தேவையான எந்த நெகிழ்வுத்தன்மையும் இன்றி மாற்றுப்படத்துக்கான விடாப்பிடியான கொள்கையுடன் வெளியான படம் இது. திரையரங்குகளில் பெரிய வரவேற்புக் கிடைக்காதபோதும் மாற்றுப்பட முயற்சிகளுக்குக் கைகொடுப்போர் தயவில் இந்தப் படமும் கணிசமான பார்வையாளர்களைச் சென்று சேர முயன்றது.

தமிழ் ரசிகர்கள் காதல் மயக்கத்திலிருந்து ஒருபோதும் வெளியேறிவிட மாட்டார்கள் என்பதை மீண்டும் ஒருமுறை நிரூபித்த படம் இயக்குநர் பாலாஜி தரணிதரன்  உருவாக்கிய 96. பருவ காலத்தில் ஒன்றுசேராத பச்சை மண் காதல் காலமெனும் நீரோட்டத்தில் கரைந்த கதைதான் 96. காதலனும் காதலியும் தொட்டுக் கொள்ள வாய்ப்புக் கிடைத்தபோதும் தொடாமல் எட்டியே நின்றதால் ரசிகர்களின் மனதுக்கு மிகவும் நெருக்கமாகிவிட்டார்கள். ஒரு முழுமையான வணிகப் படத்தின் கதாநாயக அம்சத்தை அப்படியே கைக்கொண்டாலும் ஒரு மாற்றுப்படமோ என்ற மயக்கத்தைத் தந்தே வெற்றிபெற்ற படம் இது.

‘பொல்லாதவ’னில் தொடங்கி தனது இயக்கப் பாதையில் தொடர்ந்து வளர்ந்துவரும் இயக்குநரான வெற்றி மாறனின் ‘வட சென்னை’ வசூல்ரீதியில் பெரிய வெற்றிபெறாத போதும் படைப்புரீதியில் கவனிக்கத்தக்கது. நிழலுக மனிதர்களின் வாழ்க்கைச் சம்பவங்களைக் கொண்ட திரைக்கதை என்றபோதும் இது அத்துடன் மட்டும் சுருங்கிவிடவில்லை. இந்த மனிதர்களைப் பகடைக் காய்களாக்கி நகர்ந்த அரசியல் வரலாறு ஒன்றும் படத்தில் பேசப்படுகிறது. அதுதான் இந்தப் படத்தைப் பிற படங்களிலிருந்து வேறுபடுத்துகிறது. எளிய மனிதர்களுக்கும் அரசுக்கும் இடையில் பாலம் போல் செயல்படும் அரசியல்வாதிகளின் தந்திரத்தை கலையழகுடன் சுட்டுக்காட்டும் வட சென்னை முதல் பாகம் மட்டுமே. அடுத்த பாகமான அன்புவின் எழுச்சி பற்றிய அறிவிப்புடன் நிறைவடைந்திருக்கிறது வட சென்னை.  

மணிரத்னத்தின் ‘செக்கச் சிவந்த வானம்’, தாமிராவின் ‘ஆண் தேவதை’, ராம்குமாரின் ‘ராட்சசன்’, பாலாவின் ‘நாச்சியார்’, கார்த்திச் சுப்புராஜின் ‘மெர்குரி’ ஷங்கரின் ‘2.0’ போன்ற படங்களையும் உள்ளடக்கியதே இந்த ஆண்டின் பட வெளியீட்டுப் பட்டியல். இவ்வளவு படங்கள் வெளியான போதும் ஓரிரண்டு படங்களுக்கு மேற்பட்டவற்றை நல்ல படம் எனச் சொல்லத் தயங்கும் சூழலே தமிழில் நிலவுகிறது என்பது உள்ளபடியே வருத்தம் தருகிறது. ரசிகர்தம் வருத்தத்தைப் படைப்பாளிகள் தாம் போக்க வேண்டும்.     

’தொண்ணூற்றாறு

ஒரே பள்ளியில் ஒன்றாகப் படித்த நண்பர்கள் 22 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் சந்திக்கிறார்கள். இதில் முறிந்த காதல் ஜோடி ஒன்றும் சந்திக்கிறது. நீண்ட இடைவேளைக்குப் பிறகு ஒருவரை ஒருவர் சந்திக்கும் அந்தக் காதலர்கள் எப்படி அந்தத் தருணத்தை எதிர்கொள்கிறார்கள் என்பதை அதீத உணர்வுடன் நாஸ்டாலஜியா கலந்து கொடுத்திருக்கிறார் இயக்குநர் பிரேம் குமார்

தனி ஒருவனாகப் பயணங்களில் ஈடுபடும் புகைப்படக் காரரான கே.ராமச்சந்திரன் (விஜய் சேதுபதி) திடீரெனத் தான் படித்த பள்ளிக்குச் செல்கிறார். பழைய நண்பர்களைப் பார்க்கத் தோன்றுகிறது. எல்லோரையும் வாட்ஸ் அப் வழியே பிடிக்கிறார். நண்பர்கள் ஒரு ரீயூனியனுக்குத் திட்டமிட்டு அதை நடத்துகிறார்கள். இதன்  வழியே பள்ளிப் பருவத்து நாட்களை அசைபோடுகிறார்கள். பத்தாம் வகுப்பில் பிரிந்த ராமச்சந்திரனும் ஜானகிதேவியும் (திரிஷா) மீண்டும் ஒருவரையொருவர் பார்க்கிறார்கள். ஓர் இரவு முழுவதும் ஒன்றாக நாளைச் செலவிடுகிறார்கள்.  இந்தத் தருணத்தை ஒரு சிறுகதைபோல் சொல்லியிருக்கிறார் இயக்குநர்.

மிகவும் சாதாரணக் கதை தான். ஆனால் திரைக்கதையில் சில தருணங்களைச் சுவாரசியமான தன்மையில் தந்திருப்பதால் படம் தப்பித்துவிடுகிறது. ரீ யூனியனில் நண்பர்கள் அனைவரையும் விட்டுவிட்டு ராமும் ஜானுவும் ஒன்றாகக் கழிக்கும் அந்த இரவுதான் படத்தின் பலம். அதுவும் ராமின் மாணவிகள் சூழ்ந்திருக்கும் காட்சியில் தன்னை ராமின் மனைவியாகவே காட்டிக்கொண்டு திரிஷா பேசும் காட்சி ருசிகரம். 

பள்ளிப் பருவத்தில் ராமச்சந்திரனாக நடித்திருக்கும் ஆதித்யா பாஸ்கர், ஜானகியாக நடித்திருக்கும் கௌரி உள்ளிட்ட அனைவரும் பலருக்கும் பள்ளிப் பருவ நினைவுகளைக் கிளறிவிட்டுவிடுகிறார்கள்.

பள்ளியில் பலமுறை ராமச்சந்திரன் கேட்டுக்கொண்டும் ஒரு முறைகூடப் பாடாத யமுனை ஆற்றிலே ஈரக் காற்றிலே பாடலை அந்த இரவில் ஜானு பாடும் தருணமும் ராமின்பரவசமும் ரசனையானவை. காதலித்தவனைத் தனக்குத் திருமணமான பிறகு சந்திக்கும் வேளையில் ஏற்படும் அத்தனை உணர்வுகளையும் கொட்டியிருக்கிறார் திரிஷா. நிறைவேறாத காதலை நினைத்தபடியே வாழ்வைக் கடக்கும் ராமச்சந்திரனாக விஜய் சேதுபதிக்கு வித்தியாசமான வேடம். அதை முழுமையாக்கிக் கொடுத்திருக்கிறார். விஜய் சேதுபதியும் திரிஷாவும் படத்தை முழுமையாகத் தோளில் தாங்கி நகர்த்தியிருக்கிறார்கள்.  

இரவில் ராம், ஜானு இரவும் வரும் நகர்வலக் காட்சிகளில் ஒளிப்பதிவும், இசையும் காட்சிகளை அழகுபடுத்தியிருக்கின்றன.கல்லூரியில் ஜானுவை ராம் சந்திக்க முயலும் ஒரே சம்பவத்தை மூன்று கோணங்களில் காட்டும்  அம்சம் திரைக்கதையில் மெருகு. தொண்ணூறுகளில் தேவாவும் ஏ. ஆர். ரஹ்மானும் வந்துவிட்டார்கள் என்றபோதும் இளையராஜா பாடல்களையே வைத்து அந்தக் காலக் கட்டத்தைக் காட்டியிருப்பது நெருடல்.

காதலை அளவுக்கு அதிகமாகப் புனிதப்படுத்தியிருப்பதும்,  மெலோ டிராமாவைத் திகட்டத் திகட்டத் தந்திருப்பதும் அலுப்பு. பத்தாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை ரசிகர்களுக்கு ஒரு ஆட்டோகிராப் தேவைப்படுகிறது. அதை உணர்ந்து,  காதலுக்கு முன்னர் காலம் எம்மாத்திரம் என்ற பம்மாத்தைப் பரவசமான அனுபவமாகத் தந்திருக்கும் படம் 96.