இருளாய்த் தொடரும் வெறுப்பு

தெளிவற்ற சம்பவங்களாகத் தொடங்குகிறது அமேசான் பிரைமில் வெளியாகியுள்ள குருதி என்னும் மலையாளப் படம். சிறிது சிறிதாகப் படம் தெளிவடைகிறது. படம் தெளிவடையும்போது, நமக்குக் குழப்பம் அதிகரிக்கிறது. மதம், மனித நேயம், கடவுள், தண்டனை, நம்பிக்கை, கடவுள் நிமித்தமான பழிவாங்கல் எனப் படம் பல விஷயங்களைப் பேசுகிறது. ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு நம்பிக்கை இருப்பதில் பிழையில்லை. ஆனால், ஒன்றை விரும்பி மற்றதை வெறுக்கும்போது அங்கே சிக்கல் உருவாகிறது. மனிதர்களை ஒழுங்குபடுத்துவதற்காக உருவாக்கப்பட்ட சமயங்களும் சடங்குகளும் சம்பிரதாயங்களும் உண்மையில் என்ன செய்து வருகின்றன? மக்களிடையே வெறுப்பை வளர்த்து அதில் குளிர்காய்கின்றன. அப்படிக் குளிர்காயும் மதங்களில் சிக்குண்டு சாமானிய மனிதர்களின் வாழ்வு சிதிலமடைகிறது. மதம் சீரழிப்பதறியாமல் மீண்டும் மீண்டும் கடவுள், மதம் என அந்தக் கழிசடைக் கருத்துருக்களிலேயே கிடந்துழல்கிறார்கள். இதற்கெல்லாம் முடிவேயில்லையா?

இப்ராஹிம் தன் மனைவியையும் குழந்தையையும் நிலச்சரிவில் இழந்துவிட்டு அவர்களை மறக்க முடியாமல் வனப் பகுதியில் ஒரு தனிமையான வீட்டில், தன் தம்பி ரசூல், தந்தை மூசா ஆகியோருடன் வசித்துவருகிறான். அந்த வீட்டுக்கு அருகிலேயே, நிலச்சரிவில் தன் மனைவியை இழந்த தன் தமையனுடன் வசித்துவருகிறாள் சுமதி. சுமதி  இப்ராஹிம் மீது அன்புகொள்கிறாள். பெண்ணற்ற அந்த வீட்டுக்குத் தேவையான எல்லா உதவிகளையும் அவள்தான் செய்கிறாள். இப்ராஹிமுக்கு அவள் மீது பிரியம் இருக்கிறது. ஆனால், அவனால் அவளைத் திருமணம்செய்துகொள்ள முடியவில்லை. மனைவி குழந்தை ஞாபகம், மதம் போன்றவை அவனைத் தடுக்கின்றன. இந்தச் சூழலில் ஓரிரவில் இப்ராஹிம் வீட்டுக்கு சப் இன்ஸ்பெக்டர் சத்யன் ஓர் அப்பாவி வியாபாரியான இஸ்லாமியரைக் கொன்ற இந்து இளைஞனான விஷ்ணு என்னும்  ஒரு கொலைக் குற்றவாளிக் கைதியுடன் வருகிறார். யாரையும் வெளியே செல்லக் கூடாது என்று சொல்லி அவர்களது மொபைல் போன்களைப் பறித்துவைத்துவிடுகிறார். சிறிது நேரத்தில் வீட்டுக்குள் உணவு கொண்டு வந்து மாட்டிக்கொள்கிறாள் சுமதி. அடுத்து விஷ்ணுவைப் பழிவாங்கும் நோக்கத்துடன் அவனைத் தேடி வருகிறார் கொல்லப்பட்ட வியாபாரியின் மகனான லைக். அதைத் தொடர்ந்து அந்த இரவில் அடுத்தடுத்துப் பல திகில் சம்பவங்கள் நிகழ்ந்தேறுகின்றன.

மனித மனங்களின் குறுக்குவெட்டுத் தோற்றத்தை மிக அண்மையில் போய்ப் படம்பிடித்துத் திரைக்கதையாக்கியிருக்கிறார்கள். பெரும்பாலான சம்பவங்கள் ஓரிரவில் நடந்துமுடிந்துவிடுகின்றன. ஓரிரவில் இத்தனை சம்பவங்களை ஒரு குடும்பம் எதிர்கொண்டால் அதன் நிலைமை என்னவாகும்? துப்பாக்கி, கத்தி போன்ற ஆயுதம் மனிதரைப் பயமுறுத்தவும் பயன்படுகிறது; பாதுகாப்புக்கும் பயன்படுகிறது. அது யார் கையில் எந்தச் சூழலில் இருக்கிறது என்பதைப் பொறுத்தே அதன் பயன்பாடு இருக்கிறது. கைதியைப் பத்திரமாகப் பாதுகாக்கத் துடிக்கிறார் சத்யன். வீட்டுக்கு வந்த அவர்கள் மாற்று மதத்தினர் என்றபோதும் அவர்களைக் காப்பாற்ற வேண்டிய நெருக்கடியில் இப்ராஹிம் இருக்கிறான். ஆனால், அவன் தம்பி ரசூலுக்கோ மனிதர்களைவிட மதம் முக்கியமாகப் படுகிறது. தங்கள் மதத்துக்காக ஏதாவது செய்தாக வேண்டும் அது தனது புனிதக் கடமை என்ற கருத்தில் ஊறிப்போய்க்கிடக்கிறான். சுமதிக்கு இப்ராஹிம் மீது காதல் இருக்கிறது. அதே நேரத்தில் தன் மதத்தினனான விஷ்ணுவைக் காப்பாற்றவும் விரும்புகிறாள். இது ஒருவகையான ஆடு புலி ஆட்ட விளையாட்டுதான்.

சொல்ல வேண்டிய விஷயத்தைச் சொல்வதற்காகத் திரைக்கதையில் பலவிடங்களில் லாஜிக் மீறலை எதிர்கொண்டிருக்கிறார்கள். நம்ப முடியாத விஷயங்களைச் சகித்துக்கொண்டுதான் படத்தைத் தொடர வேண்டியதிருக்கிறது. இது முழுக்க முழுக்க சினிமாவுக்காக உருவாக்கப்பட்ட திரைக்கதை. இருவேறு மதங்களைப் பற்றி விமர்சிக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் வலுவான வாதங்களை எடுத்துவைக்கிறார்கள். வசனங்களும் கூராயுதம் போல் படத்தில் பயன்பட்டிருக்கின்றன. பல காட்சிகளில் பூடகமான மன உணர்வை இசை வழியே வெளிப்படுத்துகிறார்கள். பெரும்பாலான காட்சிகள் இருளின் மத்தியிலேயே நகர்ந்தாலும் மதங்களில் நிரம்பி வழியும் வெறுப்பு அரசியலை அம்பலமாக்குகிறார்கள்.

முதல் இருபது நிமிடங்கள் எதுவும் புரியாமலே படத்தைப் பார்க்க வேண்டியதிருக்கிறது. படம் எங்கே போகப் போகிறது என்ன நடக்கப் போகிறது என்பதையே உணர முடியாத திரைக்கதையில் சப் இன்ஸ்பெக்டர் சத்யன் நுழையும் போதுதான் ஓரளவுக்குப் படத்தின் திசையை ஊகிக்க முடிகிறது. ஒரு குற்றச் செயல் அதுவும் மத அடிப்படையிலான கொலைச் சம்பவம் மனிதர்களிடையே எப்படி விஷ விதைகளைத் தூவுகிறது என்பதை மிகவும் துணிச்சலாக, வெளிப்படையாகக் கூறியிருக்கிறார்கள்.

அடிப்படையில் மனிதர்கள் ஒருவருக்கொருவர் அன்பைப் பகிர்வதை விரும்புகிறார்கள். ஆனால், அப்படிப் பகிர்வதைச் சிக்கலாக்குகின்றன மதமும் அது தொடர்பான நம்பிக்கைகளும். மனிதர்களுக்குத் தேவை மனிதர்கள்தாம் மதமல்ல. ஆனால், இன்னும் மனிதர்கள் மதத்தைத் தூக்கிச் சுமந்துகொண்டே இருக்கிறார்கள். இன்னும் எவ்வளவு காலம் இப்படி ஆடு புலி ஆட்டம் விளையாடிக் கொண்டே இருப்பார்களோ? இந்த விபரீத விளையாட்டுக்கு எல்லையே இல்லையா? இப்படியான பல கேள்விகளுடன் படம் முடிந்துவிடுகிறது. இப்படியான கேள்விகளை எழுப்பவதையே படம் முதன்மையான நோக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறது.

இயக்குநர் மானு வாரியரின் முதல் மலையாளப் படம் இது. கதை, திரைக்கதை, வசனத்தை எழுதியிருக்கிறார் அனிஷ் பல்யால். அபிநந்தன் ராமானுஜம் ஒளிப்பதிவைக் கவனிக்க இசையமைத்திருக்கிறார் ஜேக்ஸ் பிஜாய். ரோஷன் மேத்யூ, பிரித்வி ராஜ், மம்மு கோயா, ஸ்ரீண்டா, முரளி கோபி, சைன் டாம் சாக்கோ ஆகியோரது நடிப்பில் உருவாகியிருக்கிறது குருதி. திரில்லர் வகைப் படமாக இருந்தபோதும், தீவிரமான மன உணர்வுகளையும் படம் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறது; சமூகம் சார்ந்த அரசியலை விவாதித்திருக்கிறது. ஆகவே, லாஜிக் மீறல்களைச் சகித்துக்கொண்டு படத்தை அலுப்பில்லாமல் ரசிக்க முடிகிறது. 

ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு சுபாவம்

ஏப்ரல் 7 அன்று அமேசான் பிரைமில் வெளியான மலையாளத் திரைப்படம் ஜோஜி. ஷேக்ஸ்பியரின் மேக்பெத் நாடகத்தின் பாதிப்பில் உருவாக்கப்பட்ட திரைப்படம் எனப் படத்தின் டைட்டிலில் சொல்கிறார்கள். படத்தின் உருவாக்கம் கே ஜி ஜார்ஜின் இரைகள் படத்தை ஞாபகப்படுத்துகிறது. உதாரணமாக, கதாபாத்திரம் ஓடும், நிலக்காட்சியும்  பின்னணியிசையும் இணைந்து உருவாக்கப்பட்ட, ஷாட் வழியே  கதாபாத்திர மனநிலையைப் பார்வையாளரிடம் கடத்தும் பாங்கு. படத்தை ஒரு ஓபரா போல் எடுத்திருக்கிறார்கள். ஆனால், ஓபரா போன்ற இசை நாடகத்துக்குத் தேவையான வலுவான சம்பவங்கள் படத்தில் இல்லை. படம் முழுக்க முழுக்க காட்சி மொழியில் மூழ்கி முத்தெடுக்கிறது. அதிகமான வசனங்கள் இல்லை. ஆர்ப்பாட்டமான அழுகைக் காட்சிகள் இல்லை. மரணம், கொலை, துரோகம், வஞ்சம் போன்ற உணர்வுகள் உள்ளன. ஆனால், அவை மிகவும் உள்ளடங்கிய தொனியில் வெளிப்பட்டுள்ளன. இப்படியான காட்சிகளால் உருவாக்கத்தால் படம் பலரை வெகுவாகக் கவர்ந்துள்ளது. ஆனால், கறாரான மொழியில் படத்தைப் பார்க்கலாமே ஒழிய பிரமாதமான படம் எனச் சொல்ல முடியாது. 

படத்தின் கதாபாத்திர உருவாக்கங்கள் மிகச் சன்னமான சித்தரிப்புகளால் ஆனவை. ஆனால், அவை பிரம்மாண்டமான தோற்றத்தைக் கொண்டுள்ளன. படத்தின் தொடக்கக் காட்சியை சினிமா என்னும் கலை கண்டுள்ள தொழில்நுட்ப வளர்ச்சிக்கு எடுத்துக்காட்டெனலாம். அது நாள்தோறும் நாம் காணும் ஒரு காட்சிதான். அதை அவ்வளவு ரசிக்கத்தக்க அளவில் படமாக்கியுள்ளார்கள். ஆன்லைன் வர்த்தக நிறுவனத்தின் டெலிவரி பாய் ஒரு பொருளைக் கொண்டுபோய் வாடிக்கையாளரிடம் கொடுக்கும் மிகவும் சாதாரணக் காட்சி அது. ஆனால், படமாக்கப்பட்ட விதத்தால் அது பார்வையாளரை அப்படியே கவர்ந்துவிடுகிறது.  

ஒளிப்பதிவும் இசையும் அளந்தெடுத்த அல்லது அறுத்தெடுத்த வசனங்களும் படத்தின் தரத்தை உயர்த்த மிகவும் பயன்பட்டுள்ளன. கேரள நிலத்தின் அழகையும் பசுமையையும் காட்டுவதற்கு கேமரா கோணங்கள் பெரிதும் உதவியுள்ளன. பனச்சல் என்னும் ஒரு வீடு, வீட்டிலுள் காணப்படும் ஒரு குளம், வீட்டையொட்டி ஓடும் ஓரோடை இவை மிகச் சாதாரணமானவைதாம். ஆனால், திரையில் இவற்றை காட்சிக்குவைத்திருக்கும் பாங்கு இவற்றை அசாதாரணமானதாக்குகிறது. நம் கண்களால் காண்பதைவிடப் பரந்து பட்ட காட்சிகளை கேமரா அள்ளித்தருவதாலேயே காட்சிகளின் தீவிரம் அப்படியே மனத்தில், ஒரு ஹெலிகாப்டர் தரையிறங்குவது போல் இறங்கிவிடுகிறது. 

பனச்சல் வீட்டின் தலைவன் குட்டப்பன். அவன்தான் எல்லாம். அவனின்றி ஓர் அணுவும் அசையாது. பக்கவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்ட நிலையிலும் இரண்டாம் மகன் ஜெய்சன் நீட்டும் செக்கில் கையெழுத்துப் போட்டுக் கொடுக்கும் குட்டப்பனின் அழுத்தம் குடும்பத்தின்மேலுள்ள தனது ஆதிக்கத்தை எளிதில் யாருக்கும் விட்டுத்தரத் தயாராக இல்லாத குணத்தைக் கல்வெட்டில் பொறிப்பதுபோல் பதிக்கிறது. குட்டப்பனுக்கு மூன்று மகன்கள். மூத்த மகன் ஜோமோன், குடிகாரன். மண முறிவு ஏற்பட்டு மனைவியிடம் இருந்து பிரிந்து தன் பருவ வயது மகனுடன் பனச்சல் வீட்டில் வசித்துவருகிறான். அவன் எந்தக் காரியத்துக்கும் தந்தையின் உத்தரவை எதிர்பார்த்து நிற்பவன். பக்கவாதத்தால் படுக்கையில் கிடக்கும் தகப்பனின் அறையில் ஒரு மது பாட்டிலை எடுக்கும்போதுகூட, குட்டப்பனிடம் சொல்லிவிட்டே எடுக்கிறான். அவன் மகனான பாப்பியோ மிகத் தந்திரமாகப் பாட்டனின் வங்கிக் கணக்கைப் பயன்படுத்தி ஆன்லைனில் துப்பாக்கியே வாங்கிவிடுகிறான். 

நடுவுள்ளவனான ஜெய்சன் தன் மனைவி பின்ஸியுடன் அதே வீட்டில் வசித்துவருகிறான். ரப்பர் கடையைக் கவனித்துவருகிறான். வணிகத்தின் பொருட்டு ஏற்பட்ட பழக்கமோ என்னவோ எல்லாரிடமும் நயந்துபேசியே தன் தரப்புக்குச் சாதகமான விஷயங்களைச் சாதித்துக்கொள்ள முயல்கிறான். அவனையும் தன் பேச்சுக்கு இணங்கிப்போகச் செய்கிறாள் பின்ஸி. குட்டப்பன் சடலம் கிடத்தப்பட்ட அறைக்கு வருமாறு அழைக்கும்போது ஜோஜியை முகக்கவசம் அணிந்துகொள்ளச் சொல்கிறாள் பின்ஸி. அவள் எவ்வளவு இறுக்கமான உணர்வால் வனையப்பட்டவள் என்பதை இந்த ஒற்றை வசனம் தீர்க்கமாகச் சொல்கிறது. 

இளைய மகன் ஜோஜிதான் திரைப்படத்தின் முதன்மைக் கதாபாத்திரமாகியிருக்கிறான். குதிரை வணிகத்தில் தோல்வியையே தொடர்ந்து சந்தித்துவருபவன். ஆகவே, தந்தை அவனை இரண்டாம் தர நிலையிலானவனாகக் கருதுகிறார். அது அவனுக்கும் தெரியும்.  குட்டப்பனோ எந்த மகனுக்கும் எந்த உரிமையும் தராமல் எல்லாக் கட்டுப்பாட்டையும் தன் கையிலேயே வைத்துக்கொண்டிருக்கிறார். இந்த நிலையில்தான் குட்டப்பன் பக்கவாதத்தால் பாதிக்கப்படுகிறார். இன்னும் பத்துப் பதினைந்து நாளில் இறந்துவிடுவார் என குடும்ப மருத்துவர் ஃபெலிக்ஸ் தெரிவிக்கிறார். ஆனால், அது நடைபெறவில்லை. அவர் ஒரு அறுவை சிகிச்சைக்குப் பின்னர் சக்கர நாற்காலியில் அமர்ந்து தனது ஆட்சியைப் பரிபாலிக்கத் தொடங்குகிறார். 

தந்தை இறந்துவிடுவார் என நினைத்த இளைய மகனுக்கு இது பெரிய சிக்கலாகப் போய்விடுகிறது. அவர் உயிரோடிருக்கும்வரை தன்னால் எந்த சுதந்திரத்தையும் அனுபவிக்க முடியாது என நினைக்கிறான் அவன். அடுத்த மகனும் நகரத்தில் ஒரு ஃப்ளாட் வாங்கத் திட்டமிட்டிருக்கிறான். அவனுக்கும் தந்தையின் இருப்பு இடைஞ்சல் என்றே படுகிறது. அவர்கள் நினைத்ததைப் போல் தந்தைக்கும் முடிவு வருகிறது. அதைத் தொடர்ந்து மூத்த மகனுக்கும் முடிவு வருகிறது. இதனால் பனச்சல் வீடு என்ன ஆனது, ஏன் அந்த வீட்டுக்கு இப்படியொரு நிலைமை என்பதையெல்லாம் ஷியாம் புஷ்கரனின் திரைக்கதையில் படமாக்கியிருக்கிறார் இயக்குநர் திலீஷ் போத்தன். படத்தின் கதை மிகவும் சராசரியான மேடை நாடகத்துக்கானது. அதைக் காட்சி மொழியின் உதவியுடன் கலாபூர்வத் திரைப்படமாக்கியிருப்பதில் திலீஷ் போத்தனின் திறமை வெளிப்படுகிறது.  கதாபாத்திரங்களின் மனநிலைகளைப் பார்வையாளர்களிடம் கடத்துவதற்கு சினிமா சாத்தியப்படுத்தும் அத்தனை தொழில்நுட்பத்தையும் கைதேர்ந்தவகையில் பயன்படுத்தியிருக்கிறார் இயக்குநர். அதற்கு முழு ஒத்துழைப்பு நல்கியிருக்கிறார்கள் தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களும் நடிகர்களும். 

ஜெய்சன் மனைவி பின்ஸியாக நடித்திருக்கும் உன்னிமாயா பிரசாத்தும், ஜோமோன் கதாபாத்திரமேற்றிருக்கும் பாபுராஜும் திரைப்படத்துக்கான இயல்புடன் நடிப்பை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். தன் தம்பி ஜோஜி ஏர் கன்னைத் தூக்குவதைக் காணும்போது, ஜோமோனிடம் வெளிப்படும் நக்கல் கலந்த புன்னகை அவருடைய நடிப்பைச் சொல்லிவிடுகிறது. கோடீஸ்வரா என ஃபெலிக்ஸ் தன்னை அழைக்கும்போது, ஜோஜியின் மனம் கொள்ளும் குதூகலத்தைப் பின்னணியிசை மிகத் துல்லியமாக மொழிபெயர்த்துவிடுகிறது. வசனங்களை இயன்ற அளவு பிசிறில்லாமல் அளவெடுத்தாற்போல் நறுக்கியெடுத்து நடிகர்களிடம் கொடுத்திருப்பார்கள்போல. ஒரு நாடகத்தை எந்த அளவுக்கு வசனங்கள் தூக்கிச் சுமக்குமோ அந்த அளவுக்கு இந்தப் படத்தை இசை தூக்கிச் சுமக்கிறது. 

மரத்திலிருந்து நழுவி நதிமீது விழுந்து கிடக்கும் இலைகள் போல் படம் முழுவதும் இசைத் துணுக்குகள் நிறைந்துகிடக்கின்றன; சில காட்சிகளில் மௌனமும் ஓரிசையாய் மலர்ந்துகிடக்கிறது (ஜோஜி, குட்டப்பனின் மருந்து டப்பாவில் மருந்தை மாற்றி வைக்குமிடத்தில் மௌனம் இசை சாம்ராஜ்யத்தை நடத்துகிறது). தமக்குப் பிடித்த வகையில் வாழ்ந்துதீர வேண்டிய விருப்பத்தில் சிக்குண்டு கிடக்கும் மனிதர்கள் அதற்காகத் தேவைப்படும் குற்றங்களைப் புரிய தயங்குவதில்லை. தமது குற்றத்தைப் பிறர் அறிந்துகொள்ளும்வரை தங்களது குணாதிசயத்தை வெளிப்படுத்தாமல் போர்வையில் போர்த்தி பாதுகாத்துக்கொள்கிறார்கள். அதே நேரத்தில் அந்தக் குற்றங்களின் நிமித்தம் தாம் கொள்ளும் குற்றவுணர்விலிருந்து தப்பிக்க இயலாமல் திண்டாடுகிறார்கள். அவர்களது இயல்பான குணம் வெளிப்படும்போது அவர்களது குரூரத்தை அறியும் மனிதர்கள் திடுக்கிடுகிறார்கள்.  மனிதர்களிடம் வெளிப்படும் இயல்பான குணங்களில் நல்ல தன்மையும் கெட்ட தன்மையும் கலந்தே காணப்படுகின்றன. இந்தக் குணங்களின் காரணமாக அவர்களது வாழ்வில் ஏற்படும் அலைக்கழிப்புகளையும் அற்ப மகிழ்ச்சிகளையும் காட்சி மொழியில் கச்சிதமாகச் சொல்லியிருக்கிறது ஜோஜி. ஆனால், இவை எல்லாவற்றையும் மீறி ஒரு முழுமையான திரைப்படம் தரும் நிறைவைத் தராமல் நழுவியும் இருக்கிறது ஜோஜி. 

ஊரடங்கு டாக்கீஸ்

ஃபோட்டோகிராஃப்

மாண்புமிகு பாரதப் பிரதமர் மார்ச் 24 அன்று கரோனா ஊரடங்கை அறிவித்தபோது, நாள்தோறும் ஒரு படம் பார்க்க வேண்டும் என்று முடிவுசெய்துகொண்டேன். அதன்படி முதலில் கண்ணும் கண்ணும் கொள்ளையடித்தால் படத்தைப் பார்த்தேன். மிகப் பிரமாதமான படம் என்று சொல்ல முடியாவிட்டாலும் ஓரளவு பரவாயில்லை என்ற ரகத்தைச் சேர்ந்த படம். வெறும் பொழுதுபோக்குப் படம் என்பதால் அதில் பெரிதாகப் போற்றவோ தூற்றவோ எதுவும் இல்லை.

அடுத்த நாளில் கிம் கி டுக் இயக்கிய ஹுயூமன் ஸ்பேஸ் டைம் அண்ட் ஹுயூமன் படத்தைப் பார்த்தேன். 2018ஆம் ஆண்டின் சென்னை சர்வதேசத் திரைப்பட விழாவில் தவறவிட்ட படம். அந்தச் சமயத்தில் அந்தப் படத்தைப் பதிவிறக்கம் செய்யும் முயற்சியில் எனது கிரெடிட் கார்டில் எழுநூறு எண்ணூறு ரூபாயை இழந்திருந்தேன். அது மட்டுமல்லாமல் கிரெடிட் கார்டையே மாற்றும் அளவுக்கு நிலைமை ஆனது. எனவே, அந்தப் படம் கிடைத்தபோது உடனே பதிவிறக்கிவைத்தேன். ஆனாலும் பார்க்கும் சந்தர்ப்பம் இப்போதுதான் கிடைத்தது. வாழ்க்கை, மரணம், காமம், கடவுள், உறவு என எல்லாவற்றையும் கேள்வி கேட்கத் தூண்டும் படம். சற்றுக் கடினமான படம்தான். அதிலும் மனித இறைச்சியைத் தின்னும் காட்சிகளை எல்லாம் காண மனவலு வேண்டும். படத்திலும் கரோனா போன்ற ஒரு நெருக்கடி நிலைமை வருகிறது. அப்போது மனிதர்கள் எப்படியெல்லாம் மாறுகிறார்கள். உணவுக்கான போராட்டத்தில் எப்படி அடித்துக்கொண்டு சாகிறார்கள் என்பதையெல்லாம் படம் காட்சிப்படுத்தியிருந்தது.

ட்ரான்ஸ்

அடுத்ததாக வி1 கொலை வழக்கு படம் பார்த்தேன். பரவாயில்லை. திரில்லர் படம். இருட்டுக்குப் பயப்படும் நாயகன், கொலை வழக்கு ஒன்றைத் தீர்க்கும் வகையிலான திரைக்கதை. சற்று மாறுபட்ட திரைக்கதைதான். இப்படியான ஒரு திரில்லரில் ஆணவக் கொலை என்பதை எதிர்பாக்க இயலவில்லை. 

அடுத்ததாக ஃபோட்டோகிராப் இந்திப் படம் பார்த்தேன். நவாஸுத்தின் சித்திக்கி நடித்த திரைப்படம். ஒருமாதிரி நாவல் தன்மையில் நகர்ந்தது படம். இந்தப் படம் ஒருவகையில் ஒரு கனவு போன்றது. எப்படி இப்படியெல்லாம் நடக்கும் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாத சுகமான கனவு. எனவே, அதன் முடிவும் கனவுபோல் சட்டென்று நிகழ்ந்துவிடுகிறது. 

இவற்றைத் தொடர்ந்து பாராசைட் படம் பார்த்தேன். வர்க்க வேறுபாடுகள் மனிதரைப் பதம் பார்க்கும் யதார்த்தத்தைச் சுட்டிக்காட்டிய படம். தொடர்ந்து அய்யப்பனும் கோஷியும், ஹெலன், ட்ரான்ஸ், லூசிபர், டிரைவிங் லைசன்ஸ், உண்ட, ஈ.ம.யா., அண்ட் தி ஆஸ்கார் கோஸ் டு, தமாஷ, ஈடே  எனப் பல மலையாளப் படங்கள் பார்த்தேன்.

அய்யப்பனும் கோஷியும்

அய்யப்பனும் கோஷியும் கிட்டத்தட்ட தூள், கில்லி மாதிரியான கமர்ஷியல் காம்போதான். ஆனால், நாட்டுப்புறப் பாடல் ஒன்றும், பழங்குடியின அய்யப்பன் கதாபாத்திரமும் அதற்கு வேறொரு பரிணாமத்தை அளித்துவிடுகின்றன. டிரைவிங் லைசன்ஸ் படத்தை அடியொற்றியே இந்தப் படமும் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. ரசிகர் நடிகர் இடையிலான பிரச்சினை டிரைவிங் லைசன்ஸில் என்றால், அய்யப்பனும் கோஷியும்மில் அது அதிகாரம் பெற்ற அதிகாரி, செல்வாக்கு மிக்க செல்வந்தர் இருவருக்கிடையேயான ஈகோ மோதல்.   

உண்ட வழக்கமான மம்மூட்டியின் இன்னுணர்வுத் திரைப்படம். சீருடைக்குள்ளே உழன்று திரியும் மனித அவஸ்தைகளைச் சொன்ன படம். ஈ.ம.யா. மரணத்தின் அழகைச் சொல்லும் படம். இறந்தவருக்காக ஒருவர் குழி தோண்டுகிறார். இறுதியில் அவரே அதில் புதைக்கப்பட்டுகிறார். இப்படி மனித வாழ்வின் மரணம் பொருட்டு நிகழும் அவலங்களும் நகைச்சுவைகளுமான படம் இது.

ஈ.ம.யா.

சிறு வயது முதலே சினிமாக் கனவுடன் சுற்றும் இளைஞனின் கதை அண்ட் தி ஆஸ்கார் கோஸ் டு. படமெடுக்க அவன் பிரயாசைப்படுவதுடன் அவனது பாடு முடியடையவில்லை. நல்ல படம் எடுத்த பிறகும் அதற்கு உலக அங்கீகாரம் பெறுவதற்கு என்னவெல்லாம் பாடு பட வேண்டியதுள்ளது என்பதைச் சொல்லும் படம் இது. ஆஸ்கார் கிடைக்காவிட்டாலும். மற்றொரு திரைப்படத்துக்கான கதையும் திரைக்கதையும் இயக்குநருக்குக் கிடைத்துவிடுகிறது. அதுதான் இந்தப் படம். 

தமாஷ உருவ கேலி என்பதை விமர்சிக்கும் சாதாரணத் திரைப்படம். வழுக்கைத் தலை வாய்க்கப்பெற்ற கல்லூரி ஆசிரியர் ஒருவரது திருமண முயற்சிகளில் அவர் எதிர்கொள்ளும் சம்பவங்களே திரைப்படமாகியுள்ளது. ஈடே காதல் படம். ஆனால், இருதுருவ அரசியல் நிலைப்பாடுகள் கொண்டோரிடைய முகிழ்த்த காதல் என்பதால் புது மோஸ்தர் கிடைத்துவிடுகிறது. திருமணத்தை ஒரு கட்சியே தீர்மானிப்பது எல்லாம் உச்சபட்ச அடாவடிதான். ஆனால், அடாவடியை மேற்கொள்ளும் கட்சி தோழர்களுடையது.

பாராசைட்

இப்படி ஊரடங்கு காலம் பல திரைப்படங்களைக் காண வாய்ப்பளித்துள்ளது.   

எந்நு நிண்டெ மொய்தீன்

சமீப காலங்களில் வரும் மலையாளத் திரைப்படங்களில் தென்படும் வாழ்க்கை நவீனத்தால் மலையாளிகள் வாழ்வில் ஏற்படும் மாற்றங்களைப் பிரதிபலிப்பதாக அமைந்திருக்கிறது. அந்த வகையில் மாறுபட்டு மரபைத் தூக்கிநிறுத்தும் படம் எந்நு நிண்டெ மொய்தீன். அரதப்பழசான முக்கோணக் காதல் கதைதான் இதன் அடிப்படை. இந்து முஸ்லிம் காதல். பிரியப்பட்ட மொய்தீனுக்காக காஞ்சனமாலா காத்திருக்கிறாள். அவள் காத்துக்கொண்டேதான் இருக்கிறாள். மொய்தீனை அவளிடமிருந்து முதலில் மதம் பிரித்தது. பின்னர் விதி பிரித்தது. கடைசிவரை மொய்தீனுடன் அவள் சேரவேயில்லை. 

அழகான விஷயங்களை அழகாகக் காட்டுவது ரசனைக்குரியது. ஆனால் எல்லாக் காட்சிகளையும் வரவேற்பறையின் ஓவியம் போல அழகுபடுத்துவது கலைக்கு அழகு சேர்ப்பதாக அமையாது என்றே தோன்றுகிறது. இந்தப் படத்தில் அந்தத் தவறு நிகழ்ந்திருக்கிறது. ரசமான அழகியல் சொட்டச் சொட்டக் காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் உத்தி திகட்டவைக்கிறது. படத்தின் நீளமோ அதிகத்திலும் அதிகம். இடையில் கம்யூனிஸ சித்தாந்தம் வேறு தலைகாட்டிச் செல்கிறது. வெறும் காதல் படமாகவே மாறிவிடக் கூடாது என்பதற்கான எத்தனிப்பாகவே இது பயன்பட்டுள்ளது. 

பெண்ணின் பெருமையைச் சொல்லும் படம் இது என மேம்போக்காகச் சொல்லிவிடலாம். ஆனால் இந்தப் படத்தின் மையக் கருத்து பிற்போக்குத்தனமானது. தான் விரும்பிய நாயகனுக்காக ஒரு பெண் காத்திருந்தாள் என்பது ஆண்களைக் கிறங்கடிக்கும் போதை. சமகால வாழ்வின் சிக்கல்களை அந்தக் கால மலையாளப் படங்களே வீரியத்துடன் பேசிய நிலையில் பழைய காலப் பெருமையை நவீன காலத்தில் பேசியுள்ள செல்லுலாய்ட் சித்திரமாக பல்லிளிக்கிறது எந்நு நிண்டெ மொய்தீன். 

ஒட்டால்

அன்புள்ள தாத்தாவுக்கு..!

இருள் சூழ்ந்த அறையில்,மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்தில், அந்தப் பிஞ்சுச் சிறுவன் கண்ணீர் நிரம்பிய எழுதுகோலால் கடிதம் ஒன்றை எழுதிக்கொண்டிருக்கிறான். திருவனந்தபுரம் சர்வதேசத் திரைப்பட விழாவில் (2015) இறுதியாகத் திரையிடப்பட்ட ‘ஒட்டால்’ இப்படித்தான் தொடங்குகிறது. பார்வையாளர்களைத் தன்வசம் ஈர்த்துக்கொண்ட ‘ஒட்டால்’ விருதுக் குழுவையும் விட்டுவைக்கவில்லை. அந்தத் திரைப்பட விழாவின் உயரிய விருதுகள் நான்கைப் பெற்றிருந்தது. இருபதாண்டு காலத் திருவனந்தபுரத் திரைப்பட விழா வரலாற்றில் வேறெந்தப் படமும் தொட்டிராத சிகரம் இது எனச் சிலாகிக்கப்பட்டது. இந்தியாவில் ஒரே நேரத்தில் முதன்முதலாகத் திரையரங்குகளிலும் இணையத்திலும் வெளியிடப்பட்ட இப்படம் சென்னை சர்வதேசத் திரைப்பட விழாவில், 10.01.2016 அன்று உட்லண்ட்ஸ் சிம்பொனி திரையரங்கில் திரையிடப்பட்டது. 

ரஷ்ய எழுத்தாளர் ஆண்டன் செக்காவ் 1886-ல் எழுதிய ‘வான்கா’ சிறுகதையின் அடிப்படையில் ‘ஒட்டா’லை உருவாக்கியிருக்கிறார், இலக்கியப் பிரதிகளைத் திரைப்படமாக்குவதில் வேட்கை கொண்ட இயக்குநரான ஆர்.ஜெயராஜ். கேரளாவின் குட்டநாடு பகுதியில் ஏழ்மை ததும்பும் வாழ்க்கை நடத்தும் வாத்து மேய்ப்பவரான 70 வயது தாத்தாவுக்கும் (மீனவரான குமரகோட்டம் வாசுதேவன்), 8 வயதுப் பேரனான குட்டப்பாயிக்கும் (ஆஷந்த் கே ஷா) இடையேயான உணர்வுப் பிணைப்பு, இயற்கைக்கும் அவர்களுக்குமான உறவு என்ற தடங்களின் மேலேயே படம் பயணிக்கிறது. வாத்து மேய்க்க தாத்தாவுடன் படகில் செல்லும் பேரன் இயற்கையான சூழலிலே பொழுதைக் கழிக்கிறான். சிறுவனுக்குக் கல்வி கற்க விருப்பம். ஆனால் பள்ளி செல்லவோ கல்வி கற்கவோ அவர்களது பொருளாதாரம் ஒத்துழைக்கவில்லை. ஏனெனில் கடன் தொல்லை தாள முடியாமல் குடும்பத்துடன் உயிரைவிடத் துணிந்த தகப்பனும் தாயும் அதிர்ஷ்டவசமாக மாண்டுவிட, துரதிர்ஷ்டசாலியான சிறுவன் மட்டும் பிழைத்துக்கொள்கிறான்.

ஏழைகள் பரோபகாரிகள், செல்வந்தர்கள் சுயநலவாதிகள். கற்க வழியில்லாத சிறுவர்களைக் கூலித் தொழிலில் தள்ளிவிடுவதற்காகத் திரியும் மனிதர்கள் துளிக்கூட இரக்கமற்றவர்கள். இப்படியான கொடூரர்களிடம் மாட்டிக்கொள்ளும் சிறுவர்கள் படும்பாட்டைச் சொன்னால் மாத்திரமல்ல நினைத்தாலே போதும் நெஞ்சம் விம்மும். இத்தகைய சிறுவர்கள் நம்பிக்கையுடன் வாழ்வை அணுக வேண்டும். நம்பிக்கை மாத்திரம் போதும், அவர்கள் தாமாக வளர்ந்து, எழுந்து, நிமிர்ந்துநின்றுவிடுவார்கள். காலத்தால் அழியாக் காவியமாக, கவித்துவமான கேமரா மொழியில் ஜெயராஜ் படைத்திருக்கும் ‘ஒட்டால்’ இதைத்தான் காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறது.

இயக்குநர் ஜெயராஜ்

இயற்கையான சூழலில் குட்டப்பாயிக்குக் கிடைக்கும் வாழ்வு மகோன்னமானது. எம்.ஜே.ராதாகிருஷ்ணனின் ஒளிப்பதிவில், வலசைப் பறவைகள் வந்துசெல்லும் நீர்நிலைகள் நிரம்பிய, பசுமையான, குளுமையான, வளமான குட்டநாட்டைக் காணும்போது இப்படி ஓரிடத்தில் வாழ்க்கை அமையவில்லையே என்ற ஏக்கம் எவருக்கும் எழும். குட்டநாடு பின்புலத்தில் உயிரோட்டமான திரைக்கதையை எழுதிய ஜோஷி மங்கலாத்துக்குத் தேசிய விருது கிடைத்தது. சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு பிரிவில் சிறந்த படத்துக்கான தேசிய விருதும் படத்துக்குக் கிடைத்தது. ஆனால் குட்டப்பாயிக்குக் குட்டநாட்டில் வாழக் கொடுத்துவைக்கவில்லை. தமிழகத்தின் தீப்பெட்டித் தொழிற்சாலை ஒன்றில் அவன் மாட்டிக்கொள்கிறான். தனக்குப் பின்னர் அவன் நிராதரவாக நின்றுவிடக் கூடாதே எனக் கலங்கும் தாத்தா அவனை வலுக்கட்டாயமாகப் பணிக்கு அனுப்பிவிடுகிறார்.

தீப்பெட்டித் தொழிற்சாலையில் சிறுவனுக்குச் சரியாகச் சோறு கிடைப்பதில்லை; ஓய்வும் கிடைப்பதில்லை. அந்தக் கொட்டடியிலிருந்து மீளத் துடிக்கிறான் சிறுவன். தன்னை விடுவித்துச் செல்லும்படி தாத்தாவுக்கு உணர்வுபூர்வமான கடிதத்தை அவன் எழுதி முடிக்கும்போது படமும் நிறைவுபெறுகிறது. பார்வையாளர்கள் கண்ணீர் சிந்தாமல் திரையரங்கிலிருந்து திரும்ப முடியாது என்பதில் ஜெயராஜ் கொண்ட உறுதியைக் காட்சிகள் புலப்படுத்துகின்றன. ஒருவேளை கண்ணீர் வரவில்லை என்றால் பிழை கண்களில்தான் படத்திலல்ல. இயற்கை மீதான நேசம், சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு, மனித நேயம், குழந்தைத் தொழிலாளர்கள் எனப் பல்வேறு சமூக அக்கறைகள் பேரொளி பாய்ச்சும் இந்தப் படம் செல்லும் இடங்களில் எல்லாம் விருதுகளை வாரி எடுத்துவருவதில் வியப்பென்ன?

சிறிய மாற்றங்களுடன் தி இந்து நாளிதழில் வெளியானது 

உஸ்தாத் ஹோட்டல்

ரசனையைக் கெடுக்கும் மலையாள அரசியல்

எவ்வளவோ படம் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசையிருந்தும் கையிலேயே படம் கிடைத்தாலும் கூட பல திரைப்படங்களை பார்க்க முடிவதில்லை. இயல்பான சோம்பேறித்தனம். சும்மா மேற்சுவரை பார்த்துக்கொண்டே கற்பனையில் ஆழ்ந்திருப்பதில் ஒரு சுகம். பன்றி சாக்கடையில் புரள்வது போன்றது அது. இதை எல்லாம் மீறி சில சமயங்களில் ஒருசில படங்களை பார்த்துவிட முடிகிறது. சமீபத்தில் அப்படி பார்த்த ஒரு படம் உஸ்தாத் ஹோட்டல் என்னும் மலையாளப்படம். அன்வர் ரஷீத் இயக்கிய திரைப்படம் இது. ஒருநாள் அதிகாலை இரண்டரை முதல் ஐந்து மணி வரை தூக்கம் தொலைத்த இரவில் இந்தப் படத்தை பார்த்தேன். 

பொதுவாக மலையாளப்படங்களில் பெரிய அளவிலே காட்சிபூர்வ ரசனை இருக்காது என்ற மேம்போக்கான புரிதலை தகர்க்கும் விதமாக அமைந்திருந்தன காட்சிகள். கோழிக்கோடு பகுதி இஸ்லாமிய  வாழ்க்கையின் கூறுகளை தன்னகத்தே கொண்டு படம் நகர்ந்தது. பெரிய அளவிலான சம்பவங்கள் எவையும் இல்லை என்றாலும் பார்ப்பதற்கு எந்தத் தடையும் இல்லாமல் படத்தின் நகர்வு இயல்பாக அமைந்திருந்தது. படத்தின் கதை அது இது என்று எல்லாவற்றையும் எழுத இது அப்படத்தின் மீதான விமர்சனம் அல்ல. இப்படம் குறித்து என்னை பாதித்த சில நினைவுகள் அவ்வளவே. எனவே மிக விரிவாக இதில் எதையும் எழுதிவிட ஆசையுமில்லை, முயற்சியும் இல்லை. 

ஒரு பிரம்மாண்ட ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டல் அருகே அமைந்திருக்கும் சிறிய உணவகம் தொடர்பானது தான் இப்படத்தின் கதை. திலகன் அந்த உணவகத்தை நடத்துகிறார். பேரனோடு திலகனுக்கு உள்ள நெருக்கமும் மகனோடு திலகனுக்கு உள்ள விலகலும் நேர்த்தியாக படமாக்கப்பட்டிருந்தன. மகன் தன்னை புறக்கணித்து பேசும் ஒரு காட்சியில் கையால் கழுத்தை நீவிவிட்டு நகரும் போது அந்த கதாபாத்திரத்தின் அத்தனை இயலாமை அதை அப்படியே உள்வாங்கிக்கொள்ளும் பாங்கு ஒரு வித ஒட்டாத்தன்மை, புறக்கணிப்பு என அத்தனை உணர்ச்சியையும் ஒரே ஒரு உடல் அசைவில் வெளிப்படுத்திவிடுகிறார். 

சமைக்க போன இடத்தில் மணமகளோடு காதல் கொண்டு அவளையே கரம் பற்றியவர் திலகன். கிட்டத்தட்ட அதே வாழ்க்கை திரும்புகிறது பேரனுக்கும். உணவின் முக்கியத்துவத்தை அழகான காட்சிகள் மூலம் திரைப்படமாக அளித்திருக்கிறார்கள் .ரசிக்கும் விதத்தில் அமைந்துள்ளது படம் . ஆனால் படத்தில் வெளிப்பட்டிருக்கும் குரூரமான மலையாள அரசியல் படத்தின் மீது ஒருவித வெறுப்பை ஏற்படுத்திவிடுகிறது.  தமிழன் ஒருவன் பசிக் கொடுமையின் காரணமாக தனது மலத்தையே உண்ணுகிறான் என காட்சிபடுத்தியிருக்கிறார் இயக்குநர். 

தமிழ்த்தேசியவாதியாகவோ தமிழன் என்ற பெருமையோ இல்லாத சாதாரண மனிதனுக்கே எரிச்சலை ஊட்டும் விதமாக அமைந்துவிட்டது இந்தக் காட்சி. அருகருகே இருந்தும் அன்றாட வாழ்வியல் தேவைகளுக்காக ஒருவரையொருவர் சார்ந்திருக்கும் மாநிலங்களாக இருந்தும் ஆழ்மனதில் இவ்வளவு வெறுப்பு இருக்கிறதா என்ற சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தி விடுகிறது இந்த திரைப்படம். எனது புரிதல் தவறாகக்கூட இருக்கலாம் தவறாக இருந்தால் உண்மையிலேயே மகிழ்ச்சியாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் சரியாக இருந்தால்...?

ஆதமிண்ட மகன் அபு

யாத்திரைகள் அல்லாவின்ட நிச்சயங்களானு

கண்டன்குந்நு வலியபறம்பு ஆதமிண்ட மகன் அபுக்காவுக்கும் அவருடைய மனைவி வீட்டிலப்புரையில் அய்ஷும்மாவுக்கும் கைக்கும் வாய்க்கும் சரியாக இருக்கும் வறுமையான வாழ்க்கை அமையப்பெற்றும் மரிக்கும் முன்பு புனிதமான மெக்காவில் காலடி வைத்து இஸ்லாமியரின் ஐந்து அடிப்படைக் கடமைகளில் ஒன்றான ஹஜ்ஜை நிறைவேற்றிவிட வேண்டுமென்ற நீண்ட கால மோகம் காரணமாக அவர்கள் மேற்கொள்ளும் முயற்சிகளைப் பின்புலமாகக் கொண்டு இஸ்லாம் மார்க்கத்தைப் பழுதறக் கடைப்பிடிக்கும் அபுக்காவுடைய நடைமுறைச்சிக்கல் மிக்க எளிய வாழ்க்கைப் பயணத்தின் ஊடாகவும் அவர் சந்திக்கும் நபர்கள் மூலமாகவும் இஸ்லாம் மார்க்கம் குறித்த தனது பார்வையை ஆழமாகவும் செறிவாகவும் பதிவுசெய்துள்ளார் இயக்குநர் சலீம் அகமது.

தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்ட கதையைப் பார்வையாளனுக்குக் காட்சிப்படுத்தும்போது மையக் கதையிலிருந்து சிறு விலகலைக்கூட அனுமதிக்காத கறார்தன்மையுடனும்   அக்கறையுடனும் திரைக்கதை உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் காரணமாகப் பார்வையாளனுக்கும் படத்திற்கும் இடையே உருவாகும் மானசீக உறவு வலுவானதாக அமைகிறது. எனவே அத்தரையும் மார்க்க நெறிகளை உரைக்கும் புத்தகங்களையும் யுனானி மருந்துகளையும் விற்பதற்காக அவற்றைத் தூக்கிக்கொண்டு ஊர் ஊராக மசூதி மசூதியாக அலையும் அபுக்கா செல்லும் இடங்களுக்கெல்லாம் அவர் தோளில் தொங்கும் பையாகவோ கையிலிருக்கும் குடையாகவோ நாமும் செல்ல முடிகிறது.

இறைத்தூதர் உஸ்தாத் தொழுகைக்கெனப் பள்ளிக்குப் போவதில்லை; ஆனால் நாவிதர் போக்கரின் மகளின் பித்தைத் தெளியவைத்தவர், உஸ்மானின் மணமகள் பம்பாயில் இருப்பதை ஞான திருஷ்டியில் தெரிவித்தவர், வெறும் சில்லறைகள் மட்டுமே தந்து மரக்கடை ஜான்சன் மிகப் பெரிய அளவில் சம்பாதிக்க உதவிய கைராசிக்காரர். தொலைந்துபோன கோயிலின் விக்கிரஹம் ஏரிக்கடியில் மூழ்கிப்போயிருப்பதைச் சொன்னவர்.  அற்புதங்களையும் தீர்க்கதரிசனங்களையும் தன் மூலமாக இறைவன் வெளிப்படுத்துகிறானே தவிர தனக்கும் அவற்றுக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்பதையும் தான் வெறும் கருவி மட்டுமே என்பதையும் ஆழமாக உணர்ந்துகொண்டவர். ஆனால் மற்றவர் துயரங்களைக் காற்றோடு கலந்துவரும் மாறுபாடுகளைக் கொண்டே அறிந்துகொள்பவர்.

இந்தக் காலத்தில் அத்தரை யார் விரும்புகிறார்கள்? துபாய் செண்டுக்குத்தான் மரியாதை, மார்க்கங்களைக் குறித்து அறிவதில் யாருக்கென்ன அக்கறை, அவரவருக்கு அவரவர் காரியங்கள்தாம் முக்கியமாகப் போய்விட்டது என்று அய்ஷும்மாவிடம் அபுக்கா புலம்புவதும், ஹஜ்ஜுக்குச் செல்வதற்காகச் சேமிக்கும் பணத்தைப் போட்டுவைக்கும் பெட்டியை மற்றொரு பெட்டிக்குள் வைத்து மிகப் பாதுகாப்பாகப் பத்திரப்படுத்துவதும் அந்தப் பணத்தை எண்ணும்போது கவனமாகச் சன்னலைப் பூட்டிவிட்டே எண்ணுவதும், பணத்தை உடம்போடு அணைத்தபடி அக்பர் டிராவல்ஸுக்கு எடுத்துச்செல்வதும் பக்கத்தில் அமர்ந்திருப்பவரைச் சந்தேகத்தோடு பார்ப்பதும் தான் எதார்த்தம். இன்றைய காலகட்டத்து சக மனிதன் குறித்த உண்மையான புரிதல் இதுதான்.  

உஸ்தாத் மறைவுக்குப் பின்னர் உடலைப் பெற்றுக்கொள்வதில் இரு கிராமத்தினரிடையே போட்டியும் பூசலும் ஏற்படுகின்றன. யாருக்கும் தேவைப்பட்டிருக்காத தாயத்தங்காடி பள்ளியில் உஸ்தாத் சமாதியின் காரணமாக மக்கள் கூட்டம் அதிகரிக்கிறது, தினம் 10,000 ரூபாய் பணமீட்ட முடிகிறது. உஸ்தாத்திடம் குற்றம்கண்டுபிடித்தோரெல்லாம் அவரது வழிநடப்பதாகச் சொல்லிப் பணம் பண்ணுகிறார்கள். இத்தகவலைக் கூறும் மம்மூனும் மொய்தீனும் டீக்கடையில் அமர்ந்து பேசும் காட்சியில் நாம் எதிர்கொள்ளும் எதார்த்தமான ஏமாற்றுக்கார மனிதர்களை நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் சந்திக்கிறோம்.

உஸ்தாத்மீது கொண்டுள்ள அடர்த்தியான பிரியம் நிரம்பிவழிய உஸ்தாத் மவுத் ஆன சேதியை ஆழ்ந்தவருத்தத்தில் தோய்த்தெடுத்த தொனியில் அபுக்காவிடம் கூறும் ஹைதருக்குப் உஸ்தாத்தைக் கொண்டு பொருளாதாரரீதியான பயன் இல்லை. ஆனால் பக்ரீத் அன்று உஸ்தாத் மீண்டும் அரூபமாக அவதரிப்பது அவனுக்கு மட்டுமே புலனாகிறது. ஆன்மிக அமைதி அவனுக்கு கிட்டுகிறது. அவன் ஹஜ் கடமை நிறைவேற்ற  வேண்டுமெனத் துடிக்கவில்லை. இறைவன்மீது அவன் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கைகாரணமாகவே உஸ்தாத் அவனுக்குப் புலனாகிறார்.  மார்க்க நெறிகளை முழுமுற்றாகப் பின்பற்றியும் உஸ்தாத்திடம் மந்திரித்து தாயத்து வாங்கிக் கட்டியும் ஜான்சன், கோவிந்தன் மாஸ்டர், அஷ்ரப் போன்றோர் உளபூர்வமாக உதவ முன்வந்தும் ஹஜ்ஜுக்குச் செல்லும் பாக்கியம் அபுக்காவுக்குக் கிட்டவில்லை. உஸ்தாத்தின் மறு அவதரிப்பை ஹைதர் உணர்ந்த அந்த பக்ரீத் நாளில்கூட அபுக்கா ஹஜ் கனவிலேயே இருக்கிறார். இந்த இரு கதாபாத்திரங்களைக் கொண்டு மார்க்கத்திற்கும் இறை நம்பிக்கைக்கும் இடையே உள்ள மாறுபாட்டைப் படம்பிடித்துள்ளார் சலீம் அகமது.

தனக்கு விருப்பமான பெண்ணை நிக்காஹ் செய்துகொண்டு அவளோடு துபாய்க்குப் பிழைக்கப்போய்விட்டான் அபுவின் மகன் சத்தார். அவனுடைய மூத்த குழந்தை அபுவின் சாயலிலேயே இருப்பதையும் இரண்டாவது குழந்தைகூடக் கல்விச்சாலைக்குச் செல்லத் தொடங்கிவிட்டதையும் சத்தாரின் நண்பன் உஸ்மான் மூலம் அறிகிறார்கள் அபுவும் அய்சும்மாவும். பேரப்பிள்ளைகளைக்கூடத் தங்களிடம் கூட்டிவந்து காட்டாமல் தன் மகன் இருப்பதையும் தங்களைப் பெற்றோரெனக் கூறுவதில்கூட அவமானப்படுபவனாக அவன் மாறிவிட்டிருப்பதையும் குறித்து மனச்சஞ்சலத்துடன் அபுக்காவும் அய்சும்மாவும் உறங்காமல் படுக்கையில் உரையாடிக்கொள்ளும் காட்சியில் ஆக்கிரமித்துக் கிடக்கும் இருட்டு துயரடர்ந்த அந்த முதியவர்களது வேதனையையும் இயலாமையையும் மேற்பூச்சாகக் காணப்படும் மெல்லிய வெளிச்சம் வாழ்க்கைமீது அவர்கள் கொண்டிருக்கும் நம்பிக்கையையும் உணர்த்துகின்றன. பணம்கொழித்த நிலையில் மூன்று நான்குமுறை ஹஜ்ஜுக்குப் போய்வரும் மாலியக்கிள் அஸினார் ஹாஜியாருக்கோ அவரின் மகன் கார் வாங்கிக்கொடுக்கிறான். இந்த முரண்பாடுகளுக்குப் பின்னணியிலுள்ள காரணங்கள் பற்றிய சிந்தனை கிளறப்படுவது இப்படத்தின் மூலம் சாத்தியப்படுகிறது.

    

மெக்காவெனும் புனித பூமியின் ஹஜ் நிகழ்ச்சிகளைக் கண் நிறையக் காண்பதில் தனக்குள்ள மோகத்தை ஆர்வத்தோடும் ஏக்கத்தோடும் அய்ஷும்மாவிடம் விவரிக்கும்போதும், மெதினாவில் அய்ஷும்மாவின் கையை இறுக்கப் பிடித்தபடி ரசூலுல்லாவை வணங்கியதாகக் கண்ட கனவு குறித்து விவரிக்கும்போதும், மிகப் பாடுபட்டு சம்பாதித்த பணத்தைக் கொண்டு வாங்கிவந்த பாஸ்போர்ட்டை அஷ்ரப் மிகச் சாதாரணமாகக் கையாளுவதைக் கண்டு பதற்றப்படும் போதும், அஸ்ரப்பைச் சந்தித்துத் திரும்பும்போது அவர் தன் மகன் சாயலில் இருப்பதாக அய்ஷும்மா சொல்வதைக் கேட்டவுடன், இல்லையென மறுத்து அஸ்ரப் நல்லவன் எனக் கூறும்போதும், நிலத்தகராறுக்கு வரும் சுலைமான், “தொப்பியும்  தாடியும் வைத்துக்கொண்டு ஐந்துவேளை தொழுதால் மட்டும் முஸ்லிமாகிவிட முடியாது ஜீவித்துக்காட்ட வேண்டும்” எனக் கூறி தன்னை இழிவுபடுத்தும்போது ‘சுலைமானே’ எனச் சஞ்சலத்துடன் விளிக்கும்போதும், ஹஜ்ஜுக்குப் போகும் முன்பு அவனைக் கண்டு அவன் இருக்கும் கோலம் கண்டு வேதனையோடு நெகிழும்போதும், ஹஜ்ஜுக்கான பணத்தை ஜான்சனிடமும் கோவிந்தன் மாஸ்டரிடமும் அஷரப்பிடமும் மார்க்க நெறிகளைக்கூறி மறுக்கும்போதும், ஹஜ் செல்ல இயலாத நிலைமைக்குத் தனது செயல்களே பொறுப்பென அதை தனது தவறாக எடுத்துக்கொள்ளும்போதும் அசலான முஸல்மானாகவும் முதியவனாகவுமே மாறிவிட்டார் சலீம் குமார். பிற கதாபாத்திரங்களைக் கையாண்டவர்களும் தங்களால் இயன்ற அதிகபட்ச உழைப்பைக் கொடுத்துள்ளனர் என்பது அவதானிக்கக் கூடியதாக உள்ளது.

தனித்துவமான திரைமொழியில் உருவாக்கப்பட்டுள்ள இப்படத்தில் ஒளிப்பதிவும் இசையும் படத்தோடு படமாக பிரித்துணரமுடியாதபடி ஒரே அங்கங்களாகி திரைப்படத்தை  வலுவாக்கியுள்ளன. கண்களின்வழி பார்வையாளனுக்குள் புகும் காட்சிகளில் கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளைச் செம்மைப்படுத்துவதில் பின்னணியிசை அமைத்த ஐசக் தாமஸ் கொடுக்காபள்ளியின் பங்கு குறிப்பிடத்தக்க விதத்தில் அமைந்துள்ளது. அதீதப் புனைவாகக் காட்சியளிக்கும் திரைப்படத்தின் வெளிச்சம் பாயும் பகுதிகளைவிட வெளிச்சம் பாயாத மறைவுப் பகுதிகளே மார்க்கம் குறித்த இயக்குநரின் அபிப்பிராயங்களை விமர்சனங்களை மென்மையாக எடுத்துவைக்கின்றன. இறை நம்பிக்கைக்கும் மார்க்கத்தைப் பின்பற்றுதலுக்குமான வேறுபாடுகளை மிக நுட்பமாக உள்ளுக்குள் மறைந்திருக்கும் நுண்ணடுக்கில் இயக்குநர் காட்சிக்குவைக்கிறார். மேலோட்டமான அதீதப் புனைவின் மயக்கம் தெளிந்து சற்று ஆழமாக இறங்கித் திரைப்பிரதியை அணுகும்போது இந்த நுண்ணிய வேறுபாட்டைக் கண்டுபிடித்து மனம் ஆசுவாசம் கொள்கிறது.

தான் பார்த்துப் பழகிய வாழ்க்கையை அது சார்ந்த மனிதர்கள் எதிர்கொள்ளும் வாழ்வியல் பிரச்சினைகளை  உள்ளடக்கிய படைப்புத்திறன் மிளிரும் இது போன்ற அசலான திரைப்படம் விருதுகளுக்கென அனுப்பப்படுவதால் நம் கலாச்சாரம் வெளியுலகுக்குப் பரிச்சயமாவதோடு படைப்பாளியின் படைப்புத்திறன் உலகளவில் உரிய அங்கீகாரமடைவது சாத்தியமாகிறது.  உலகப்படங்களை நகல் செய்து நல்ல படங்கள் எனக் கூச்சமின்றி கூறுவதோடு அத்தகைய படங்களைத் திரைப்படத்திற்கென வழங்கப்படும் உச்சபட்ச விருதுகளுக்கும் மனசாட்சியின்றி அனுப்பிவைப்பவர்கள் நிறைந்துள்ள சூழலில் இதைப் போன்ற படங்கள் விருது பெறுவதும் அதற்கான ஊக்குவிப்பது கிடைப்பதும் அவசியமானதே.

நவம்பர் 2011, படப்பெட்டி இதழில் வெளிவந்துள்ள விமர்சனம் இது