கிண்டலா, கேலியா?

வெகுளி வெள்ளச்சாமியோட புரோகிராம் கிண்டலா கேலியாவுக்கு நல்ல டிஆர்பி ரேட்டிங் கிடைக்குதுன்னு எல்லாருமே சொல்றாங்க. வெள்ளைக்கு இதெல்லாம் நம்பவே முடியல. முதலில் வேலை தேடி அலைஞ்ச காலம் கண்ணு முன்னால வரும். ஒரு முறை ஒரு சினிமா கம்பெனியில் வேலைக்குச் சேர்ந்தான். ஒரு படத்தோட பூஜை அன்னக்கி வெள்ளப் பூசணியில் நாணயங்கள் போடுறதுக்காக அது மேல கேக் சைஸ்ல வெட்டி எடுத்துட்டு வான்னு வெள்ளைட்ட சொன்னாங்க. வெள்ளக்குப் புத்தி கொஞ்சம் மந்தமா இருந்தாலும், சொன்னத கரெக்டா செய்வான். கேக் மாதிரி வெட்டணும் அவ்வளவு தானேன்னு போன வெள்ள ஒரு தாம்பாளத்தில் பூசணியை வைத்து துண்டு துண்டா கூறு போட்டு டைரக்டர் முன்னால் கொண்டுபோய் பெருமையோட வச்சுட்டான். அங்க நின்ன அத்தனை பேரும் சிரிச்சிட்டாங்க. வெள்ளக்கு எதுவும் வெளங்கல. ஆனா அன்னக்கே அவன வேலையை விட்டுத் துரத்திட்டாங்க.

தன்னோட அறிவுக்கு வேலை கிடைப்பதே சந்தேகமோன்னு அவனுக்கே கஷ்டமாப் போச்சு. அந்த நேரத்தில தான் புதுசா ஆரம்பிச்ச அந்த சேனலில் வேலை காலியா இருக்குன்னு அங்க போனான். சம்பளம் கொறையா கேட்டா யாரன்னாலும் வேலைக்கு எடுக்கலாம் அப்படிங்கிற முடிவுல சேனல் இருந்ததால அவன வேலையில் சேத்துக்கிட்டாங்க. ஏவுற நேரமெல்லாம் ஏவி போடனும், டீ வாங்கியாரனும் இப்படியான எடுபிடி வேலைதான். புரொடக்‌ஷன் சாப்பாடு உண்டு. இதுக்கு மேல சம்பளம்னு வேற ஐந்தோ பத்தோ கொடுத்தாங்க. வெள்ளக்குச் செம குஷியாயிருச்சு. ஸ்டுடியோவுக்கு வர்ற எல்லாருடனும் நின்னு போட்டா எடுத்துக்குவான்.

அப்பதான், அங்க கிண்டலா, கேலியா?ன்னு ஒரு புரோகிராம் ஆரம்பிச்சாங்க. நாட்டு நடப்புகள கிண்டல் பண்ற புரோகிராம் அது. புத்திசாலித்தனத்தோட யாரும் பேசிறக் கூடாது, முட்டாள்தனமாத்தான் பேசனுங்கிறது நிகழ்ச்சியோட முக்கிய நோக்கம். இத ஒருங்கிணைக்கிறதுக்கு ஒருத்தர் தேவைப்பட்டார். நிறைய பேரக் கூப்பிட்டுப் பேசினாங்க. மாதிரி ஷோவெல்லாம் நடத்துனாங்க. முட்டாள்தனமா பேசுற நிகழ்ச்சியில் பங்கெடுக்கிற ஆளுங்களுக்குத் தமிழ்நாட்டுல பஞ்சமே இல்லங்கிற மாதிரி நிறையப் பேரு வந்து சேர்ந்தாங்க. ஆனா ஒருங்கிணைக்கத் தான் ஆளே இல்ல. புரோகிராம் புரொடியூசர் பயங்கர கடுப்பா திரிஞ்சுகிட்டு இருந்தாரு. அப்ப அவரோட நல்ல நேரமோ அல்லது வெள்ளையோட நல்ல நேரமோ தெரியல அவன் ஒரு கூறுகெட்ட வேலையைப் பாத்துட்டான். இதக் கவனிச்ச புரோகிராம் புரொடியூசர் இம்ப்ரஸாயிட்டார். நமக்கேத்த ஆளு இவன் தான்னு முடிவு பண்ணிட்டார்.

வெள்ளைக்கு வேர்த்துப்போச்சு. அதெல்லாம் எனக்குச் சரிப்பட்டு வராது சார்னு மறுத்துப் பார்த்தான். ஆனா இதைச் செய்யாட்டி வேலையை விட்டே எடுத்துருவோம்னு புரொடியூசர் மிரட்டினாரு. ஒரு நிமிஷம் கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்த்தான். புரொடக்‌ஷன் சாப்பாடு போயிடுச்சுன்னா என்ன பண்றதுன்னு யோசிச்சான். எவ்வளவோ பண்ணிட்டோம் இதையும் பண்ணிருவோம்னு கடவுள் மேல பாரத்தப் போட்டுட்டுச் சரின்னு ஒத்துக்கிட்டான். புரொகிராம் பயங்கர கிண்டலா இருக்கனும்னு நினச்ச புரொடியூசர் வெள்ளைக்குத் தொள தொளன்னு ஒரு கோட்ட போட்டுவிட்டார். அந்த கோட்ட போட்டுட்டு கேமரா முன்னால வந்து நிக்க வெள்ளைக்கே கூச்சமாயிருந்துச்சு. சார்லி சாப்ளினுக்குப் பெருமையே அவரோட கோட்டு தான்டா நல்ல வாய்ப்ப கோட்ட விட்டுடாதடா மடையான்னு புரொடியூசர் வெள்ளைய உரிமையா கண்டிச்சாரு. ஒன்னுமே பண்ண முடியல வெள்ளையால.

துணிஞ்சவனுக்குத் தூக்கு மேடையும் பஞ்சு மெத்தைங்கிற மாதிரி வெள்ள துணிஞ்சுட்டான். ஆனா வெள்ளையும் சும்மா வெளுத்து வாங்குனான். புரொடியூசர் என்னவெல்லாம் சொல்றாரோ அதையெல்லாம் அப்படியே சொன்னான். காதுக்குப் பின்னால உள்ள மைக்க கடவுள் மாதிரி நினைச்சுக்குவான் வெள்ள. ஷூட்டிங் போறதுக்கு முன்னால கடவுள் படத்துக்கு முன்னாடி அத வச்சு தொட்டுக் கும்பிட்டுட்டு தான் அத காதுக்குப் பின்னால மாட்டுவான். ஆனா பார்வையாளர் யாருக்கும் அது தெரியாது. அவனே முட்டாள்தனமாப் பேசுறதாத்தான் நினைப்பாங்க. அவ்வளவு தத்ரூபமா அவன் பேசுவான்.

புரோகிராமுக்கு வர்ற பலர் வெள்ளைகூட நின்னு போட்டோ எடுத்துக்குவாங்க. படிச்சவங்க பலரும் அவனோட இன்னொசன்ஸ ரசிச்சாங்க. ஒரு முறை புக் ஃபேருக்குப் போனான் வெள்ள. அறிவுஜூவி ஒருத்தரு எழுதுன ஒரு ஸ்டாலில் போய் புத்தகம் ஒன்ன எடுத்து வச்சுப் படிச்சிக்கிட்டிருந்தான். அத ஒரு பத்திரிகையாளர் போட்டோ எடுத்து கவர் ஸ்டோரியா எழுதுனாரு. அந்த இஷ்யூ வந்த உடனே அறிவுஜூவியோட புத்தகம் ஆயிரக்கணக்கா விற்பனை ஆச்சு. இதுல என்ன ஹைலைட்டுன்னா புத்தகத்தை வெள்ள தலைகீழா பிடிச்சிட்டு இருப்பான். அறிவுஜூவி, புத்தகம் விற்றதுக்குச் சந்தோஷப்படவா இப்படி ஒரு நிலைமை ஏற்பட்டுருச்சேன்னு வருத்தப்படவான்னு தெரியாம தண்ணியப் போட்டுட்டு பாருல தலகீழ கெடந்தாரு.

வெள்ளச்சி காவியத்துக்கு நோபெல் விருது

ஓவியம்: வெங்கி

‘அய்யோ போச்சே போச்சே இந்த வருஷமும் போச்சே… கொற்றவையே என்னைப் பெற்றவளே கண் திறந்து பாராயோ கைகொடுக்க மாட்டாயோ’ என்று வாய் வழியே சாதாரணத் தமிழில் புலம்பினான் வெள்ளைச்சாமி. யாரோ வெளிநாட்டில் பாட்டெழுதும் ஒருத்தருக்கு நோபெல் பரிசு கொடுத்திருக்காங்கன்னு கேட்டதும் நம்ம வெள்ளச்சாமிக்குப் பயங்கர கஷ்டமாயிருச்சு. சினிமாப் பாட்டு எழுதும் தனக்கு நோபெல் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை இந்த ஆண்டும் பொய்த்துவிட்டதே என்று ஆதங்கப்பட்டான்.

சமீபத்தில் அவன் எழுதிய, ‘ஆளைப் பார்த்தா ஆப்பிரிக்கா வாயைத் தொறந்தா அமெரிக்கா…’ பட்டிதொட்டியெங்கும் சக்கைப்போடு போடுகிறது. சாகித்ய அகாடெமி விருது வாங்குவதற்காக எவ்வளவோ முயன்றும் வெள்ளச்சாமிக்கு அது கிடைக்கவே இல்லை. அதன் பரிந்துரைக் குழுவினரின் கால்களை எல்லாம் தமிழ்க் கவிதையால் அர்ச்சித்துப் பார்த்தான் வெள்ளச்சாமி ஆனாலும் அகாடெமியின் கதவுகள் அக்கடா என்று இருந்ததே ஒழிய இவனுக்காகத் திறக்கவே இல்லை.

வெள்ளயின் திரைப்பாடல்கள் திரும்பிய பக்கமெல்லாம் ஒலித்தன. ஆனாலும் என்ன பண்ண தன்னை விருதுக் குழுக்கள் புறக்கணிக்கின்றனவே என அழுது புலம்பினான். அவனுடைய முதல் பாடல்:

மண் வாசம் வருதே…

மழை பொழியும் போதில்

மண் வாசம் வருதே…

வானம் அது தூற்றுகிறது

பூமியதைக் குளிப்பாட்டுகிறது…

அவன் மனைவியைப் பிரசவ மருத்துவமனையில் சேர்த்துவிட்டுப் பாட்டெழுதச் சென்றான் வெள்ளை. அவன் மனமெல்லாம் மனைவியின் கண்ணீர் நிரம்பி வழிகிறது. பாட்டோ மழை பொழியும் சூழலை வருணிக்க வேண்டியதிருக்கிறது. இவன் கண்களில் கண்ணீர்… வானத்தில் வழியுது மழை நீர். இசையமைப்பாளர் மெட்டை அமைத்துவிட்டு வெள்ளையை இறுமாப்புடன் பார்க்கிறார். வெள்ளை மவுனமாகத் தன் கிராப்புத் தலையைத் தடவிவிட்டுக்கொள்கிறான். சட்டென இரும்புக் காட்டுக்குள் கரும்புப் பூ ஒன்று பூத்ததைப் போல், மண் வாசம் வருதே… என்ற பல்லவியைப் பாட்டாகவே பாடிவிட்டான். இதென்ன நயாகராவில் சர்க்கரைப் பாகு வடிகிறது! நாளந்தாவில் பூக்களைத் தேன் வந்து தொடுகிறது என்று தோன்றியது இசையமைப்பாளருக்கு.

அதுவரை அமர்ந்திருந்த இசையமைப்பாளர் மிகச் சரியாக ஏழு அடிக்குத் துள்ளிக் குதித்து அவனைப் பாராட்டிவிட்டார். தன் மனைவி மீது கொண்ட பாசம் காரணமாக அவன், அவளுடைய பெயரான மண் கனியின் முதல் சொல்லையே தன் முதல் பாட்டின் முதல் சீராக்கினான். சீர் கொண்டு வந்த மனையாளுக்கு இப்படித்தான் அவன் சீர் செய்தான். தான் ஒரு ஏழைப் புலவன் என்பதில் வெள்ளைக்கு எப்போதும் தனிப் பெருமை. யாருக்கும் கொடுக்க என்னிடம் என்ன இருக்கிறது என் தமிழைத் தவிர என்று யார் வந்து என்ன தந்தாலும் பதிலுக்குக் கவிதை பாடி அனுப்பிவிடுவான்.

கள்ளிக் காட்டில் சுள்ளி பொறுக்கிய காலத்திலேயே வெள்ளைக்குத் தமிழ் மீது தீராக் காதல். காடுகரையெல்லாம் தமிழால் அழகு செய்து பார்ப்பான். மண் வாசம் வீசும் சொற்களைத் தந்துவிட வேண்டும் என்பதற்காகவே அவன் களிமண்ணைக் கரைத்தே எழுதிவருகிறான். வெறும் களிமண் கம்பீரக் கவிஞன் வெள்ளைச்சாமியின் கை பட்டதும் கற்பூர மணத்தைக் காகிதத்தில் கொட்டும். 12 ஆண்டுகளாக ஒரு பாட்டைப் பையில் மடித்துவைத்திருந்தான் வெள்ளை. புதிதாக வந்த இசையமைப்பாளர் ஒருவர் அதற்குப் பத்தே நிமிடத்தில் மெட்டுப் போட்டார். கொத்துப் பரோட்டாவுக்குக்கூட இதைவிட அதிக நேரமாகுமே என் இளவலே என்னே உன் மகிமை எனக் கண்ணீர் உகுத்து நின்றான் வெள்ளை. அந்தப் பாடல்: பெண்ணுக்குப் பொய் அழகு என்று தொடங்கி சாவுக்கு ஏதழகு என்று முடியும்.

பாட்டுக்கு மெட்டா, மெட்டுக்குப் பாட்டா என்று ஒருமுறை வெள்ளச்சாமியிடம் ஒரு படித்த பத்திரிகையாளர் பதமாகக் கேட்டார். கருங்காட்டில் வெள்ளை முயல் துள்ளியது போல் சிரித்தான் வெள்ளை. இரண்டும் இல்லை தோழா, செக்குக்குப் பாட்டு என்று ஒய்யாராமாய்ச் சொன்னான் அவன்.

தன் கவிதை நூல்களையும், சினிமாப் பாட்டுப் புத்தகங்களையும் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்த வெள்ளைச்சாமி எப்படியும் அடுத்த வருடம் நோபெல் வாங்கிவிட வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தில் இருக்கிறான். நோபெல் உரையைத் தயாரிக்கும் வேலையைத் தொடங்கிவிட்டான். அத்துடன் ஆஸ்கர் நாயகனிடம் ஒரு பரிந்துரைக் கடிதத்தையும் பெற்றுவிட்டான்.

விருதே விருதே வந்து என் வாசலில் விழாத விருதே

ஏழைப் புலவனின் புலம்பல்

உன் காதில் விழுவில்லையா?

உயிரைக் கரைத்துப் பாடல் புனையும் என்

திறமையை நீ காணவில்லையா?

உண்டென்று சொல்

இல்லை வந்தென்னைக் கொல்

விருதே விருதே வந்து என் வாசலில் விழாத விருதே…

என்பது போன்று ஆயிரம் பாடல்களை ஓரிரவில் எழுதி முடித்து, அதை அப்படியே ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்து நோபெலுக்கு அனுப்பிவிட வேண்டும் என்பதே வெள்ளையின் ஆசை. இல்லையென்றால் வெள்ளச்சி காவியம் படைத்துவிட வேண்டியதுதான் என்று முடிவு செய்துவிட்டான். அந்த நாவலை எழுத அமெரிக்காவில் ஓர் ஆண்டு தங்கியிருக்க முடிவுசெய்துவிட்டான் வெள்ளைச்சாமி. அநேகமாக வெள்ளைக்குத்தான் அடுத்த நோபெல் என்பது உறுதி. அதற்குப் பின் ஹாலிவுட்டுக்கும் பாட்டெழுதுவான் வெள்ளை. நினைத்தாலே உடம்பெல்லாம் பூரித்துப்போகிறது!

இந்து தமிழ் திசை நாளிதழின் இளமை புதுமை இணைப்பிதழில் வெளியானது. 

எழுத்தாள மனசு

நான் உங்களுக்கு ஒரு கதை சொல்லப் போகிறேன். ஒரு கதையின் முதல் வரி முத்தாய்ப்பாக இருக்க வேண்டும் என்பார்கள் ஆனால், முதல் வரியே இந்தக் கதையில் இப்படி மொக்கையா தொடங்குதே, கதை எந்த லட்சணத்துல இருக்குமோ என எடுத்த எடுப்பிலேயே எதிர்மறையா யோசனை போவுதா? மனசை அப்படிக் கண்டபடி அலையவிடாதீங்க. எல்லாத்துலயும் ஒரு விதிவிலக்கு இருக்கும். அதனால என்னதான் சொல்றான்னு பார்ப்போம், பிடிச்சா படிப்போம் இல்லாட்டிப் போய்டுவோம் என அதை சமாதானப்படுத்துங்கள். பரவாயில்லயே, சொன்ன உடனே அதுக்கு மதிப்புக் கொடுத்து மனச சமாதானப்படுத்தி தொடர்ந்து வாசிக்கிறீங்களே, அந்த நல்ல மனசுக்கு ஒரு குறையும் வராது தைரியமா வாசிங்க. அதெல்லாம் இருக்கட்டும் முதலில் கதையைச் சொல்லுன்னு நீங்க தலையில் தட்டுவதற்குள் நான் கதையைச் சொல்லிவிடுகிறேன்.

கதையில் என்ன பெரிய சுவாரசியம் இருந்துரப்போவுது என அலுத்துக்கொள்ளும் நண்பர்களுக்கு ஒரு ரகசியம் சொல்கிறேன். இது உண்மைச் சம்பவத்தின் அடிப்படையிலான கதை. கதையைவிட உண்மைச் சம்பவத்துல நல்ல சுவாரசியம் இருக்குங்கிறது உங்களுக்குத் தெரியும்லா? ஆனா அதை அப்படியே சொன்னால் சுவையா இருக்காதுல்ல அதனால அத கதையா மாத்திட்டேன். இப்ப இது சுவாரசியமான கதையா ஆயிருச்சு. இது சுவாரசியமான கதையா இல்லையாங்கிறத வாசிக்கிற நாங்கல்லா முடிவுபண்ணனும்னு நீங்க நினைக்கிறது சரிதான். கதையை எழுதுற நான் என்னதான் அடக்கமா இருந்தாலும் கதையைப் பற்றிய உண்மையைச் சொல்லாட்டி நான் கதைக்குத் துரோகம் செஞ்சவனா ஆயிரக்கூடாதுல்லா? அதனால்தான் கதை சுவாரசியமானதுன்னு உண்மையைச் சொன்னேன். அது கதையன்று கதை பற்றிய நிஜம். கதைக்குள்ள உண்மையும் இருந்தாதான நல்லது. ஆனா, நீ கடைசி வரை கதையைச் சொல்ல மாட்டபோல என உங்களுக்கு இந்த நேரம் தோனியிருக்கும். அதனால கதைக்குள்ள போறன்.

இந்தக் கதையைக் கொஞ்சம் குஷியா தொடங்குறேன். குஷின்ன உடனே குஷியாயிட்டீங்களா. இடுப்பு கிடுப்புன்னு மனசு எங்கெங்கோ போயிராம பாத்துக்கங்க. அது உங்க பாடு. என்னோட பாடு கதை சொல்றதுதான். பொதுவா, நம்மோட ஃப்ரண்ட்ஸ் நமக்கு எப்படியெப்படியெல்லாமோ உதவுவாங்க. சில வேளைல இப்படியெல்லாம் உதவ முடியுமான்னு நமக்கு திக்பிரமை ஏற்படுற மாதிரி உதவிடுவாங்க. அப்படியொரு நண்பனின் உதவிதான் இந்தக் கதை. இப்ப புரியுதா ஏன் குஷியா தொடங்குறதா சொன்னன்னு. நாம்பாட்டுக்கு குஷின்னு சொல்லிட்டேன். நீங்க குஷி பார்த்திருக்கீங்களான்னு கேக்கவேயில்ல? ஆனா பாத்துருப்பீங்கங்க நம்பிக்கையில் தொடர்றேன். சில லாஜிக் பார்த்தா கதை நகராது. ஏற்கெனவே இங்க அப்படியே செக்குலக்கை மாதிரி கதை ஒரே இடத்திலதான் நட்டமா நிக்குது அப்படீங்கிறீங்களா? கதையோட சுருக்கத்தைச் சொல்லிட்டானே இனி ஏன் இதை வாசிக்கணும்னு உங்களுக்குத் தோனலாம். தப்பில்ல, ஆனா என்ன உதவின்னு பாப்பமேன்னு உங்க மனசு இப்ப உங்கட்ட சொல்லும் பாருங்க. அது நம்ம பக்கம் சாஞ்சிருச்சு. நெனப்புதான் பொழப்ப கெடுக்குதாம் என்னும் பழமொழியை இப்ப எதுக்கு நீங்க தேவையில்லாம நெனைக்கீங்க.

இந்தக் கதை ரொம்ப கலோக்கியலாவும் சாதாரணமாவும் தொடங்குனாலும் இதன் முடிவு ரொம்ப சோகமா இருக்கும். சோகமா, அது பிடிக்காதேன்னு டக்குன்னு வாசிப்புக்கு குட்பை சொல்லப் பாக்குறீங்களே கொஞ்சம் பொறுமையா இருங்க. முடிவு சோகமாக இருந்தாலும் நீங்க அந்தச் சோகத்துக்காகக் கண்ணீர் விடமாட்டீங்க. அந்தச் சோகத்தை நெனச்சு சிரிக்கத்தான் போறீங்க. சோகமான விஷயத்துக்கு எப்படிச் சிரிப்பு வரும்னு ஒரு யோசனை வருதா. இப்ப யாராவது வாழப்பழத் தோல் வழுக்கி விழுந்தா அது சோகமான நிகழ்வுதான? ஆனால், அதுக்கு வருத்தப்படுவீங்களா, சிரிப்பீங்களா. வருத்தப்படுவோம் ஆனால் சிரிப்பு வந்துரும் அப்படிங்கிறீங்களா. நீங்க இந்த அளவு வெளிப்படையா உண்மையைச் சொல்லும்போது நானும் உண்மையைத்தான சொல்லணும். அதனாலதான் கதையோட முடிவு எப்படி இருக்கும்னு முன்னாடியே சொல்லிட்டேன் ஆனா சொல்லல. இன்னும் டீ வரலன்னு வட போச்ச காமெடியில் வடிவேலு சொல்றமாதிரி இன்னும் கதை வரலன்னு நீங்க சொல்லப்போறீங்கன்னு எனக்கும் தெரியுது.

இந்தக் கதையின் நாயகன் ஓர் எழுத்தாளன். டக்குன்னு தலைப்பைப் படிச்சீங்க பாரு அங்க நிக்கிறீங்க. உங்களோட சமயோஜிதப் புத்திக்கு ஒரு சபாஷ். அவன் எப்டியாப்பட்ட ஆளுன்னா, சுஜாதா மாதிரி, ஜெயமோகன் மாதிரி, தமிழ்வாணன் மாதிரி, ஜி.எஸ்.எஸ்.மாதிரி (ஜி.எஸ்.எஸ். யாருன்னு தெரியாட்டா நீங்க சமகாலச் செய்திப் பத்திரிகைகளை வாசிச்சிருக்க மாட்டீங்க அல்லது அத கவனத்தில் வைத்திருக்க மாட்டீங்கன்னு அர்த்தம். ஏனெனில், ஜி.எஸ்.எஸ். நாளிதழ்களிலும் வார இதழ்களிலும் மலை மலையா எழுதுறாரு.) என்னன்னாலும் அசராம எழுதுற ஆளு. அவன் ஒரு தொலைபேசி நிறுவனத்துல அதிகாரியா இருந்தான். அங்க அவனுக்கு வேலையே இருக்காது. எந்த வேலையும் இல்லையேன்னு எழுத ஆரம்பிச்சான். ஒருத்தனுக்கு நேரம் நல்லாயிருந்தா அவன் என்ன செஞ்சாலும் சும்மா மஜாதாம்பாங்க. அப்படி தான் அவனுக்கு ஆயிருச்சு. அவன் என்ன எழுதினாலும் எல்லாரும் படிக்க ஆரம்பிச்சாங்க. படிச்சதோட நிறுத்திட்டாப் பராவாயில்ல. சூப்பர் சூப்பர்னு சும்மா அவனப் பாராட்டித் தள்ளிட்டாங்க. அதனால அவன் துணிச்சலா ஒரு வேலையைச் செய்தான்.

அது எப்படிங்க, துணிச்சலா ஒரு வேலையை எழுத்தாளன் செய்தான்னு சொன்ன உடனே அது நாவல்தான்னு முடிவு பண்ணுனீங்க? உண்மையிலேயே உங்களுக்கு செம அறிவுங்க. அப்படியில்லாட்டி நீங்க எதுக்கு இந்தக் கதையைப் படிக்கப் போறீங்க? கோவிச்சுக்காதீங்க. இது சும்மா இடையில் ஒரு விளம்பரம்தான். பிடிக்காட்டி இதைப் படிச்சத மறந்துட்டு மேல படியுங்க. என்னங்க படிச்ச வரிய மறுபடி படிக்கிறீங்க. ஓ மேலன்னு சொன்னதாலயா, அய்யய்யோ சாரிங்க மேலன்னா மேல இல்ல, கீழ. அப்ப கீழன்னா கீழ இல்லயா மேலயான்னு சட்டுனு கோபப்படுறீங்களே? இது ஒரு காமெடிக் கதைதான. அதுக்குப் போய் இவ்வளவு கோபமா? ஓ புரியுது இதை காமெடி கதைன்னு சொன்னதாலதான் கோபமா? பாத்தீங்களா நமக்குள் ஒரு அன்னியோன்யமான உறவு வந்துருச்சு. இதுதான் ஒரு கதைக்கு அவசியம். எழுத்தாளனும் வாசகனும் ஏதாவது ஒரு கட்டத்தில் இப்படி ஒருத்தருக்கொருத்தர் பேசி உறவாடுவதும் உரையாடுவதும் ரொம்ப ஆரோக்கியமானதுதான். டேய் சவ்வப்போடாம கதைக்கு வாடா? வாடான்னா நான் வாட மாட்டேன். ஏன்னா அது உங்களுக்கு இந்தக் கதைமேல உள்ள உரிமையில வந்த வார்த்தைன்னு எனக்கும் தெரியும். கதை சொல்றதத் தவிர எல்லாம் உனக்குத் தெரியுதுடான்னு நீங்க கொஞ்சம் சத்தமாவே சொல்லிட்டீங்க. அமைதியா சொன்னாவே எனக்குக் கேட்கும் ஆனா நீங்க சத்தமாவே சொல்லிட்டாதாலே. சட்டுனு என் காதில் விழுந்திருச்சு. உனக்கு காதே விழுந்துருச்சுன்னு நெனச்சோம். நல்லவேளை காது இன்னும் இருக்குதுன்னு சொல்றன்னு ஆசுவாசம் அடைஞ்சிட்டீங்களே. சமத்துதான் நீங்க.

ஆங் கதையை எங்க விட்டேன்? என்னடா தீப்பொறி ஆறுமுகம் மாதிரி கேக்குறன்னு நினைக்காதீங்க. எனக்குக் கொஞ்சம் ஞாபக மறதி. இது வேறயா? உருப்பட்ட மாதிரிதான்னு தோனுதா? ஞாபகம் வந்துருச்சு. ஞாபகம் வந்துருச்சு. நாயகனான நம்ம எழுத்தாளன் ஒரு நாவலை எழுதினான். கிட்டத்தட்ட எழுத்து ஒரு தவம்னு சொல்ற மாதிரி கடுமையான தவம் பண்ணுன மாதிரி நாவலை முழு மூச்சா எழுதி முடிச்சான். மொத நாவல எழுதி முடிச்ச உடனே அவனுக்கு அப்படியே சும்மா கிர்ர்ர்ர்ன்னு இருந்துச்சு. ஆனா பாருங்க. எழுதுறதவிட அதை யாராவது வாசிச்சு சொன்னாதான அது எப்படி வந்திருக்கும்னு தெரியும். அதுக்கு என்ன பண்ண? இந்த மாதிரி நேரத்துல இருக்கவே இருக்கான் நம்ம பஞ்சாயத்துன்னு சொல்ற மாதிரி (ஆமா, சரிதான் களவாணி பஞ்சாயத்துதான். அதென்ன களவாணி பஞ்சாயத்துன்னு யாராவது ஒரு பஞ்சாயத்த கூட்டிராதீங்க. அதனாலதான் ப்ராக்கெட்டுல போட்டுட்டேன். நீங்க இதப் படிக்காட்டிக்கூடப் பரவாயில்ல, கதையைப் படிக்காம விட்டுட்டுப் போயிறாதீங்க.) எல்லாருக்கும் ஒரு ஃப்ரண்டு இருப்பானே. அப்படி நம்ம நாயகனுக்கும் ஒரு ஃப்ரண்ட் இருந்தான். அவனுக்கு போன போட்டான். உடனே என்ன ஏதுன்னு கேக்கவே நேராவே வந்துட்டான். அதெப்படின்னு லாஜிக்லாம் கேக்காதீங்க.

டேய் நண்பா, முதன்முதலா ஒரு நாவல் எழுதியிருக்கேன். இது மட்டும் வெளிவந்துச்சுன்னா தமிழில் இதுவரை இப்படி ஒரு நாவல் வந்ததில்லன்னு சொல்லும்படி இருக்கும். இந்த நாவல எனக்கு அடுத்து வாசிக்கிற வாய்ப்ப ஒனக்குத் தான் கொடுக்குறேன். அப்படி இப்படின்னு என்னவெல்லாமோ பிட்டப் போட்டான். நண்பன் கொஞ்சம் வாசிக்கிற ஆளு. அவனுக்கு உண்மை புரிஞ்சுபோச்சு. ஆனாலும் என்ன பண்ண முடியும் துரோகமே பண்ணுனாலும் நண்பனா இருந்தா மன்னிச்சிரணும்ங்கற தமிழர் மரபுல வந்தவனாச்சே. கண்டிப்பா வாசிக்கிறேன்னு விருப்பத்தோட தலையை நீட்டினான்.

ஆனால், ஒருவிஷயம்டா. என்னப் பொறுத்தவரை இந்த நாவல் இங்கிலீஷுல மட்டும் வந்தா எங்கெயோ போயிரும். அதுக்காக நீ இதை நல்லா இருக்குன்னு சொல்லணும்னு அவசியமில்லை. உன்னோட கருத்த நான் ரொம்ப மதிக்கிறேன். நீ படிச்சிப்பாரு. நல்லாயில்லன்னு தோனுச்சுன்னா அப்படியே என்ட்ட வந்து சொல்லு. நான் நாவலை அப்படியே கொளுத்திடுறேன் என்று கொஞ்சம் ஓவராவே உணர்ச்சிவசப்பட்டான். என்னமோ பெரிய காஃப்கான்னு நினைப்பு அவனுக்கு. சரி அவனும் எழுத்தாளன் தானே அவனுக்கும் உணர்ச்சி இருக்காதா என்ன? சே சே ஏன்டா அப்படிச் சொல்ற உம்மேல எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு நீ நல்லா எழுதிருப்பே. அப்படின்னு அவன் சொல்லவுமே நம்ம எழுத்தாளருக்குப் பரவாயில்ல நாம சொன்னது ஒர்க் அவுட் ஆயிருச்சுன்னு ஒரு பரவசம் வந்திருச்சு. கண்டிப்பா நான் படிச்சிட்டு உண்மையைச் சொல்றேன். ஆனால், எனக்கு ஒரு பத்து நாள் டைம் வேண்டும் என்றான் நண்பன். நாயகனும் தாராளமா டைம் எடுத்துக்கோ. ஆனால், மறுபடியும் சொல்றேன் கதையைப் பத்துன உண்மையைத் தான் நீ சொல்லணும்னு அடம்பிடிச்சான். இனியும் பொறுக்க முடியாதுன்னு நெனச்ச நண்பன் கதையை வாங்கிட்டு நடையைக் கட்டிட்டான்.

பத்து நாள் பத்து யுகம் மாதிரி கழிஞ்சுச்சு நம்ம எழுத்தாளருக்கு. பன்னிரண்டு நாளுக்குப் பிறகு நண்பன் எழுத்தாளரப் பார்க்க வந்தான். ஆனால் கையில நாவலோட பிரதி இல்ல. அதைப் பார்த்ததும் எழுத்தாளருக்குப் பக்குன்னு ஆயிருச்சு. ஆனா அவரு எழுத்தாளராச்சே. உணர்ச்சியை அவ்வளவு சீக்கிரம் வெளிப்படுத்துவாரா? எதையும் கண்டுக்கிடாத மாதிரி எப்போதும்போல ஃப்ரண்டுட்ட பேசிட்டிருந்தாரு. இவரோட ஃப்ரண்டுன்னு அவரு எப்படி இருப்பாரு. அவரும் எப்போதும்போல நல்லா ஜாலியா பேசிகிட்டே இருக்காரு. எழுத்தாளரோட மனசு ஃபுல்லா நாவலப் பத்தி ஒண்ணுமே சொல்ல மாட்டக்கானேன்னு இருந்துச்சு. ஆனால் கேக்க முடியல. நண்பரும் நேரமாயிருச்சு கிளம்ப ஆயத்தமாயிட்டாரு. எழுத்தாளருக்கோ இருப்பு கொள்ளல. நாவலப் படிச்சியான்னு கேக்க வாய்வர வார்த்த வந்துருச்சு ஆனாலும் ஆர்வத்த அடக்கிட்டு நண்பர வழியனுப்பி வச்சிட்டாரு.

இப்படி இன்னும் ஒரு பத்து நாளு போச்சு. மறுபடியும் ஒரு நாள் நண்பர் வந்தாரு. இப்பவும் அவர் கையில நாவலோட பிரதி இல்ல. இந்த முறை எப்படியும் கேட்டுடணும்னு எழுத்தாளரு முடிவு பண்ணிட்டாரு. என்னடா எப்படியிருக்கன்னு கொஞ்சம் கெத்தாவே கேட்டாரு நம்ம எழுத்தாளரு. அவரோட ஃப்ரண்டுக்குப் புரிஞ்சு போச்சு. சாரிடா போன தடவயே சொல்லணும்னு நெனச்சேன். ஆனா மறந்துட்டேன் சாரிடான்னு என்னமோ கூட்டமான பஸ்ல தெரியாம கால மிதிச்ச மாதிரி சொன்னாரு. எழுத்தாளருக்கோ என்னவோ போலாயிருச்சு. எப்படிப்பட்ட நாவல எழுதி இவன்ட்ட கொடுத்தோம் அதைப் பத்திப் பேசாமா ஏதேதோ பேசுறான்னேன்னு இருந்துச்சு.

நாவலப் பத்தி நாம பேசும்போது நீ என்னடா சொன்னன்னு எழுத்தாளர்ட்ட நண்பர் கேட்டார். இங்கிலீஷ்ல மட்டும் வந்தான்னு எழுத்தாளர் ஆரம்பிச்சாரு. அதில்லடா கடைசியா என்ன சொன்ன? நல்லாயில்லன்னா சொல்லு கொளுத்திட்றேன்னு சொன்னேன் எனச் சொல்லும்போதே எழுத்தாளருக்கு ஒரு மாதிரி கலவரமாயிருச்சு. குரல் ஒடஞ்சிருச்சு. கொஞ்சம் விட்டா அழுதுருவாரு போல இருந்துச்சு. அதுக்கென்னடா இப்போ? என எழுத்தாளர் கேக்குறதுக்குள்ள நண்பர் முந்திக்கிட்டாரு. அதான் ஒனக்கு எதுக்கு சிரமம்னு நானே கொளுத்திட்டேன்னு சொல்லி முடிக்கிறதுக்குள்ள எழுத்தாளர் உடம்புல சொக்கப்பனை கொளுத்திய மாதிரி ஆயிருச்சு. இருந்தாலும் ஃப்ரண்ட் பொய் சொல்றானோன்னு அவன் கண்ணைப் பார்த்தார். அதில் தீர்க்கமான முடிவு தெரிஞ்சுச்சு.

இவ்வளவு நடந்ததுக்குப் பிறகு நம்ம எழுத்தாளர் நண்பர்ட்ட கேட்டாருங்க ஒரு கேள்வி. அதுதான் இந்தக் கதையோட தலைப்ப வைக்க உதவுச்சு. அப்படி என்னதான் கேட்டாரு? இருங்க சொல்லிட்றேன். டேய் நீ உண்மையிலேயே கதையைப் படிச்சியான்னு கேட்டாரு. என்னங்க இப்படிச் சிரிக்கீங்க. இது சோகக் கதைன்னு தெரிஞ்சும் சிரிக்கிறீங்க பாருங்க. அந்த நாவல் மேல் எழுத்தாளருக்கு இருந்த நம்பிக்கையை நீங்களும் புரிஞ்சிக்காம சிரிக்கீங்க பாருங்க, உண்மையிலேயே இதுதாங்க சோகம். இனிமேயும் இந்தக் கதையைத் தொடர்வதில் எனக்கு இஷ்டமில்லீங்க. இத்தோட கதைக்கு முற்றுப்புள்ளி வச்சிட்றேன்.

கட்டிப்பிடி கட்டிப்பிடிடா

ஓவியம்: வெங்கி

வெகுளி வெள்ளைச்சாமி நகரசபைத் தலைவராக இருந்த இந்தூர் நகரசபைக்குத் தலைவராக ஆசைப்பட்டவன் சின்னதம்பி. நேர்மையாவும் மக்களோடு மக்களாகவும் நின்று செயல்பட நினைப்பவன் சின்னதம்பி. ஆனால், அவனது அப்பா, தாத்தா, தாத்தாவுக்குத் தாத்தா என அவனுடைய பரம்பரையே அந்த நகராட்சிக்குத் தலைவராக இருந்திருக்கிறது. அவர்கள் சம்பாதித்த கெட்ட பெயரை எல்லாம் சின்னதம்பியால் போக்க முடியவில்லை. அவனும் என்னவெல்லாமோ பண்ணிப் பார்க்கிறான் போடா தம்பி போ என்னும் விதமாகவே அனைவரும் நடந்துகொள்கிறார்கள். ஆனாலும் வெள்ளைச்சாமியை விரட்டாமல் ஓயப்போவதில்லை என சின்னதம்பி சபதம் எடுத்ததுபோல் செயல்படுகிறான்.

இதையெல்லாம் சமாளிக்கும் திறன் பெற்றவன் வெள்ளைச்சாமி. நன்றாக உடம்பை வளர்த்துவைத்திருந்தான் வெள்ளை. அறிவு வளராததால் அந்த வளர்ச்சியெல்லாம் உடம்பில் வந்துசேர்ந்தது. ஆஜானுபாகுவான வெள்ளையின் தோற்றம் கம்பீரமாக இருக்கும். அந்த உடம்பு அவனுக்குப் பெரிய வரப்பிரசாதம். அவன் பெரிய நடிகன். திடீர்னு அழுவான் அடுத்த கணமே பெருங்குரலெடுத்து சிரிப்பான். எதுக்குன்னே தெரியாது. நமக்கு மட்டுமல்ல; அவனுக்கும் தெரியாது. அவனுடன் இருப்பவர்களே குழம்பிப்போவார்கள். ஆனால் அப்படியெல்லாம் நடந்துக்குவான். அதுக்காகப் பெரிய பயிற்சிகளை எல்லாம் எடுத்திருக்கிறான். வெற்றி மட்டும்தான் வெள்ளையின் குறிக்கோள். அதற்காக எந்த இழிவான நிலைக்கும் அவன் செல்வான். அவனைப் பொறுத்தவரை அவன் வாழ்வின் அடிநிலையிலிருந்து மேலெழுந்து வந்தவன். பல தகிடுதத்தங்கள் செய்து மேலே வந்த பின்னர் அந்தத் தகிடுதத்தங்களைக் கடும் உழைப்பு என்று உதார் விடுவான். பொய் சொல்லக் கூசவே மாட்டான் வெள்ளை. மிகத் தைரியமாகப் பொய் சொல்வான்.

வெள்ளைச்சாமியின் தாய் மிகவும் ஏழை. வரிசையில் நின்று ரேசன் பொருட்கள் வாங்குவார். அதை போட்டோ எடுத்து பரப்புவான் வெள்ளை. தன் தாய் எவ்வளவு எளிமையாக வாழ்கிறாள் எனப் பிரபலப்படுத்துவான். அவ்வப்போது கிழிந்த டவுரசரைப் போட்டுக் கொண்டு தான் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை நினைத்துக்கொள்வான் வெள்ளை. இப்போது விலை உயர்ந்த கோட் சூட் எல்லாம் போட்டும் அவனால் நிம்மதியாக இருக்க முடியவில்லை. தான் எப்படித் தகிடுதத்தம் செய்து பதவிக்கு வந்தோமோ அப்படி வேறு யாராவது இந்தப் பதவிக்கு வந்துவிடுவார்களோ எனப் பயமாக இருக்கும். சில வேளைகளில் அழுகை அழுகையாக வரும். அப்போதெல்லாம் டேய் நீ ஒரு டான் அழக் கூடாது என்று கண்ணாடியைப் பார்த்து தன்னைத் தேற்றிக்கொள்வான்.

ஒரு முறை அவன் தமிழூருக்குச் சென்றபோது, அந்த ஊரின் மக்கள் அவனைப் பயங்கரமாக அவமானப்படுத்திவிட்டார்கள். சுவரெங்கும் வெள்ளையே திரும்பிப் போ என்று முழக்கமிட்டார்கள். காரைவிட்டு வெள்ளை இறங்கவே இல்லை. அன்று அவனுடைய காலைக் கடன், குளிப்பு, சாப்பாடு உரை எல்லாமே காரிலிருந்தபடியே கழிந்தது. மாலையில் தப்பித்தால் போதும் என்று தமிழூரிலிருந்து ஓடியே வந்துவிட்டான். எப்போதுமே தமிழூர் என்றாலே அவனுக்குக் கண்டம்தான். தமிழூரின் தலைவராக இருக்கும் பெரியவரை நினைத்தாலே அவனுக்குப் பகீரென்றிருக்கும். பேண்டை நனைத்துவிடுவோமோ என்று பயப்படுவான். சின்னவயதில் ஆசிரியருக்குப் பயந்தது நினைவுக்கு வரும்.

மொத்தம் பத்தாயிரம் பேர் உள்ள அந்த இந்தூரில் 15 ஆயிரம் பேரோட ஆதரவால் தான் நகராட்சித் தலைவராக ஆனதாகப் பெருமைப்பட்டுக்கொள்வான். திடீரென வெள்ளைச்சாமியின் பதவிக்கு ஆபத்து வந்துவிட்டது. அந்த ஊரின் வணிகர்களுக்கும் வியாபாரிகளுக்கும் மட்டுமே வெள்ளைச்சாமி ஆதரவு தருவதாகவும் ஏழை எளியோரை வஞ்சிப்பதாகவும் சின்னத்தம்பி வெள்ளைக்கு எதிராக நகராட்சி உறுப்பினர்களைத் திரட்டினான். பொதுவாக, பொதுக்கூட்ட மேடைகளில் கையை அசைத்தும் தலையை ஆட்டியும் உற்சாக உரை எழுப்பும் வெள்ளைச்சாமிக்கு நகராட்சிக் கூட்டத்தில் பேச வேண்டுமென்றால் கைகால் எல்லாம் உதறும். கேள்விக்குப் பதில் சொல்லத் தெரியாது வெள்ளைச்சாமிக்கு. பாவம் அவன் என்ன செய்வான். அவனுக்கு அதெல்லாம் தெரியாது. அதனால் செய்தியாளர்களைச் சந்திக்கவோ நகரசபையில் விவாதத்தை எதிர்கொள்ளவோ திணறுவான். அப்படியே விவாதத்தைச் சந்திக்க நேர்ந்தாலும் சம்பந்தா சம்பந்தம் இல்லாமல் எதைஎதையோ பேசுவான். ஆனால் அதை பெரிய சாதனை போல் சொல்வான். இதை எதுக்குச் சொல்றான் என யோசிக்கும்முன்பே அவன் தான் நினைத்ததை எல்லாம் உளறி முடித்துவிடுவான். எப்படியோ ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் அவன் சமாளித்துவருகிறான். சில நேரம் இந்த மானங்கெட்ட பொழப்பு தனக்குத் தேவையா எனத் தனியாக இருக்கும்போது நினைத்துக்கொள்வான்.

வெள்ளை பயந்த நாள் வந்தது. சின்னதம்பி அடுக்கடுக்காகக் கேள்விகள் கேட்டான். வெள்ளைக்கு உடம்பெல்லாம் நடுங்கியது. ஆனால், அதை வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாமல் சிரிக்க முயன்றான். சின்னதம்பி பேசியதைப் பார்த்த வெள்ளை திடீரென என்ன நினைத்தானோ தெரியவில்லை. வேகமாக எழுந்துசென்று சின்னதம்பியைக் கட்டிப்பிடித்து முத்தம் கொடுத்தான். மிகப் பிரமாதமான பேச்சு எனப் பாராட்டினான் வெள்ளை. வெள்ளை தன்னைக் கட்டிப் பிடித்துவிட்டானே, முத்தம் கொடுத்துவிட்டானே என சின்னதம்பிக்கு அவமானமாகப் போய்விட்டது. டன் கணக்கில் டெட்டால் போட்டுக் குளிக்க வேண்டும் என சின்னதம்பி எண்ணிக்கொண்டான். அவ்வளவு வெறுப்பு வெள்ளைமீது சின்னதம்பிக்கு.

சின்னதம்பி கேட்ட எந்தக் கேள்விக்கும் வெள்ளை பதிலே சொல்லவில்லை. அவை அனைத்தும் நியாயமான கேள்விகள். அதற்கு வெள்ளை பதில் சொன்னால் மாட்டிக்கொள்வான். அது அவனுக்குத் தெரியும். அதனால்தான் சின்னதம்பியைக் கட்டிப் பிடித்து முத்தம் கொடுத்து நாடகமாடினான். அப்பாவிகள் வெள்ளையைப் புகழ்ந்தனர். எதிரியையும் சமமாக நடத்தும் வெள்ளையின் புகழ் நாடெங்கும் பரவியது. சின்னதம்பிக்கு என்ன செய்வது என்றே தெரியவில்லை. இப்படியொரு மானங்கெட்ட மனிதனை எப்படிச் சமாளிப்பது எனக் குழம்பினான். ஆனாலும் எப்படியும் வெள்ளையை வென்றாக வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டான் சின்னதம்பி.

தண்ணீர் சாமி

ஓவியம்: வெங்கி

வெகுளி வெள்ளைச்சாமி ஆயா உணவகத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்த புதிதில் ஊர் பேர் தெரியாத ஆளாகத்தான் இருந்தான். தானுண்டு தன் வேலையுண்டு என்று இருப்பான். வாடிக்கையாளர்களிடம் டிப்ஸ் வாங்கிய காசிலேயே தனி உணவகம் கட்டும் அளவுக்குச் சம்பாதித்துவிட்டான் என்று அவனுடைய எதிரிகள் சொல்வார்கள். வாடிக்கையாளர்கள் பத்து தோசை, இருபது இட்லி, பத்து காபி சாப்பிட்டால் வெள்ளை பில்லில் இரண்டு தோசை, ஐந்து இட்லி, இரண்டு காபி என்று குறிப்பிட்டுவிடுவான். ஆகவே, வாடிக்கையாளர் தாங்கள் அடைந்த லாபத்தில் பெரும்பகுதியை வெள்ளைக்கு டிப்ஸாகத் தருவார்கள். இந்த வேலையில் வெள்ளை நிம்மதியாக இருந்தான். ஆயா உணவகத்தில் எப்போதும் கூட்டம் ஜேஜே என்று இருந்ததால் உணவகத்தை நடத்திய ஆயாவுக்கு வெள்ளையின் கேப்மாரித்தனம் பற்றித் தெரியவே இல்லை. ஆயாவின் தங்கை சின்ன ஆயாவுக்கோ வெள்ளையின் மீது அபார நம்பிக்கை. தனக்கேற்ற அடிமையாக சின்ன ஆயா வெள்ளையை நம்பினார்.

அதே நேரம் ஆயாவின் நம்பிக்கைக்குரிய பணியாளாகத் தண்ணீர் பாண்டி இருந்தான். ஆயாவின் எதிரே தண்ணீர் பாண்டி நிமிர்ந்தே நின்றதில்லை. தண்ணீர் பாண்டிக்கு முதுகு நேரானதா இல்லை பிறவிலேயே கூன் விழுந்துவிட்டதோ எனச் சந்தேகப்படும் அளவுக்கு அத்தனை கச்சிதமாகத் தண்ணீர் பாண்டியின் முதுகு வளையும். ஆயா எங்கு சென்றாலும் பொறுப்பைத் தண்ணீர் பாண்டியிடம் ஒப்படைத்துவிட்டுச் செல்வார். தண்ணீர் பாண்டியும் மிகவும் பணிவாக நடந்துகொள்வான். கணக்குவழக்குகளைக் கச்சிதமாகப் பராமரிப்பான். டிப்ஸ் கணக்குகளைக்கூடச் சொல்லிவிடுவான். காலையில் வேலையைத் தொடங்கும் முன்னர் ஆயா இருக்கும் திசை நோக்கி சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து கும்பிடுவான்.

ஆனால், தண்ணீர் பாண்டி லேசுபட்டவனல்ல. அவன் ஓட்டலுக்கு வரும் வாடிக்கையாளர்களின் பர்ஸில் கைவைத்துவிடுவதில் சமர்த்தன். ஆள் பார்ப்பதற்கு அப்பாவியாக இருப்பானே ஒழிய தண்ணீர் பாண்டி பயங்கரமான தந்திரக்காரன். காலில் விழ வேண்டுமென்றால் காலில் விழுவான் கழுத்தைப் பிடிக்க வேண்டுமென்றால் கழுத்தைப் பிடிப்பான். காலில் விழுவதை வெளிச்சத்தில் செய்யும் தண்ணீர் பாண்டி, கழுத்தைப் பிடிப்பதை இருட்டில் செய்வான். அதுதான் அவனது சாமர்த்தியம்.  ஆகவே, வெள்ளை, தண்ணீர் பாண்டியிடம் எந்தப் பிரச்சினையும் வைத்துக்கொள்ள மாட்டான். தண்ணீர் பாண்டியும் வெள்ளையின் விஷயத்தில் தலையிடுவதில்லை. வெள்ளைக்கு உடம்பு வளர்ந்த அளவு மூளை வளரவில்லை. எது வளருமோ அது தானே வளரும் என்று வெள்ளையும் அப்படியே விட்டுவிட்டான். ஆனால், தண்ணீர் பாண்டியைவிடத் தான் அறிவாளி என்று நினைத்துக்கொள்வான்.

திடீரென்று ஒரு நாள் ஆயா உணவகத்து உரிமையாளரான ஆயா எங்கேயோ தொலைதூர தேசம் சென்றுவிட்டார். அவர் எங்கே போனாரென யாருக்குமே தெரியவில்லை. ஆதரவற்ற நிலைக்குச் சென்றது ஆயா உணவகம். வாடிக்கையாளர்கள் கலங்கிப்போனார்கள். மூன்று நேரமும் ஆயா உணவகத்திலேயே சாப்பிட்டு உடம்புவளர்த்த கவிஞர் பாம்பன் ’ஆயா எங்க ஆயா போன? எங்களுக்குத் தேவ பாயா… வந்துடு ஆயா வந்து தந்திடு பாயா’ என்று ஒரு கவிதையே பாடிட்டார். அந்தக் கவிதையை யாரோ ஆயா காதில் போட்டுட்டாங்களோ என்னவோ ஆயா பயந்துபோய் திரும்பிவரவே இல்லை. இந்தச் சூழலில் ஆயா உணவகத்தின் பொறுப்பைத் தான் ஏற்கலாமெனத் தண்ணீர் பாண்டியும் வெள்ளையும் தனித் தனியாகத் திட்டம் போட்டார்கள். ஆனால், உணவகத்தின் பொறுப்பைத் தானே ஏற்கலாம் எனச் சின்ன ஆயா தயாரானபோது வெள்ளையும் பாண்டியும் அமைதியாகிவிட்டார்கள்.

ஆனால், சின்ன ஆயாவால் உணவகப் பொறுப்பை ஏற்க முடியாத அளவுக்கு உடல்நலம் மோசமாகிவிட்டது. ஆயா உணவக உணவை அதிகமாக உண்டதால் அப்படியாகியிருக்கலாம் என அம்மஹை மருத்துவமனை மருத்துவர்கள் சொல்லிவிட்டார்கள். ஆகவே, சின்ன ஆயா உடல்நலம் சரியாகும்வரை பொறுப்பை வெள்ளையிடம் ஒப்படைத்துவிட்டார். தண்ணீர் பாண்டி என்னவெல்லாமோ யுத்தம் நடத்திப் பார்த்தான் ஒன்றும் பாச்சா பலிக்கவில்லை. வேலைன்னு வந்துட்டா வெகுளி வெள்ளைச்சாமி நிஜமாகவே வெள்ளைக்காரன் என்பது தெரிந்தது. ஆகவே, வெள்ளையிடம் சமாதானமாகப் போய்விடலாம் என்று முடிவெடித்து தண்ணீர் பாண்டி வெள்ளைக்குச் சமாதானக் கொடி காட்டினான். அதன் பின்னர் ஆயா உணவகத்தில் ரெண்டு உரிமையாளர்கள் என்பது போல் வெள்ளையும் பாண்டியும் ஆனார்கள். எங்கு போனாலும் இருவரும் ஒன்றாகத்தான் போனார்கள். ஒன்றுக்குக்கூட அவர்கள் தனித்தனியாகப் போனதில்லை. அப்படியொரு மாற்றாராக மாறினார்கள். அவர்களைத் தனித் தனியாக யாராவது பார்த்தார்கள் என்று சொன்னால் சொன்னவர்கள் கண்ணில் கோளாறு என்றே பொருள். அதன் பின்னர் அந்த ஊர்க்காரர்கள் நகமும் சதையும் போல் என்று சொல்வதற்குப் பதில் பாண்டியும் வெள்ளையும் போல் எனச் சொல்லத் தொடங்கிவிட்டார்கள். வெகுளி வெள்ளைச்சாமி தனது பெயரில் சாமி இருப்பதால் தன்னைச் சாமியாக நினைத்துக்கொண்டான். ஆனால், வாடிக்கையாளர்கள் அவனைப் பூதம் எனக் கேலிசெய்வார்கள். அது வெள்ளைக்குத் தெரியாது. வெள்ளையும் பாண்டியும் ஒன்றுசேர்ந்தது ஆயா உணவகத்துக்குக் கேடுதான் என்று நீண்ட கால வாடிக்கையாளர்கள் பேசிக்கொள்வது அவர்களுக்குத் தெரியுமோ தெரியாதோ?

அறுபத்தியெட்டு அங்குலத் தொப்பைக்காரர்

ஓவியம் வெங்கி

நிலைக்கண்ணாடி முன்னே நின்று தன்னைப் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டான் வெகுளி வெள்ளைச் சாமி. தன்னை எல்லோரும் வெகுளி என அழைப்பதை எண்ணிச் சிரித்தானோ என்னவோ. சிரித்தபடியே நின்றுகொண்டிருந்த அவனை அவனுடைய உதவியாளன் ஒரு செல்ஃபி எடுத்துக்கொண்டான். செல்ஃபி பிரியனான வெள்ளைக்கு செல்ஃபி எடுக்க சிரமாக இருக்கும் என்பதால் அதற்காக ஓர் உதவியாளனை வைத்திருந்தான். அவன்தான் வெள்ளையை விதவிதமாக செல்ஃபி எடுப்பான். செல்ஃபிக்களைத் தனது சுவீட்டர் பக்கத்தில் வெள்ளை பகிர்ந்துகொள்வான். பகிர்ந்த உடனேயே அது பத்தாயிரம் பேரால் விரும்பப்படும். ஒவ்வொரு க்ளிக்கும் பத்தாயிரமாகப் பெருக சில மணித்துளிகளில் கோடிக்கணக்கான பேரால் அது பார்க்கப்பட்டதாகக் காட்டிக்கொள்வதில் ஒரு பெருமை வெள்ளைக்கு. அவனுடைய வளர்ச்சி தத்துவமும் அதுதான்.

இன்று ஆணவபுரத்தின் நகராட்சித் தலைவராகத் தலைநிமிர்ந்து நடக்கும் வெள்ளச்சாமி ஒரு காலத்தில் ஆணவபுரத்தின் பஜாரில் எடுபிடியாக இருந்திருக்கிறான். டீ வாங்கி வருவது, கடைகளைப் பெருக்குவது போன்ற எடுபிடி வேலைகளைத் தான் முதன்முதலில் செய்தான். அந்தப் பழக்கம் காரணமாக ஊரில் உள்ள வர்த்தகர்களின் நண்பனான் வெள்ளை. அதை வைத்தே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வளர்ந்து அந்த நகராட்சிக்கே தலைவராகிவிட்டான். முதன்முதலாக அவன் நகராட்சித் தலைவராக ஆன போது பயபக்தியுடன் நகராட்சி வாசலில் நெடுஞ்சாண் கிடையாக விழுந்து கும்பிட்டு முத்தமிட்ட காட்சியைப் பார்த்தவர்களுக்கு அவனுடைய கடமை உணர்வு மெய்சிலிர்க்கச் செய்தது. அந்த அர்ப்பணிப்பு உணர்வுதான் வெள்ளைச்சாமியின் பலம். தான் அடைய விரும்பியதை அடைய என்ன வேண்டுமானாலும் செய்வான்; வெட்கப்படவே மாட்டான். இல்லாவிட்டால் யார் யாரோ போட்டி போட்ட நகராட்சிக்கு அவன் தலைவராகியிருக்க முடியுமா?

ஆணவபுர நகராட்சியின் தலைவராக விரும்பிய பெரியவர் குத்போனியை அவன் ஓரங்கட்டியதை எல்லாம் குத்போனியால்கூட நம்ப முடியவில்லை. இவ்வளவுக்கும் டவுசர் போட்டுக்கொண்டு அந்த ஊரின் ’பிறர் சேவை மன்ற’த்தில் வெள்ளை எடுபிடியாக இருந்தபோதே குத்போனி அதன் தலைவராக இருந்தவர். ஆனாலும் இன்று வெகுளி வெள்ளைச்சாமி நாடறிந்த நகராட்சித் தலைவர். அவனுடைய சுவீட்டர் பக்கம் உலகத்திலேயே அதிகம் பேரால் பின் தொடரப்படுகிறது. அவன் போகாத நகரங்களே நாட்டில் இல்லை. புதிதாக உருவாகும் பக்கத்து மாநில நகரத்துக்கு அடுத்த ஆண்டு வரப் போவதாக இப்போதே முன் பதிவு செய்துகொண்டான் வெள்ளை. என்னதான் பெரிய ஆளானாலும் வெள்ளையின் மனசில் அந்த டவுசர் காலம் நிறைந்திருந்தது. தான் போட்டிருந்த டவுசரைப் பத்திரமாக வைத்திருந்தான். அதைத் தினம் தோறும் தொட்டுக் கும்பிட்டுவிட்டுத்தான் வெளியவே கிளம்புவான்.

மாதந்தோறும் நகராட்சி வானொலியில் பேசுவது வெள்ளைச்சாமிக்கு வாடிக்கை. அந்தப் பேச்சுகளை ஊரில் உள்ள அனைத்துப் பள்ளிகளிலும் மாணவர்கள் கேட்க வேண்டும் என்று ஆணை பிறப்பித்திருந்தான் வெள்ளை. எடுபிடியாக இருந்த தன்னாலேயே இந்த அளவு உயர முடிந்தால் ஒழுங்காகப் படிக்கும் மாணவர்கள் எந்த அளவு உயர முடியும் என்ற தன்னம்பிக்கையை அவர்களுக்கு அந்தப் பேச்சின் வழியே அளித்தான் வெள்ளை.

தான் மூணாங்கிளாஸ் தான் படித்திருக்கிறோம் என்ற தாழ்வு மனப்பான்மை வெள்ளைக்குக் கிடையவே கிடையாது. உலகத்திலேயே தான்தான் அறிவாளி என்று காட்டிக்கொள்வான். அவன் மூணாங்கிளாஸ் படித்ததற்கே ஆதாரம் இல்லை என எதிர்க்கட்சியினர் சொல்வார்கள். அதை எல்லாம் காதிலேயே போட்டுக்கொள்ள மாட்டான் வெள்ளை. வெள்ளையின் மூளைதான் காலியாக இருக்குமே தவிர வெள்ளையின் வயிறு எப்போதும் நிறைந்தே இருக்கும். அவனது தொப்பையின் அளவைப் பத்திரிகைகளில் கிண்டலடிப்பார்கள். உணவு சாப்பிடுவதற்கு முன்னர் இருப்பதைப் போல் இரு மடங்கு அதிகமாகிவிடும் சாப்பிட்ட பின்பு அவனது தொப்பை. 68 அங்குலத் தொப்பைக்காரன் என்பதில் அவனுக்கு பெரிய மகிழ்ச்சி.

இந்த நேரத்தில் தான் பக்கத்து ஊர் கபடி ஆட்டக்காரர் பிரட் போளி வெள்ளையால் ஏதாவது உடற்பயிற்சியில் ஈடுபட முடியுமா என்று விளையாட்டாகக் கேட்டுவிட்டார். அதை ஒரு சவாலாகவே எடுத்துக்கொண்ட வெள்ளை தான் உடற்பயிற்சி செய்யும் வீடியோவைத் தனது சுவீட்டர் பக்கத்தில் வெளியிட்டான். அதைப் பார்த்த ஆணவபுரத்துக்காரர்களே அசந்து போய்விட்டார்கள். உடற்பயிற்சியின் ஒரு பகுதியாக அமைதியாட்சி கோவிலின் மரத்தை வெள்ளை சுத்திவரும் காட்சியைக் கண்ட பலர்மீது அம்பாளே வந்து இறங்கிவிட்டார். அந்த அளவு ஆன்ம சுத்தியுடன் உடற்பயிற்சி செய்தான் வெள்ளை. ஒரு பெரும் பாறை மீது மல்லாக்கப்படுத்து அந்தப் பாறையுடன் சேர்ந்து பத்து முறை உருண்டான் வெள்ளை. ஆனாலும் அவனுடைய தொப்பைக்கு எந்தக் கோளாறும் ஏற்படவில்லை. அது பாறைக்கே சவால்விட்டது. சின்ன வயதில் டவுசர் போட்டுக்கொண்டு ’பிறர் சேவை மன்ற’த்தில் உடற்பயிற்சி செய்த காலம் அவன் நினைவில் எழுந்தது. இந்த வீடியோவை சுவீட்டர் பக்கத்தில் உலக நாட்டில் உள்ளவர்கள் எல்லாம் பார்த்துப் பார்த்து மகிழ்ந்தனர். சுவீட்டர் தொடங்கிய காலம் முதல் இதுவரை வெளியான அனைத்து  வீடியோக்களையும்விட அதிகம் பேரால் பார்க்கப்பட்டது வெள்ளையின் உடற்பயிற்சி வீடியோ.

அவரை நீங்க பாத்திருக்கீங்களா?

ஓவியம்: வெங்கி

வெகுளி வெள்ளச்சாமி எப்படியோ யார் யாரையோ, கையைக் காலைப் பிடித்து ஒரு செய்தியாளர் ஆகிவிட்டான். ஒரு முறை தற்செயலாக செண்டிரல் ரயில் நிலையத்தில் நடிகர் குஜினியைச் சந்தித்தான். அவர் அவசர அவசரமாக சமயமலைக்குத் தியானத்துக்குச் சென்று கொண்டிருந்தார். வழக்கமாக விமானத்தில் செல்லும் குஜினி ஒட்டுத்தாடி, முகத்தில் மரு என்ற மாறுபட்ட கெட்டப்பில் இருந்தாலும் வெள்ளச்சாமியின் கண்களின் கூர்மைக்கு முன்னர் அவர் தப்பிக்க இயலவில்லை. சட்டென்று அவர் முன் சென்று மைக்கை நீட்டினான் வெள்ளை. ’என்ன என்ன’ என்று பதறினார் நடிகர். ’ஒண்ணுமில்ல சார் இங்கே கிடைக்காத அமைதி சமயமலையில் உங்களுக்குக் கிடைக்கிறதா?’ என்று முதல் கேள்வியை ஒரு கத்தியைப் போல் சொருகினான் வெள்ளை. குஜினிக்கு ஒரு நிமிஷம் உடம்பே சுத்தியிருச்சு. கிறு கிறுன்னு வந்துருச்சு. அவர் பதற்றத்தில் ’ஏய் ஏய்’ என்று மட்டும் சொன்னார். வெள்ளை பயந்து நடுங்கிவிட்டான். ’என்னடா வம்பாப் போச்சு நாம ஏதோ கேக்கப் போய் இந்த ஆளு கையக் கால நீட்டிட்டாருன்னா நம்ம பாடு பெரும்பாடாப் போயிருமே’ன்னு சத்தமில்லாம, பதில் பற்றிக் கவலைப்படாமல் மைக்கை எடுத்துட்டு வந்துட்டான். தன்னோட சேனலில் கூடச் சொல்லல. ஆனால், இதை எவனோ வீடியோ எடுத்து வேஸ்ட் அப்பில் பரப்ப வெள்ளை நாடறிந்த செய்தியாளர் ஆகிவிட்டான்.

அதன் பின்னர் நடிகர் சீஸ்அர் லூஸ்புக்கில் ஒரு பதிவை வெளியிட்டார். அந்தப் பதிவை அவருடைய நண்பர் பேரிக்காவிலிருந்து அனுப்பியிருந்தார். அதைப் படித்த நடிகர் சீஸ்அர் அது என்ன ஏது என்று புரிந்துகொள்ளாமல் அதை அப்படியே லூஸ்புக்கில் பகிர்ந்துவிட்டார். அவ்வளவுதான். அதைப் பார்த்த அனைவரும் கொதித்து எழுந்தார்கள். நடிகர் சீஸ்அருக்கு எதிராகக் கடுமையான நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்று கோரினார்கள். அவர்கள் கோரிக்கையில் இருந்த உண்மையைக் கண்டு நடிகர் சீஸ்அரே தன்னைக் கைது செய்வதுதான் சரியான நடவடிக்கை என்று அறிக்கை வெளியிட்டார். ஆனால், அவர் எங்கே இருக்கிறார் என்பதைக் காவல் துறையால் கண்டே பிடிக்க இயலவில்லை. இவ்வளவுக்கும் அவர் எல்லா நிகழ்ச்சிகளிலும் கலந்துகொண்டார். ஒட்டுத்தாடி, மரு போன்ற மாறுபட்ட கெட்டப்பில் எல்லாம் அவர் நம்பிக்கை வைக்கவில்லை. அதனால் எந்த மேக்கப்பும் இன்றி நடமாடினார். அதனாலோ என்னவோ அவருடன் வரும் காவலருக்குக்கூட அவரை அடையாளம் தெரியவில்லை.

காவல் துறையும் அவரது அடையாளத்தைச் சொல்லி பத்திரிகையில் விளம்பரம் எல்லாம் கொடுத்தது. அவரது சட்டையில் கீழ் பொத்தான் கிடையாது என்றும் வலது கையை ஆட்டிக்கொண்டே இருப்பார் என்றும் தகவல்கள் எல்லாம் தந்திருந்தனர். ஆனாலும் காவல் துறையினரால் மட்டும் அவரைப் பார்க்கவே இயலவில்லை. சாதாரண மனிதர்களின் கண்களுக்குத் தட்டுப்படும் சீஸ்அர் காவல் துறையின் கண்களுக்குத் தெரியாதவாறு அன்னை பாராசக்திதான் அவருக்குச் சக்தி கொடுத்திருக்க வேண்டும்.

நடிகர் சீஸ்அரைத் தான் ஏன் ஒரு பேட்டி எடுக்கக் கூடாது என நினைத்தான் வெள்ளை. அவருடைய வீட்டுக்கு நேரடியாகச் சென்றான். அப்போது சீஸ்அர் உடற்பயிற்சியில் ஈடுபட்டுக்கொண்டிருந்தார். அவர் உடற்பயிற்சி செய்கிறார் என்பதே அவனுக்கு வியப்புக்குரிய தகவலாக இருந்தது. பொறுமையாகக் காத்திருந்தான். நடிகர் சீஸ் அர், சுத்தமான பசும் பாலில் தயாரித்த சுவையான வடிப்புக் காப்பியைத் தருவித்து அவனுக்குத் தந்தார். குடித்து முடித்த வெள்ளை, உங்களை ஏன் காவல் துறையினரால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை என்றான். அதற்கு நடிகர் அவர்கள் வழக்கம் போல் பிற இடங்களில் எல்லாம் தேடுகிறார்கள் நானோ எனது வீட்டிலேயே இருக்கிறேன் அதனால் அவர்களால் என்னைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை என்றார்.

நீங்களே சென்று ஏன் சரணடையக் கூடாது என்றான் வெள்ளை. சட்டென்று கடுங்கோபம் கொண்டார் நடிகர் சீஸ்அர். நீங்கள் நமது காவல் துறையை அவ்வளவு இழிவுபடுத்துவதை என்னால் தாங்கிக்கொள்ள இயலாது என்று சொல்லிவிட்டு, நானே சென்று சரணடைந்தால் காவல் துறையினரின் திறமையைக் குறைத்து மதிப்பிடுவது போல் ஆகாதா என்று எதிர்க்கேள்வி கேட்டார். அவரது பதிலிலிருந்த நேர்மையை ரசித்தான் வெள்ளை. ஆகவே, எத்தனை காலம் ஆனாலும் காவல் துறை வந்து தன்னைக் கைது செய்வதுவரை தான் பொறுத்திருக்கப் போவதாகவும், தன் ஆயுள் முடிவதற்குள் கண்டிப்பாகக் காவல் துறை தன்னைக் கண்டுபிடித்து கைதுசெய்யும் என்ற நம்பிக்கை தனக்கு இருப்பதாகவும் நடிகர் சீஸ்அர் முத்தாய்ப்பாக முடித்தார்.    

அதிக இருள் குறைந்த வசனம்

இயக்குநர் தனிதகரம் இயக்கும் படம் என்றால் வெகுளி வெள்ளைச்சாமிக்கு உயிர். அனைத்துப் படங்களின் பெயரையும் தமிழிலேயே வைப்பதால் அவர்மீது வெள்ளைக்குத் தனிப் பிரியம். அவரது ‘நரியகன்’ படம் வந்தபோது வெள்ளை பள்ளியில் படித்துக்கொண்டிருந்தான். அந்தப் படத்தைப் பார்த்துப் பிரமித்துப் போய்விட்டான். ஹாலிவுட்டில் வெளியான படத்தை அப்படியே எடுத்துவிட்டார் எனப் பத்திரிகையில் எழுதியிருந்தார்கள். அதைப் பார்த்த வெள்ளைக்குப் பத்திரிகைகள் மீது பயங்கர வெறுப்பு. ஓர் இயக்குநர் எவ்வளவு சிரமப்பட்டு ஒரு படத்தை இயக்குகிறார் இவர்கள் ஓர் அறையில் உட்கார்ந்து கொண்டு எளிதாக இப்படிக் கிண்டலடிக்கிறார்களே முட்டாள்கள் எனக் கோபம் கோபமாய் வரும். ஆனால் தனிதகரம் இதற்கெல்லாம் கோபப்படவே மாட்டார் போல. உண்மை அறிந்த ஞானி போல் தனி சார் இருப்பார் என வெள்ளைக்குத் தோன்றும். 

‘நரியகன்’ படத்தில் நடிகர் கம்மல் தமிழ் சாவுக்கு ஹாலிவுட் அழுகை அழுவார். அதைப் பார்க்கும்போதே கண்களில் நீர் கொட்டோ கொட்டென்று கொட்டும். “நாலு பேர் நாசமாப் போகனும்னா எதைச் செஞ்சாலும் சரிதான்” என்று வில்லன் பேசும் வசனம் பட்டிதொட்டி எங்கும் பேசப்பட்டது. அதன் பின்னர் அநேகப் படங்களில் அந்த வசனத்தைக் கிண்டல் செய்து நகைச்சுவைக் காட்சிகளில் பயன்படுத்திக்கொண்டார்கள். அந்த அளவுக்கு தீர்க்கதரிசன காட்சிகளை அமைப்பதில் தனிசாருக்கு நிகர் தனிசார்தான். ‘நரியக’னை லூஸ்கர் பரிசு விழாவுக்கு அனுப்பினார்கள். ஆனால், அதைப் போலவே ஒரு ஹாலிவுட் படம் வெளியாகிவிட்டதால் ‘நரியக’னுக்குப் பரிசு கிடைக்கவில்லை. ஆனால், அதன் பிறகு நடிகர் கம்மல் லூஸ்கர் நாயகன் என ரசிகர்களால் கொண்டாடப்பட்டார். 

‘ரோகிணி நட்சத்திரம்’ இரண்டு புருஷர்கள் படம். கிருஷ்ணரின் நட்சத்திரமான ரோகிணியில் பிறந்த கதாநாயகனின் அம்மா ரோகிணிக்கு இரண்டு கணவர்கள். மூத்த கணவர் பிள்ளைக்குக் கிடைக்கும் மரியாதை இரண்டாவது கணவரின் பிள்ளைக்குக் கிடைக்காது. அதை வைத்து அட்டகாசமாகப் படம் பண்ணியிருப்பார். யாருடைய தாலி தனது கழுத்தில் இருக்க வேண்டும் என தன் மகன்கள் அடித்துக்கொள்வதைப் பார்க்க முடியாமல் இறுதியில் தாலியை அடகுக் கடையில் கொண்டு நிரந்தரமாகவைத்து விடுவார் ரோகிணி. அந்தப் பணத்தில் இரு கணவருக்கும் இரு மகன்களுக்கும் ஆளுக்கொரு குவாட்டர் வாங்கித் தந்து அருந்தச் சொல்வார். தமிழ்ச் சமூகத்தை ஒரு கலக்கு கலக்கியது அந்தப் படம். ஒரு மனைவிக்கு இரு கணவர்களா தமிழ்ச் சமூகத்துக்கு இழுக்கு என்று தமிழ்ப் பண்பாட்டாளர்கள் பொங்கி எழுந்தார்கள். அவர்கள் அனைவருமே இரண்டு மனைவிக்காரர்கள் என்று தனிசார் தனது உதவி இயக்குநர்களிடம் கிண்டலாகக் கூறினாராம். அதையும் பத்திரிகையில்தான் படித்தான் வெள்ளை. 

இலங்கைப் பிரச்சினையை வைத்து அவர் எடுத்த ‘கடலில் தள்ளிவிட்டால்’ படம் வெள்ளைக்கு மிகவும் பிடித்த ஒன்று. இலங்கை கொடூரமான நாடு என்று எண்ணி வந்த வெள்ளையின் கண்களைக் ‘கடலில் தள்ளிவிட்டால்’ படம்தான் திறந்தது. இலங்கை பசுமையான தேசம், சிங்களர்கள் கண்ணியமானவர்கள் என்பன போன்ற தனிதகரத்தின் சித்தரிப்புகள் அவர் எவ்வளவு பெரிய அறிவுஜீவி, ஞானி என்பதைக் காட்டியது. அந்தப் படத்தைப் பார்த்த பின்னர் எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும் யாரையும் தத்து எடுத்துவிடக் கூடாது என்னும் ஞானம் வெள்ளைக்கு ஏற்பட்டுவிட்டது. தத்து எடுப்பதால் ஏற்படும் பிரச்சினைகளை அவ்வளவு அழகாக அவர் படமாக்கியிருந்தார். 

‘குருடர்’ படத்தில் தமிழ் அரசியல் தலைவர்களின் அந்தரங்கப் பிரச்சினைகளைப் படமாக்கியிருந்தார். கொள்கைரீதியான விமர்சனங்கள் இல்லையே எனக் கேள்வி எழுந்தபோது எனக்கு என்ன வருமோ அதைத் தானே நான் எடுக்க முடியும் எனச் சொல்லி கேள்வி கேட்டவர்களின் வாயை அடைத்தார் தனிசார். ‘துரு’ படத்தில் வீடுகளில் பழைய இரும்பு சாமான்களைப் பொறுக்கித் திரிந்த இளைஞர் நாட்டின் இரும்பு எஃகு தொழிலின் சக்கரவர்த்தியாக உயர்வதைக் காட்டியிருப்பார். அந்தப் படத்தில் வட இந்திய இளைஞர் நெல்லைத் தமிழ் பேசி வருவதைப் பார்க்கும்போதே மனக் கவலை எல்லாம் மறந்து அழகாகச் சிரிக்கலாம். அப்படி ஒரு கற்பனையை தனிசார் மட்டும்தான் தர முடியும். 

இப்போது அவரது ‘ஆ சாதல் பொன்மொழி’ படம் வெளியாக இருக்கிறது. இந்தப் படத்தின் வசனகர்த்தா இயக்குநர் தனிதகரத்திடம் அதிக சம்பளம் கேட்டுள்ளார். ஆனால், தனிதகரம் அவ்வளவு தர ஒப்புக்கொள்ளவில்லையாம். தனிசார் சொன்ன தொகைக்கு ஒரு பக்கம் வசனம் மட்டுமே எழுத முடியும் என்றார் வசனகர்த்தா. அது போதும் அதிலேயே பாதியைத் தான் பயன்படுத்துவேன் எனத் தடாலடியாகச் சொன்னாராம் தனிசார். ஏற்கெனவே ‘இட்லியைத் திருடாதே’, ‘கலைசாயுதே’ போன்ற படங்களில் எல்லாம் காதலைக் கண்ணாபின்னாவென்று காட்டியுள்ளார் என்பதால் இந்தப் படமும் சிறப்பாக இருக்கும் என்று வெள்ளைக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறது.

முருகனுக்கு மொட்டை போடும் பிங்க் தமிழன்

ஒருமுறை கடற்கரையில் வைத்து பிங்க் தமிழன் தீநரியின் ஆவேசப் பேச்சை வெகுளி வெள்ளைச்சாமி கேட்டான். நரம்பெல்லாம் வெடிப்பது போன்ற உணர்ச்சிமிக்கப் பேச்சு அது. அன்று கால் போன போக்கில் கடற்கரையில் நடந்துகொண்டிருந்தான் வெள்ளை. கடற்கரையில் யாரோ ஒரு போதகர் “உலகை ரட்சிக்க அவர் வருவார் பாவிகளே மனந்திரும்புங்கள்”என்று கண்களை மூடி திறந்து மூடி திறந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

சிறிது தூரம் தள்ளிச் சென்றால் ‘கியூபாவில் தோழர்களே’ என்னும் சத்தம் காதைப் பிளந்தது. ஒரு மேடையில் நாற்பது ஐம்பது பேர் முண்டியடித்துக்கொண்டிருக்க, மெலிந்த ஒருவர் உணர்ச்சிகரமாகக் கைகளை ஆட்டி ஆட்டிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார். எதிரே நான்கைந்து பேர் நின்று ஆர்வத்துடன் உரையைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் கண்கள் தொலைதூரத்தில் புரட்சியை எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்தன. வெள்ளை பயந்துபோய் அங்கிருந்து நகர்ந்தான். அப்போது அவனைக் கவ்விப்பிடித்துக்கொண்டது, தீநரியின் ஆவேச உரை.

கடற்கரையில் பெரிய பதாகைகள் தென்பட்டன. ‘தமிழ்ப் பந்தங்களை இடரிலிருந்து காக்கும்‘ நீங்கள் அந்நியர்’ கட்சியின் தலைவர் தோழர் பிங்க் தமிழனின் ஆபாசப் பேச்சு' என்று வாசித்தவன் ஒரு கணம் திடுக்கிட்டான். ஆவேசப் பேச்சு என்பது பின்னர் தெரிந்தது. ‘தன்னுடைய தலைவரும் வருவார் வருவார்’ என்று தீநரி கழுத்து நரம்பு புடைக்கத் தமிழர்களுக்கு உணர்வூட்டிக்கொண்டிருந்தார். உணர்ச்சிவசப்பட்ட கூட்டம் கடலதிரக் கைதட்டியது. ‘அவருடைய தலைவர் எங்கேயும் வெளிநாட்டுக்குப் போயிருக்கிறாரா?’ என்று வெள்ளை அப்பாவியாய்க் கேட்டான். அப்போது ஒருவன் வெள்ளையை எரித்துவிடுவது போல் பார்த்தான். வெள்ளை இயல்பிலேயே பயந்தாங்கொள்ளி. எனவே பயந்துபோய் ஒதுங்கிவிட்டான்.

வேற்று மொழியைத் தாய்மொழியாகக் கொண்ட தமிழ் உச்ச நடிகரின் படத்தைத் தாங்கிய பனியன்களை அணிவதைப் பற்றித் தமிழ் மக்களை உணர்வற்றவர்கள் எனக் கூறி மேடையில் தீநரி கொதித்துக்கொண்டிருந்தார். அவருடைய பனியனில் ஒரு நடிகரின் படம் இருக்கிறதே என வெள்ளைக்குச் சந்தேகம் ஏற்பட்டது. அருகிலிருந்த நண்பர் ஒருவரிடம், ‘தீநரியின் பனியனில் உள்ள நடிகர் யார்?' என்று கேட்டான். அவர் வெள்ளையை மேலும் கீழும் பார்த்தார். தான் ஏதோ தவறாகக் கேட்டுவிட்டோம் என்பதை வெள்ளை உணர்ந்தான். அவர் மேல்நாட்டுப் புரட்சியாளர் என்று அந்த நண்பர் கூறினார். ‘ஏன் தமிழ்ப் புரட்சியாளர் படம் தீநரிக்குக் கிடைக்கவில்லை’ என்னும் கேள்வி வெள்ளையின் மனதில் எழுந்தது. ‘தமிழின் முதல் புரட்சியாளர் தனக்கென்று தனி நாடு கேட்ட என் பாட்டன் வேலவன்’ என்று கூறும் தீநரி, ஏன் அவர் படம் போட்ட பனியனை அணியவில்லை என்று வெள்ளைக்குக் குழப்பமாக இருந்தது.

தீநரி மீது கொண்ட அளவு கடந்த பாசத்தால், வெள்ளை தன் கையில் தீநரியின் ஆவேசமான முகத்தைப் பச்சை குத்திக்கொண்டான். ஒரு முறை உறக்கத்தில் அதைப் பார்த்தவன் ஒரு கணம் திடுக்கிட்டுப் பயந்துவிட்டான். பின்னர், பச்சை குத்திக்கொண்டதை உணர்ந்து ஆசுவாசமானான். பிள்ளைகளுக்கு உணவூட்ட அவன் மனைவி வெள்ளையின் கையில் உள்ள தீநரியின் படத்தைத்தான் பயன்படுத்துவாள். ‘பூச்சாண்டி பாரு பூச்சாண்டி பாரு’ என்னும் சொற்களைக் கேட்டு சலித்துப் போயிருந்த குழந்தைகளுக்கு இந்தப் படம் உண்மையிலேயே புதிதாக இருந்தது.

இளைஞர்களுக்கு உணர்வூட்டவும் குழந்தைகளுக்கு உணவூட்டவும் தீநரியின் சேவை அவசியமாக இருந்தது.

சமீபத்தில் தீநரியின் ஆவேசப் பேச்சுக்காக அரசு அவரைச் சிறையில் அடைத்தது. ஆனாலும் சிறையைத் தீநரி பயிற்சிக்களமாக எடுத்துக்கொண்டார். சிறையில் கைதிகளிடம்கூட அவர் பேசக் கூடாது என அரசு தடை விதித்துவிட்டது. சிறைக் கைதிகள் ஏற்கெனவே தண்டனை பெற்றவர்கள் என்பதால் தீநரி, அதைப் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. சிறையில் அவர் கும்பி என்னும் படத்துக்கான திரைக்கதையை எழுதி முடித்துவிட்டார்.

என் பெரும் பாட்டன் ராவணன், முதல் தமிழ்ப் போராளி என் பூட்டன் வேலவன், என் பாட்டி கண்ணகி, என் சிறு பாட்டன் வள்ளுவன் என எல்லோரையும் தாத்தா, பாட்டி, அக்கா, அண்ணன் என உரிமையோடு தமிழ்ப் பிள்ளை தீநரி பேசுவார். அவரைத் தவிர வேறு யார் அப்படிப் பேசியிருந்தாலும் ஏதோ நட்டு கழன்ற கேஸுன்னு ஆஸ்பத்திரிக்குக் கொண்டுபோயிருப்பாங்க. ஆனால் தீநரி அவற்றைப் பேசும்போது, தமிழ் உணர்வு ஆறாய்ப் பெருகி ஓடும். தீநரி தன் மனைவியைக்கூட உரிமையுடன் சகோதரி என்றே அழைப்பார். ஒரு கூட்டம் கணவனை அண்ணா என அழைக்கும்போது மனைவியைச் சகோதரி என அழைப்பதில் என்ன தவறு என இறுமாப்போடு தீநரி மீசையைத் தடவியபடி கேள்வி கேட்கும்போது அவரிடம் ஒளிரும் அறிவுச் சுடர் பெருமிதம் கொள்ளவைக்கும்.

தீநரி நரம்பு புடைக்கப் பேசும்போதெல்லாம் வெள்ளைக்குப் பாவமாக இருக்கும். தீநரி மேடையில் உணர்ச்சிவசப்பட்டுக் கூக்குரலிடும்போதெல்லாம் அவருடைய நரம்புகளுக்கு ஏதேனும் நிகழ்ந்துவிடக் கூடாது என்று வெள்ளைக்குப் பயமாக இருக்கும். வெள்ளை எல்லாக் கடவுள்களையும் வேண்டிக்கொள்வான். மாதத்துக்கு ஒருமுறை புரட்சியாளர் வேலன் குடிகொண்டிருக்கும் காய்நீ கோவிலுக்குப் போய் தீநரியின் நலத்துக்காக மொட்டை அடித்துக்கொள்வதை வழக்கமாக்கிக்கொண்டான் வெள்ளைச்சாமி.

தி இந்துவில் வெளியானது.

பிரம்மாண்டம் ‘ஐ’யா

ஓவியம்: முத்து

இயக்குநர் மங்கரின் கை படத்தை ரொம்ப எதிர்பார்த்திருந்தான் வெகுளி வெள்ளைச்சாமி. வெள்ளைக்கு மங்கரோட எல்லாப் படமும் ரொம்பப் பிடிக்கும். வெள்ளை காலேஜில் படிச்சபோது அவரோட முதல் படம் மெண்டல்மேன் வந்துச்சு. அப்பவே அது ரொம்ப பிரம்மாண்டமான தயாரிப்புன்னு சொன்னாங்க.

அந்தப் படத்துல ஒரு குள்ள மனிதர் கதாபாத்திரம் இருந்துச்சு. அதுக்குக்கூட ஆறு அடி குள்ளரத்தான் போடணும்னு மங்கர் பிடிவாதம் பிடிச்சாராம். அந்த அளவுக்கு பிரம்மாண்டத்தின் மீது விருப்பம் கொண்டவர் அவர். ஏனெனில் ஏழை பிச்சைக்காரர் கூட ஜாகுவார் காரில் போய்ப் பிச்சை எடுத்தால்தான் அது ரிச்சா இருக்கும், ரசிகர்கள் சந்தோஷப்படுவார்கள்னு மங்கர் ஃபீல் பண்ணுவாராம்.

மெண்டல்மேன் படத்துல கிளைமாக்ஸ் பாடல் ஒரு மலை மேல நடக்குற மாதிரி இருந்துச்சு. ஆல்ப்ஸ் மலையில தொடங்கி இமயமலை, கழுகுமலைன்னு எல்லா மலைகளையும் பார்த்தாங்க. ஆனா மங்கருக்கு எதுலயும் திருப்தி இல்ல. கடைசியா ஒரு மலையையே செட் போட்டாங்க. ‘மலை மலை மங்காத்தா போல மலை… சிலை சிலை எங்காத்தா போலச் சிலை…’ ங்கிற பாட்ட அங்கதான் எடுத்தாங்க.

மெண்டல்மேன் படத்துல இட ஒதுக்கீட மங்கர் கிண்டல் அடிச்சிருப்பாரு. நல்லா படிக்குற உயர் வகுப்பு பையன் ஒருத்தன் இட ஒதுக்கீடு இல்லாததால் டாக்டராக முடியாது. அந்த வருத்தத்துல அவனுக்குப் பைத்தியம் பிடிச்சிரும். அவனோட நண்பனுக்கு இட ஒதுக்கீட்டுல டாக்டர் சீட்டு கிடைக்கும், ஆனா அவன் நண்பனுக்காக டாக்டர் படிப்ப தியாகம் பண்ணிட்டுக் கொள்ளை அடிக்க ஆரம்பிச்சிருவான்.

கொள்ளை அடிச்ச பணத்துல காலேஜ் கட்டி இட ஒதுக்கீடு கிடைக்காதவங்க அங்க டாக்டர் படிப்பு படிக்க வழி செய்வான். அந்தப் படம் பார்த்தபோது வெள்ளைக்கு இட ஒதுக்கீடு எவ்வளவு மோசமானதுன்னு புரிஞ்சுது. இந்த மாதிரி நல்ல கருத்துகள மங்கர் சொன்னாலும், அதுலயும் பாடல் காட்சிகளில் வணிகத்துக்காகக் குட்டைப் பாவாடையுடன் ஹீரோயின குளு குளுன்னு காட்டுவார். அதனால படம் பார்க்குறவங்களுக்குச் சந்தோஷமா இருக்கும், நல்ல கருத்தும் போய்ச்சேரும்னு அவருக்கு நம்பிக்கை.

மங்கரோட புதல்வன் படத்துல அரசியல விட்டுக் கிழி கிழின்னு கிழிச்சிருப்பார். அதுல தந்திர கேடிங்கிற பிரதமர செம போடு போடு போட்டிருப்பார். கலர் கலரா ஜிகு ஜிகுன்னு ஆடைகளை மாத்திகிட்டு தந்திர கேடி ஆடிப்பாடும் பாடல் காட்சிகளை மொத்தம் 16 நாட்டுல ஷூட் பண்ணினாராம் மங்கர். தந்திர கேடி சாதாரண பால் வியாபாரி. பாலில் போதைப் பொருளக் கலந்து அதை அரசியல்வாதிகளுக்குக் கொடுப்பான்.

அந்தப் போதைக்கு அடிமையான அரசியல்வாதிகள் உதவியால கொஞ்சம் கொஞ்சமா பெரிய ஆளாகி கடைசியில் நாட்டோட பிரதமராவே ஆயிருவார். அவரோட மொள்ளமாரித்தனத்தைத் தோலுரிச்சிருப்பார் மங்கர். கடைசிக் காட்சியை வெள்ளை மாளிகையில் ஷூட் பண்ணினாங்க. பேரிக்கா அதிபரோட தந்திர கேடி பேச்சுவார்த்தை நடத்திக்கிட்டு இருக்கும்போது ஹீரோ அங்க போய் தந்திர கேடியை ஒரு கேள்வி கேட்பார்.

அப்போ கோபப்படும் தந்திரகேடி பிரதமராவுறது எவ்வளவு கஷ்டம் தெரியுமா, ஒரு நாள் பிரதமரா இருந்து பாரு அப்ப தெரியும்னு சொல்லுவான். உடனே ஹீரோ நான் தயார்னு சொல்லி, அடுத்த காட்சியில பிரதமராயிருவான். தந்திர கேடியைவிட தந்திரமா ஹீரோ பிரதமராகுற காட்சியில தியேட்டர்ல அப்ளாஸ் சும்மா பின்னுச்சு. வெள்ளை தன்னோட வேட்டியை அவுத்து ஆட்டம் போட்டான். அந்த ஒரு நாளில் ஹீரோ தன்னோட புத்திசாலித் தனமான நடவடிக்கையால தந்திர கேடியை மீண்டும் பால் கேனைத் தூக்க வச்சுருவான். வெள்ளை அந்தப் படத்த 40 தடவை பார்த்தான்.

மங்கரோட பன்னியன் படத்துல சின்ன சின்ன தவறாலே எவ்வளவு பெரிய இழப்பு வருதுங்கித புரிய வச்சிருப்பாரு. அந்தப் படத்துல நடிச்ச வாங்ரம் வெறும் சில்லரை மட்டும் போதும்னு சொல்லிட்டாராம். அதனால அவரோட சம்பளப் பணத்தை சில்லரையாவே கொடுத்திருக்காங்க. ஒரு கோடீஸ்வரன் விக்கிக்கிட்டு சாவக் கிடக்கும்போது அந்த வழியா ஒரு தண்ணி பாக்கெட் வியாபாரி போவான்.

அவன்ட்ட அந்த கோடீஸ்வரர் ஆயிரம் ரூபாய் கொடுத்து ஒரு வாட்டர் பாக்கெட் கேப்பான். ஆனா ஒரு ரூபா வாட்டர் பாக்கெட் போக 999 ரூபாய் கொடுக்க சில்லரை இல்லன்னு சொல்லிட்டு வியாபாரி போயிருவான். இதனால அந்தக் கோடீஸ்வரன் இறந்துபோயிருவான்.

அவனோட பையனான ஹீரோ பழிக்குப் பழி வாங்குவான். கிளைமாக்ஸ்ல தண்ணி பாக்கெட் வித்தவன் மேல ஆயிரக்கணக்கான பன்னிகளை ஓட விட்டு கொல்வான் ஹீரோ. அந்தப் படத்துல நடிப்பதற்காகப் பன்றிகளுடன் பதினோரு நாள் இருந்து அதுகளோட லைப்ஸ்டைல க்ளோஸா வாட்ச் பண்ணினார் நடிகர் வாங்ரம்.

அப்படிப்பட்ட அர்ப்பணிப்பு உள்ள வாங்ரமும் மங்கரும் மீண்டும் இணைஞ்சிருந்த படம் கை. அதனால அத எப்படியும் மொத நாளிலேயே பார்த்திரணுங்கிறது வெள்ளையோட ஆசை. அதுவும் பிரம்மாண்ட இயக்குநர் மங்கர் மட்டும் பத்தாதுங்கிறதால அவர மாதிரியே ஒரு மங்கர க்ளோனிங் செஞ்சு வச்சிருக்காராம். இந்தப் படத்த ரெண்டு மங்கரும் சேர்ந்து இயக்கிருக்காங்களாம்னு நியூஸ் படிச்சதிலயிருந்து வெள்ள தலைகால தெரியாம ஆடுறான்.

தி இந்துவில் வெளியானது

பனிக்காலத்தில் ஒரு கூலிங் கிளாஸ்

தமிழ்த் திரைப்பட இயக்குநர்களில் மிகச் சிறந்த திறமைசாலிகளில் ஒருவரான ரஸ்பின் பயங்கர உற்சாகத்தில் இருந்தார். சமீபத்தில் வெளியான அவருடைய கைக்காசு படம் சக்க போடு போடுது. அந்தப் படத்தின் ஒரிஜினலை அவர் ரஷ்யாவிலிருந்து அமெரிக்காவுக்கு ப்ளைட்ல போகும்போதுதான் பார்த்தார். செர்பியப் படமான அதை எப்படியும் தமிழில் பண்ணிரணும்னு அர்த்த ராத்திரியில் அவருக்குத் தோணுச்சு.

உடனே தன்னோட லேப்டாப்பத் திறந்து வச்சு, அந்தப் படத்த அப்படியே வரிக்கு வரி தமிழில் எழுதி அமெரிக்க மண்ணில் காலடி எடுத்து வைத்தபோது தமிழ்ப் படத்தின் கதையை எழுதிமுடித்துவிட்டார். அவரது மனக் கண்ணில் படம் முடிந்தவுடன் போடும் எ ஃபில்ம் பை ரஸ்பின் என்னும் வாசகம் ஒளிர்ந்தது. ஒருமுறை உடலைச் சிலிர்த்துக்கொண்டார். கண்ணில் அணிந்திருந்த கறுப்புக் கண்ணாடியை லேசாக அசைத்துச் சரிசெய்தார்.

படம் தயாரிப்பதில் ஆர்வம் கொண்ட என்ஆர்ஐ சிலரை அமெரிக்காவில் பார்த்தார். சமூகத்துக்கு ஏதாவது நல்லது செய்யணும்னு துடிச்சிட்டிருந்த அவங்களுக்கு அந்தப் படத்தின் கதை ரொம்பப் பிடிச்சிப் போச்சு. கடைசிக் காட்சியில் மனித உணர்வூட்டும் மாத்திரைகளை வில்லன்கள் வாயில் திணிக்கும் காட்சியைப் பட்டை தீட்டியிருந்தார்.

என்ஆர்ஐகள், ரஸ்பினைத் தலையில் தூக்கி வச்சுக்கிட்டு ஆடாத குறையாகக் கொண்டாடினாங்க. அதுல ஒருத்தர் ரஸ்பின்னின் முதல் படமான பைத்தியம் பிடிக்குதடி படத்தின் ஒவ்வொரு காட்சியையும் வசனத்துடன் ஒப்புச்சார். அவர் ஆரம்பிச்ச கொஞ்ச நேரத்திலயே ரஸ்பின் குறட்டைவிடத் தொடங்கிவிட்டார். ஆனால் ஆர்வம் காரணமாக அந்த ரசிகர் விடிய விடிய கதையைச் சொல்லி முடித்தபின்னர் உறங்கிவிட்டார்.

ரஸ்பின் தனியா இருக்கும்போது தன்னோட பழைய வாழ்க்கையை யோசித்துப் பார்ப்பார். வெகுளி வெள்ளச்சாமின்னு அவர எல்லோரும் கிண்டல் பண்ணுவாங்க. ஸ்கூலில் படிக்கும்போது ஆசிரியர் ஒவ்வொருவரிடமும் படிச்சு முடிச்சிட்டு நீங்க என்ன பண்ணப் போறீங்கன்னு கேட்டபோது, ஜெராக்ஸ் கடை வைக்கப்போறதா வெள்ள சொன்னான். கூடப் படிச்சவங்க எல்லோரும் மாடியில இருந்து கீழ விழுந்து சிரிச்சாங்க. ஏன் அப்படிச் சொன்னோம்னு வெள்ளைக்கே தெரியல. ஏனோ தோணுச்சு சொன்னான். அவ்வளவுதான். அவன் எப்போதுமே அப்படித்தான் எதையாவது கோக்குமாக்கா சொல்வான். கேட்பவங்க எல்லாரும் அதுல ஏதோ அர்த்தம் இருக்குதுன்னு நினைச்சுக்குவாங்க. படம் பண்ணும்போதும் அப்படித்தான் ஏன் எதுக்குன்னு தெரியாம இஷ்டத்துக்கு எதையாவது எடுப்பான் அதுல அந்தக் கூறு இருக்கு இதுல இந்தக் கூறு இருக்குன்னு விமர்சகர்கள் பிச்சி மேய்வாங்க. ஆனா ரஸ்பின்னுக்குத் தெரிஞ்சதெல்லாம் கத்தரிக்கா கூறுதான்.

அவர் எடுத்த தெருநாயும் கருங்கல்லும் படம் தமிழ்நாட்டில் விமர்சகர்களால் கொண்டாடப்பட்டது. அந்தப் படத்துக்கு எல்லா வேலையையும் அவர் பார்த்தார். போஸ்டர் ஒட்டினாரு, கவுண்டருல டிக்கெட் கொடுத்தார் இன்னும் என்னவெல்லாமோ பண்ணினாரு.

தெருநாய் மேல பாசம் வைத்து அதோட பிறந்தநாளை ஒரு கல்லறையில் கேக் வெட்டிக் கொண்டாடும் காட்சியில் அவருடைய நடிப்பைப் பார்த்து அந்த நாயே கண்ணீர்விட்டதெனப் பத்திரிகைகள் புகழ்ந்தன. சுமார் அரைமணி நேரம் தேம்பித் தேம்பி தனது கதையை அந்த நாயிடம் சொல்லுவார் ரஸ்பின். நாயையும் சக தோழனாக நினைத்து தோழமை காட்டும் மனித நேயமான காட்சிக்கு எல்லா தியேட்டர்களிலும் ஆரவாரமான வரவேற்பு கிடைத்தது.

டைரக்டர் ஆகுறதுக்கு முன்னால, வெள்ளை ஒரு புத்தகக் கடையில் கொஞ்சநாள் வேலை பார்த்தார். அங்க உள்ள புத்தகங்களை எல்லாம் ஒண்ணுவிடாம தொடச்சி வைக்கணும், அதுதான் அவரோட வேலை. புத்தகங்கள் அவரை ரொம்ப கஷ்டப்படுத்தும். பெரிய பெரிய ரஷ்ய இலக்கியங்களால் அவருக்கு ஆஸ்துமாவே வந்துவிட்டது. அதைத் தான் அவர் முதலில் அவரைப் பேட்டி எடுத்த செய்தியாளரிடம் சொன்னார். ரஷ்ய இலக்கியங்கள் என்னைப் பாதித்தன என்னும் தலைப்பில் அவர் பேட்டியை பேப்பரில் போட்டார். அன்றிலிருந்து ரஸ்பின்னுக்குப் பெரிய அறிஞர் அந்தஸ்து கிடைத்துவிட்டது.

தன்னை வித்தியாசமா காட்டிக்கொள்ள என்ன பண்ணனுன்னு வெள்ளை யோசித்தார். அவரோட நண்பன் கொடுத்த ஐடியா கறுப்புக் கண்ணாடி போட்டுக்கோ தமிழ்நாட்டுல பெரிய ஆளுங்க எல்லாம் கறுப்புக் கண்ணாடி போட்டவங்கதான்னு உசுப்பேத்தினான். அன்றிலிருந்து ரஸ்பின் கறுப்புக் கண்ணாடியுடன் தான் எப்போதும் இருந்தார். உறங்கும் போதும், குளிக்கும்போதும் கூட அவர் அந்தக் கண்ணாடியைக் கழற்றுவதேயில்லை.

அதே போல் புரியாத மாதிரி எதையாவது சொல்லு. ஜனங்களுக்கு ஒன்னும் புரியாது ஆனா சூப்பராயிருக்குன்னு சொல்லிருவாங்கன்னான். உதாரணத்துக்கு நடிகர் டமால்ஹாசன் பேட்டி ரெண்டு மூண எடுத்துக் காண்பிச்சான். எல்லாமே ஒரே விஷயம்தான் ஆனால் எதுவுமே புரியாத மாதிரி கந்த கோலமா இருந்துச்சு. அதன் பின்னர் பேட்டிகளில் ரஸ்பின் பொளந்து கட்டுனார். 

தி இந்துவில் வெளியானது

நீ எப்போதும் யங்கா?!

வெகுளி வெள்ளச்சாமிக்கு சந்தோஷமான வாரம் இது. அவனோட தலைவர் குஜினி காந்த் நடித்த யங்கா படம் ரிலீஸ் ஆகப் போகுது. பயங்கர உற்சாகமாயிட்டான் அவன். தலைவருக்கும் எழுபது வயது கிட்ட ஆயிருச்சு. ஆனாலும் இன்னும் டூயட், பஞ்ச் டயலாக்குன்னு சும்மா அதிரடியா களம் இறங்கியிருக்காரு. ஐந்தாறு வருஷத்துக்குப் பிறகு இப்போதுதான் குஜினி காந்த் நடிச்ச படம் வருதுங்கிறது அவனோட குதூகலத்துக்கு காரணம். ஸ்கூல் புக்குகளில் எல்லாம் உடல் மண்ணுக்கு உயிர் குஜினிக்கு என ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் எழுதி வைப்பான். அவ்வளவு கிறுக்கு அவன்.

குஜினிகூட இந்தப் படத்துல நடிக்கிறது அவரோட பேத்தியின் க்ளாஸ் மேட். ஒருமுறை பேத்தியோட ஆண்டு விழாவுக்குப் போன குஜினிக்கு அந்தச் சிறுமியின் நடனம் ரொம்ப பிடிச்சுப்போச்சு. அப்பவே முடிவு பண்ணிட்டாரு அந்தப் பெண்ணோட ஒரு டூயட் பாடனும்னு. ஆனா அதுக்கு இப்பதான் நேரம் வாய்ச்சிருக்கு.

வயது அதிகமாயிட்டுதுன்னு ரசிகர்கள் ஏமாந்துறக் கூடாதுங்கிறதுல குஜினி உறுதியாயிருந்தார். அவரப் பொறுத்தவரை வெள்ளச்சாமி போன்ற ரசிகர்களின் சந்தோஷம்தான் முக்கியம். அதுக்காக எத்தனை படம் வேண்டுமானாலும் அவர் நடிப்பார். ரசிகர்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான அத்தனை நல்ல விஷயங்களையும் தனது படங்களின் மூலம் கொடுப்பது தனது கடமை என அவர் நினைக்கிறார். சொத்தை எல்லாம் எழுதி வைப்பார், நீர்ப்பாசன வசதி செய்து கொடுப்பார். கல்வி நிறுவனங்கள் தொடங்குவார். இன்னும் என்னென்ன உண்டோ அதையெல்லாம் படங்களில் செய்துவிடுவார் குஜினி காந்த். வெள்ளைக்கு அதனால் அவர்மீது பயங்கர மரியாதை.

எல்லோரும் குத்துப்பாட்டு கும்மாங்குத்துன்னு படம் எடுப்பாங்க. ஆனால் குஜினி காந்தின் படத்தைக் குடும்பத்துடன் சென்று பார்த்து மகிழலாம். ஆபாசமே இருக்காது. ஒருமுறை குஜினி காந்தின் மேக்கப் தவிர படத்தில் வேறு ஆபாசமே இல்லை என கோகோ படத்தின் விமர்சனத்தில் ஒரு நாளிதழ் தெரியாத்தனமாக எழுதிவிட்டது. அவ்வளவுதான் குஜினியின் ரசிகர்கள் பொங்கிவிட்டார்கள். அந்தப் பத்திரிகையின் பிரதிகளைக் கொளுத்தினார்கள். ஆனால் தனது அடுத்த படத்தின் விளம்பரங்கள் முழுவதையும் அந்தப் பத்திரிகைக்கே வழங்கினார் குஜினி காந்த். அந்த அளவு எதிரிகளையும் நேசிக்கும் இயல்பு கொண்டவர் அவர். அதனால்தான் வெள்ளை போன்ற ரசிகர்களின் மனதில் கடவுளாக வாழ்கிறார்.

யங்கா படத்தின் இசை வெளியீட்டு விழாவில் பேசிய குஜினி, இவ்வளவு சின்ன வயதுப் பெண்ணோட டூயட் பாடும் தண்டனையைக் கடவுள் தனக்குத் தந்துவிட்டானே என்று வருந்தினார். வெள்ளை தன்னையும் அறியாமல் கண் கலங்கிட்டான். கடவுள் தனக்குப் பிடிக்காதவங்களுக்கு நிறைய பணம் கொடுத்து கஷ்டப்படுத்துவார். என்னைப் பாருங்க எனது பணத்தால எனக்குச் சந்தோஷமே இல்ல. நிம்மதிங்கிறதே போயிருச்சு. அடிக்கடி ஏதாவது சாமியாரைத் தேடி ஓடுகிறேன். இந்த நிலைமை என்னோட ரசிகர்களுக்கு வர விடமாட்டேன்.

அதனால அவங்க எல்லோரும் ஓட்டாண்டி ஆகுற வரைக்கும் நடிச்சுக்கிட்டே இருப்பேன். அதன் மூலம் எனக்குப் பணம் அதிகமாகச் சேர்ந்து நிம்மதி போகும். ஆனால் காசை எல்லாம் இழந்த என்னோட ரசிகர்கள் இமயமலை துறவிகள் போல வாழ்வின் மகிழ்ச்சியை அடைவார்கள் என்றும் பேசினார். இந்த அளவு தன்னோட ரசிகர்கள் மேல் உயிரா இருக்குற இன்னொரு நடிகர் பிறந்துதான் வரணும்னு வெள்ள நினைச்சான்.

இனிமே ‘யங்கா யங்கா நீ எப்போதும் யங்கா கிங்கா கிங்கா’ இங்க இன்னொருத்தன் கிங்கா... ங்கிற பாட்டு பொறந்த கதையை பாடலாசிரியர் தங்கதகரம் ‘சந்தோஷ ரொக்கம்’ பத்திரிகையில் விரிவாப் பேசியிருந்தாரு. சூரியனைப் பத்தி எழுதுறதுக்கு நட்சத்திரங்களிடையே சொற்களைத் தேடி இரவு முழுவதும் காத்திருந்தாகவும் பொழுது புலர்ந்த வேளையில் வார்த்தைகளும் வசப்பட்டதாகவும் அதற்கு குஜினியின் ஆன்மிக ஷக்தியே காரணம் என்றும் புளகாங்கிதம் அடைந்திருந்தார்.

இந்தப் படத்தின் சிறப்பு அம்சங்கள் பற்றி மீடியாக்கள் ஏகப்பட்டதை எழுதித் தள்ளின. ஒரு புக் விடாம எல்லாத்தையும் வெள்ளை வாங்கிப் படிச்சான். தலைவரோட தோல் சுருக்கம் தெரியக் கூடாதுங்கிறதுக்காக ஸ்பெஷலா அமெரிக்காவுல இருந்து வரவழைச்ச அயர்ன் பாக்ஸ் மூலம் தோல் சுருக்கத்தை எல்லாம் நேர்த்தியாக்கியிருக்காங்க. கறுப்பு மயிர்களை எல்லாம் கனடாவிலிருந்து கொண்டுவந்திருக்காங்க. கடைவாயில் ஒரு பிளாட்டினப் பல் பொருத்தியதால் அது தெரியும்படி வாயை அகற்றி குஜினி சிரிக்கும் சிரிப்பு ரசிகர்களுக்கு நல்ல விருந்தாக இருக்கும் எனச் சொல்லப்பட்டது. 

ஓபனிங் ஷோ டிக்கெட் விலை ஆயிரம் ரூபாய். ஆனால் எப்படியும் படத்தைப் பாத்திரணுங்கிறதுல வெள்ளை குறியாய் இருந்தான். கையில் காசில்லை. வீட்டில் அவசரத்துக்கு அடகு வைக்க தங்க நகைகூட இல்லையே என வருத்தம் வெள்ளைக்கு. அப்போது ரத்த தானம் தேவை என்ற எஸ்.எம்.எஸ். அவனுக்கு வந்தது. உடனடியாக ரத்தத்தைக் கொடுத்துப் பணத்தைத் தேற்றினான் வெள்ளை. டிக்கெட்டையும் வாங்கிவிட்டான். இரவு உறங்கியபோது வந்த கனவிலேயே படத்தைப் பார்த்துவிட்டான். ரசிகர்களுக்காக ரத்தம் சிந்தி உழைக்கும் தலைவன் படத்தை ரத்த தானம் செய்து பார்க்கப் போவதில் வெள்ளைக்கு அளவில்லாத சந்தோஷம்.

தி இந்துவில் வெளியானது

அழகு நடிகை அஸ்குவின் அரசியல்

 

நடிகை அஸ்கு தேசியக் கட்சியில் சேர்ந்துட்டதா அரசல் புரசலாப் பேசிக்கிட்டாங்க. அப்ப வெகுளி வெள்ளச்சாமி சும்மா சொல்றாங்கன்னு விட்டுட்டான். ஏன்னா, ஏற்கனவே இப்படித்தான் நடிகர் பைக்தின் அந்தக் கட்சியில் சேர்ந்துட்டாருன்னு சொன்னாங்க. ஆனா அவர் ஞாபக மறதியில் தன்னோட கார அவர் கட்சி ஆபீஸுக்கு விடுறதுக்குப் பதிலா தேசியக் கட்சி ஆபீஸுக்கு விட்டுட்டாராம். இது தெரியாம அவரு கட்சியில சேர்ந்துட்டாருன்னு தலைவரு சொல்ல பெரிய பரபரப்பாயிருச்சு. 

யாருமே இல்லாத தெருவுலகூட எதாவது நடந்தா அத நியூஸாக்கிற மாட்டமான்னு துடிக்கிற பத்திரிகையாளர்கள் எப்பவும் குவிஞ்சிகிடப்பாங்களே. அவங்களுக்கு யாராவது தும்மிட்டா போதும் டெங்கு பரவும் அபாயம்னு தலைப்பையே யோசிக்க ஆரம்பிச்சு டைப்படிக்கத் தொடங்கிருவாங்களே. நடிகர் பைக்தின் மேட்டர விட்டுவைப்பாங்களா! இதெல்லாம் தெரிஞ்ச வெள்ளை, நடிகை அஸ்கு அந்தக் கட்சியில சேர்ந்திருக்க மாட்டாங்கன்னு நினைச்சான்.

ஆனா இப்ப பேப்பரிலேயே கொட்ட எழுத்துல போட்டுட்டாங்க. 1980-ல ஒரு படத்துல மட்டும் நடிச்ச நடிகை இப்ப என்ன பண்றாங்கங்கிற அளவுக்கு நியூஸத் துருவி துருவி தேடித் தேடி போடுற பத்திரிகைகள் இதுல பொய் சொல்லாதுன்னு வெகுளிக்குத் தோணுச்சு. அதனால நடிகை அஸ்கு கட்சியில சேர்ந்த விஷயம் உண்மையாத்தான் இருக்கும். அஸ்குன்னா உயிர் வெள்ளைக்கு. அஸ்கு படம் ஒன்னுவிடாம எல்லாத்தையும் தியேட்டருல போய் பாத்திருக்கான் வெள்ள. 

ஒருமுறை அவனோட தலைக்குழந்தை டைபாய்டுல துடிச்சிக்கிட்டிருந்த அன்னைக்குன்னு பார்த்து அஸ்கு நடிச்ச தந்தைமகள் படம் ரிலீஸாச்சு. வெள்ளயால படம் பார்க்காம இருக்க முடியல. நரம்பெல்லாம் விறுவிறுன்னு இருந்துச்சு. கூட ரெண்டு மாத்திரையைக் குழந்தைக்குக் குடுத்துட்டுப் படம் பார்க்கப் போயிட்டான். அந்த அளவு அவன் அஸ்கு மேல உயிரா இருக்குறான். 

ஏற்கனவே அஸ்கு மஞ்ச கட்சியில இருந்தாங்க. ஆனா அந்தக் கட்சியில ஏற்கனவே நிறைய தலைவர்கள் இருந்ததால அங்க இருந்தா எப்படி அஸ்கு மேல வர முடியும்னு வெள்ளைக்கு வருத்தமா இருந்துச்சு. ஆனாலும் அவங்க பிரச்சாரத்துக்கு வந்ததால மஞ்சக் கட்சிக்கே ஓட்டுப் போட்டான். அஸ்கு முதலமைச்சராயிட்டா எல்லாரையும் சந்தோஷமா வச்சுக்குவாங்க. நாடும் நல்லா இருக்கும்னு வெள்ளைக்குத் தோணுச்சு. இப்ப தேசிய கட்சிக்கு வந்ததால தமிழ்நாட்டுல அந்தக் கட்சி ஜெயிச்சா அஸ்குதான் முதல்வருன்னு நினைச்சு வெள்ளை குஷியாயிட்டான். அந்தக் கட்சியில் தேர்தலில் நிக்கிறதுக்கே ஆட்களை கூகுளில்தான் தேட வேண்டியதிருக்கும். தேர்தல் அறிவிச்ச உடனே வேட்பாளர் தேர்ந்தெடுக்குறதுக்குள்ளயே கட்சிக்கு தாவு தீர்ந்துரும். வேட்பாளர் நேர்காணல் நடைபெறும் நாள்களில் எல்லா கட்சி அலுவலகங்களும் ‘ஜே ஜே’ன்னு இருக்கும். தேசியக் கட்சித் தலைமை அலுவலகமோ எழவு வீடு மாதிரி வெறிச்சோடிக் கிடக்கும். எல்லாத் தொகுதிகளுக்கும் வேட்பாளர்கள் கிடைச்சுட்டாலே போதும் மாபெரும் வெற்றிதான். அப்படிப்பட்ட ஒரு கட்சியில் அஸ்கு சேர்ந்ததால அவரு ஈஸியா தலைமைப் பொறுப்புக்கு வந்துரலாம்னு கணக்குப் போட்டான் வெள்ளை. 

தேசிய கட்சியின் கொள்கையான எளிமையை வாழ்க்கையில கடைப்பிடிக்கிறவர் நடிகை அஸ்கு. அவரு பச்சைக் கட்சி சார்ந்த ஒரு தொலைக்காட்சியில ஷோ ஒன்னு பண்ணினாரு. அதுல அவரு எவ்வளவு குறைந்த துணியால ரவிக்கை தைச்சுப் போட முடியுமோ அவ்வளவு குறைஞ்ச துணியால ரவிக்கை தைச்சுப் போட்டிருந்தாரு. இதுலயே இவ்வளவு சிக்கனம் காமிக்கிறவரு ஆட்சிக்கு வந்தா இருக்குற நிதியை வச்சு மக்களுக்குக் கண்டிப்பா நல்லது பண்ண முடியும்னு வெள்ளை நம்பினான். 

ஒரு பொருளாதார நிபுணருக்கு இருக்க வேண்டிய பண்பு இதுன்னு ஒரு அறிஞர்கூட சொன்னாரு. அதைக்கூட நடிகை அஸ்கு கத்துவச்சிருந்தார். ஆனா இதைப் புரிஞ்சிக்காம அவர விமர்சிக்கிறாங்களேன்னு வெள்ளைக்கு வருத்தமா இருக்கும். ஆனா அவரு எப்படி டிஸைன் டிஸைனா ரவிக்க போடுறாருன்னுப் பார்க்கவே நிறைய தாய்க்குலங்கள் அந்த ஷோவப் பாத்தாங்க. அந்த அளவுக்கு மக்கள் ரசனையைப் பத்தி தெரிஞ்சு வச்சிருக்கும் அஸ்கு கண்டிப்பா அரசியலில் ஜெயிப்பார்னு வெள்ளைக்கு உள்ளூர ஒரு நம்பிக்கை. 

சோர்ந்து கிடக்கும் கட்சிய உசுப்பேத்துவேன்னு அஸ்கு அறிக்கை விட்டாரு. அதைக்கூட கிண்டல் பண்ணி இவரு என்ன லேகிய வைத்தியரான்னு எதிர்க் கட்சிக்காரங்க வாட்ஸ் அப்ல மெஸேஜ் பாஸ் பண்ணினாங்க. ஒரு பெண்மணியை எப்படி நடத்த வேண்டுங்கிற அடிப்படை நாகரிகம்கூட இல்லாதவங்களா இருக்காங்களேன்னு வெள்ளைக்குக் கஷ்டமாப்போச்சு. 

உண்மையில் தேசிய கட்சி தேர்தல் வெற்றிபெற ஒரே அஸ்திரம் அஸ்குதான். அதுல வெள்ளைக்கு அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை. ஏன்னா, தேசியக் கட்சியின் முக்கிய பிரபலம் லாருக் எந்த மாநிலத்துக்குப் பிரச்சாரத்துக்குப் போனாலும் அந்த மாநிலத்தில் கட்சி அதலபாதாளத்துக்குப் போயிடுது. ஜெயிக்குற மாதிரி தெரியுற மாநிலங்களில்கூட அவர் போயிட்டா போதும் அப்படி ஒரு அலை அடிச்சு கட்சிய காணாமல் பண்ணிருது. இந்த நிலைமைல அஸ்கு போன்ற துணிச்சலான ஒருத்தரத் தவிர வேறு யாரால கட்சிய காப்பாற்ற முடியும்? காலம் பதில் சொல்லும்னு ஒரு வேதாந்தி மாதிரி சொல்லிகிட்டே திரியுறான் வெள்ள. 

தி இந்துவில் வெளியானது

ஆறே மாதத்தில் அறிவாளி

எல்லாரும் தன்னை முட்டாள்னு நினைக்கிறாங்களோன்னு வெகுளி வெள்ளச்சாமிக்கு மைல்டா ஒரு சந்தேகம் வந்துச்சு. நாமளும் அறிவாளியாகிறனும்னு முடிவுபண்ணிட்டான். வீட்டில் அவனோட மனைவி பார்க்குற சீரியல்ல ஆறு மாசத்துல கதாநாயகன் அறிவாளியாகுறான்.

தமிழே தட்டுத் தடுமாறி பேசுற ஆளு ஆங்கிலத்துல பொளந்துகட்டுறான். இன்னொரு சீரியலில் ஒரு பெண்ணு கல்யாணம் ஆன பின்னாடி ஆனா ஆவன்னால்லாம் கத்துக்குறா. பி.எச்டி. படிச்சிருக்கும் தன்னோட பொண்டாட்டி அத விழுந்து விழுந்து பார்க்குறா. உச்சு கொட்டுறா. அப்படி இருக்கும்போது தான் ஏன் அறிவாளி ஆகக் கூடாதுன்னு நினைச்சான். போதாக் குறைக்கு அறிவாளின்னு சொல்லப்படுற ஆள்களோட பேச்சுகள பேப்பரில் படிச்சுப் பார்க்கும்போது அவனைவிட அவங்கல்லாம் மோசமா பேசுறதுபோலதான் அவனுக்குத் தெரிஞ்சுது. அதனால் அறிவாளி ஆவது ஈஸியான வேலையாத்தான் இருக்கும்னு முடிவுக்கு வந்துட்டான். 

அவனோட நண்பர் வீராசாமிட்ட போயி ஆலோசனை கேட்டான். வெள்ளயப் பொறுத்தவரை வீரா வற்றாத அறிவு ஆறு. எதிரில் ஆளே இல்லாட்டிக்கூட அலைகடலென மக்கள் திரண்டிருப்பது போல நினைத்துக்கொண்டு 26 எழுத்துக்களக் கொண்ட ஆங்கிலத்துல பிச்சு ஒதறுவான். தமிழ்னா கேட்கவே வேண்டாம் 247 எழுத்தாச்சா. கொளுத்திருவான். அவன் பேச்சு நடக்கிற இடங்களில் ஃபயர் சர்வீஸ் வண்டிய நிப்பாட்டுற அளவுக்குப் பேச்சுல பொறி பறக்கும்னு பேசிக்குவாங்க. 

அப்படி ஒரு ஆவேசமும் ஆற்றலும் இருக்கும் பேச்சுல. ஒரு டம்ளர் தண்ணி வேணும்னாகூட முல்லை பெரியாறு, காவிரின்னு சமூக விஷயங்களத் தொட்டுத் தான் தொடங்குவான். உலக வரலாறெல்லாம் அவனுக்கு அத்துப்படி. தூக்கத்துல எழுப்பிக் கேட்டாக்கூட ரோமாபுரியின் சரித்திரத்தை ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட சொல்லுவான் பாவிப்பய. தாய்ப்பாலு குடிச்சு வளராம வரலாறையே வாரி வாரிக் குடிச்சே வளர்ந்திருப்பான்போல. அப்படியொரு வரலாற்று ஞானம் வீராவுக்கு. தன்னோட அறிவ நம்பி ஒரு எலக்‌ஷனில் வார்டு மெம்பரா போட்டிபோட்டான். பாவம் ஒரு ஓட்டுகூட அவனால வாங்க முடியல. அவனோட ஓட்டுச் சீட்ட பெட்டியில போடுற சமயத்துல, உள்ளுக்குள்ள வந்த டிவிக்காரங்கட்ட பேசிட்டே அத கையோட எடுத்துட்டு வந்துட்டான். 

வீராவிடம் கேட்டதுக்கு அவன், தன்னைப் புத்தகங்கள்தான் இந்தக் கதிக்கு ஆளாக்குச்சுன்னு சொன்னான். அதனால நல்ல புத்தகத்தப் படிச்சா போதும் நினைத்தது நடக்கும்னான். உனக்கு ஏண்டா நினைச்சது நடக்கலன்னு ஒரு சின்ன கேள்வி வெள்ளைக்கு வந்துச்சு. ஆனா டைமிங் சரியில்ல, கேட்க வேண்டாம்னுட்டு கம்முன்னு இருந்துட்டான். முதலில் ஒரு புத்தகக் கடைக்குப் போனான் வெள்ளை. 

“ஆறு மாசத்துல அமெரிக்க அதிபர் ஆவது எப்படி?” ஒபாமாவே வாசித்துப் பின்பற்றிய தமிழ் நூல்ங்கிற புத்தகத்துக்குப் பின்னால் முப்பதே நாள்களில் மூன்று மொழிகள் என்று ஒரு புத்தகம் இருந்துச்சு. அந்த மொழிகள்ல இங்கிலிஷும் ஒண்ணு. வெள்ளைக்கு ஆங்கிலம் கொஞ்சம் வீக்குதான் ஆனா கணக்கு ஸ்ட்ராங். முப்பது நாளில் மூன்று மொழின்னா ஒரு மொழிக்குப் பத்து நாள். ஆக பத்தே நாளில் இங்கிலிஷ் படிச்சுட்டு வீராசாமி மாதிரி நரம்பு வெடிக்க ஆங்கிலத்தில் பேசணும்னு துடிச்சான். 

நாலஞ்சு புத்தகத்த வாங்கிட்டு வந்துட்டான். ஒரு தடவை படிக்கிறதவிட நாலஞ்சு தடவ படிக்கிறது நல்லதுன்னு பெரியவங்க சொல்லியிருக்காங்கல்லா? அதனால நாலஞ்சு தடவ படிக்கணுங்கிற ஆசையிலதான் அத்தனையையும் வாங்குனான். ஒரே புத்தகத்த திருப்பி திருப்பிப் படிக்கிறதவிட வேற வேற புத்தகத்தை படிக்கிறது நல்லதுங்கிறதால அப்படி ஒரு ஐடியா பண்ணினான். எல்லாப் புத்தகத்தையும் விடிய விடிய படிச்சான். ஆனாலும் படிக்கிற வெறி அவனுக்கு அடங்கவே இல்ல. முழுக்க படிச்சு முடிச்ச உடனே புத்தகத்தை கரைச்சே குடிச்சான். முதலில் கொஞ்சம் குமட்டுச்சு. ஆனா அறிவாளி ஆகணும்னா சில கஷ்டம் இருக்கத்தானே செய்யும்னு, தனக்குத் தானே சமாதானம் சொல்லிக்கிட்டான். 

உள்ளுக்குள்ள குறுகுறுன்னுதான் இருந்துச்சு. திடீர்னு வாந்தி வர்ற மாதிரியிருந்துச்சு. குபுக்னு வாந்தியே எடுத்துட்டான். ஆனா வந்து விழுந்ததெல்லாம் இங்கிலிஷ் லெட்டர்ஸா இருந்துச்சு. தனக்குள்ள ஆங்கிலம் பரவியிருச்சுங்கிற சந்தோஷத்துல தலை கால் புரியாம ஆடினான். வீட்டுக் கூரை, நடு ரோட்ல, பஸ்ஸுக்கு முன்னாலன்னு எங்க எங்கயோ சந்தோஷமா ஆடுனான். 

அறிவாளி ஆயிட்டோம்… இனி டிவியில பேசலாம், பத்திரிகைல கருத்து சொல்லலாம், இப்படியெல்லாம் நினைக்கும்போதே வெள்ளைக்கு பூரிப்பா இருந்துச்சு. ஆனா அதுக்கும் அறிவுக்கும் என்னடா சம்பந்தம்னு அவனோட நண்பன் ஒருத்தன் வெள்ளைட்ட கேட்டான். அப்படியா, அப்பன்னா இந்த அறிவ வச்சுட்டு என்ன பண்றதுன்னு வெகுளியா கேட்டான் வெள்ள. கேன்சர் வந்தாக்கூட அறுவை சிகிச்சை பண்ணி தூக்கிரலாம். ஆனா இத வச்சுக்கிட்டு ஒரே ரோதனைதான்னு சொல்லிட்டுப் போயிட்டான் அவனோட ஃப்ரண்ட். வெள்ளைக்குப் பயமா போயிருச்சு. தன்னோட டிரஸ் அழுக்கா இருக்கிற மாதிரி அசிங்கமா தோணுச்சு. 

முன்னால இப்படி எல்லாம் யோசிச்சதே இல்லயே. அறிவ எப்படியும் போக்குறதுக்கு என்ன பண்ணலாம்னு நியூஸ் சேனலில் எடிட்டரா இருக்கும் ஃப்ரண்டுட்ட கேட்டான். பேசாம என்னைப் போல் டிவியில சேர்ந்துரு, தானா சரியாயிரும்னு சொன்னான். அது நல்ல யோசனைன்னு ஒரு டிவி சேனலுக்கு இண்டர்வியூக்குப் போயிருக்கான் வெள்ளை. 

தி இந்துவில்  வெளியானது.

சுத்தமான விளம்பரம்

இன்னிக்குத் தன்னோட தலைவர் தாமரை காந்தின் பொறந்தநாள். அதைக் கொண்டாடத் தயாராயிட்டான் வெகுளி வெள்ளச்சாமி. வழக்கமா அவரு பொறந்தநாள் சமயத்தில் வடக்க எங்கயோ இருக்குற ஒரு சாமியாரப் பார்க்கப் போயிருவாரு. ஒருமுறை அப்படி இமய மலையின் அடிவாரத்தில் தாமரை காந்த் உட்கார்ந்திருந்தபோது, அவரு யாருன்னு தெரியாம யாத்ரீகர் ஒருவர் பிச்சைக்காரர்னு நினைத்து அவருக்கு ஒரு ஐந்து ரூபாய் நாணயத்தைப் போட்டுட்டாராம். ஆனா தாமரை காந்த் தங்கமானவர். கோபமே படல. அந்த நாணயத்தையும் எடுத்துத் தன்னோட பாக்கெட்டுல போட்டுக்கிட்டாராம். பத்திரிகையில எழுதியிருந்தாங்க.

அந்த அளவு அன்பும் இரக்கமும் பிறர் மீது அக்கறையும் கொண்ட தனது தலைவரைப் பார்க்க ஒவ்வொரு வருஷமும் அவரு வீட்டுல போயி காத்துக் கிடப்பான் வெள்ள. ஆனா அவன நாயி மாதிரி அடிச்சு விரட்டிருவாங்க தலைவர் வீட்டுக் காவலாளிங்க. அன்பான தன்னோட தலைவர் இரக்கப்பட்டு இவங்களுக்கு வேலை கொடுத்திருப்பார். ஆனா இவங்க இப்படி அன்பே இல்லாம நடந்துக்கிறாங்க, தலைவரப் பாக்கும்போது அவர்ட்ட சொல்லனும்னு நினைச்சுக்குவான். ஆனா ஒரு தடவைகூட அவரைப் பார்க்க முடியல. 

இந்தத் தடவை அவரு பிறந்தநாளுக்கு வெள்ளயோட தெருவைக் கூட்ட வருவார்னு சொன்னாங்க. எப்போதும் பளிச்சுன்னு சுத்தமா இருக்குற தன்னோட தெருவத் தலைவர் ஏன் பெருக்கணும்னு வெள்ள நெனச்சான். அழுக்கான மனிதர்கள் அழுக்குத் தெருவச் சுத்தப்படுத்தும்போது சுத்தமான தலைவர் சுத்தமான தெருவத்தானே சுத்தம் பண்ண முடியும்னு அவனுக்குத் தோணுச்சு. எவ்வளவு லாஜிக்கா யோசிக்கிறோம்னு வெள்ள தானா சிரிச்சுக்கிட்டான். தலைவர் எதையும் சிறப்பா செய்வார்னு புத்தகத்துல படிச்சிருக்கான். 

இன்னக்கி தெருவச் சுத்தப்படுத்திட்டுச் செய்தியாளர்களுக்குப் பேட்டி கொடுக்குறதுக்குக்கூட ஏகப்பட்ட தடவ ஒத்திகை பார்த்தாராம். துணை நடிகர்கள் நான்கைந்து பேரைக் கூட்டிட்டு வந்து ஒத்திகை பார்த்திருக்காரு. அதை அப்படியே படம்பிடித்து எடிட் பண்ணி தன்னோட ஆபீஸ்ல இருக்குற தியேட்டர்ல போட்டுப் பார்த்து, அது ஓகே ஆன பிறகுதான் அவருக்குத் திருப்தி ஏற்பட்டுச்சாம். அதுக்கான செலவை அவரது புதுப் படத்தைத் தயாரிக்கும் தயாரிப்பாளர் ஏத்துக்கிட்டார். 

அந்த ஒத்திகைக்கே பத்து லட்சம் செலவாச்சாம். ஒத்திகையின்போது கவனமாப் பேசிட்டிருந்த தாமரை உடன் தலையாட்ட வேண்டிய நபர் ஒருமுறை தலையாட்டத் தவறியதை நுட்பமாகக் கவனிச்சுக் கண்டிச்சாராம். அந்த அளவுக்குத் தலைவருக்கு பெர்பெக்‌ஷன் மேல காதல். மனிதர் உணர்ந்துகொள்ள அது மனிதக் காதல் அல்ல அதையும் தாண்டிப் புனிதமானது, புனிதமானது. 

தன்னோட தலைவர் பார்க்காத ஒலகப் படமே இல்லங்கிறது வெள்ளயின் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை. தான் பார்த்தது மட்டும் போதாது தன்னோட ரசிகர்களும் அதைப் பார்க்கணும். ஆனா அவங்களுக்குத் தமிழ் மட்டும்தானே தெரியும். அதனால் தனக்குப் பிடிச்ச படத்தை எல்லாம் பட்டியல் போட்டு ஒண்ணொன்னா தமிழில் எடுத்துச் சேவை செஞ்சுகிட்டிருந்தார். அவரோட நல்ல உள்ளத்தைப் புரிஞ்சிக்காம அவர ‘காப்பிகளின் தலைவர்’னு சிலர் கிண்டல் பண்றாங்களேன்னு வெள்ளைக்கு வேதனையா இருக்கும். தலைவர் இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல வந்துருவாருன்னு அறிவிச்சாங்க. 

அப்போது பள பளன்னு ஒரு புது கார் வந்தது. தலைவரோட சொந்த காரு அது தூரத்துல வரும்போது வெள்ள பார்த்துட்டான். தலைவர் இறங்கின உடனே தன்னோட கையில் இருந்த பூக்களை அவர் மீது போடணும்னு தயாரானான். கூட்டத்தினரை முண்டியடித்துக்கொண்டு முன் வரிசைக்கு வந்தான். கார் வந்து நின்றதும் அதிலிருந்து நான்கைந்து பேர் குப்பை நிரம்பி வழியும் கூடையோடு இறங்கினார்கள். 

எல்லோரும் அதை அழகாகத் தெருவெங்கும் கொட்டினார்கள். சுத்தமான அந்தத் தெருவைக் கொஞ்ச நேரத்தில் அசுத்தமாக்கிட்டாங்க. அனேகமா இயக்குநர் தயிராவின் பட்டறையில் பட்டம் தீட்டப்பட்ட வைரங்களா இருப்பாங்கபோல. கொஞ்ச நேரத்துல அந்த இடத்தையே குப்பை மேடா ஆக்கிட்டாங்க.

கொஞ்ச நேரத்துல தலைவர் வந்தாரு. கையில் அழகாக தொடப்பத்த ஏந்தினாரு. வாழ்க்க பூராவும் தெருவையே பெருக்குபவர் போலவே, அப்படியொரு செய்நேர்த்தியுடன் தொடப்பத்த ஏந்தியிருந்தாரு. தெருவில் கிடந்த சிறு தூசைக்கூட அவரு தொடப்பம் தொடாமலே அந்தத் தெரு முழுக்கக் கூட்டி சுத்தம் செஞ்ச எஃபக்ட தன்னோட பாடி லாங்குவேஜ்லயே கொடுத்தாரு. அவருடைய உதவியாளர் ஆப்பிள் ஜூஸக் கொண்டுவந்து நீட்டினாங்க. இது என்னோட வியர்வைக்கு இல்ல உங்களோட உழைப்புக்குக் கிடைத்த மரியாதைன்னு அழகுத் தமிழில் சொல்லிட்டு அவரே குடிச்சாரு. ரசிகர்களுக்கெல்லாம் வயிறு குளிர்ந்திருச்சு. 

அடுத்ததா செய்தியாளர்கள் அவரைச் சூழ்ந்தாங்க. கையில் மைக்க பிடிச்சாரு. தன்னோட அரசியல் பிரவேசம் பற்றி அதிரடியாப் பேசினாரு. அநேகமா வரவிருக்கும் தன்னோட படத்தில் அரசியல் கருத்துகள் இருக்கும்ங்கிறத ரொம்ப சூசகமாச் சொன்னாரு. ஆனா அரசியலுக்குத் தான் வருவதா, வேண்டாமாங்கிறத இங்க கேட்டு முடிவு பண்ணுவேன்னு நெஞ்சுல கையை வச்சாரு. சட்டைப் பைக்குள்ள அவருடைய மனைவி போட்டோ தெரிஞ்சுது. பெண்களை அவர் எவ்வளவு மதிக்குறாருன்னு வெள்ளைக்குப் புல்லரிச்சுப் போச்சு. 

தி இந்துவில் வெளியானது.

இதுதாண்டா நடிப்பு

வெகுளி வெள்ளச்சாமிக்குத் திடீர்னு சினிமா இயக்கணும்னு ஆசை வந்துருச்சு. ஃபிலிம் சுருளுக்குள்ள நடிகர்கள் எல்லாம் எப்படி போய் உக்காந்துக்குறாங்க, எப்படி சண்டை எல்லாம் போடுறாங்கன்னு ஆச்சரியப்பட்டு ஃபிலிம் ரோலைக் கழற்றி அப்படி இப்படின்னு திருப்பிப் பார்க்குற வெள்ளைக்கு, இப்படி ஓர் ஆசை ஏன் வந்துச்சுன்னே தெரியல. ஆனா, அதுக்கு முன்னால நிறைய தமிழ்ப் படமா பார்த்தான். அதைப் பார்த்ததுக்கு அப்புறமா படம் எடுக்குற அறிவு தனக்கு நிறைய இருக்குதுன்னு அவனுக்கு ஒரு நம்பிக்க வந்துருச்சுபோல.

அவன் படமெடுக்கப்போறான்னு தெரிஞ்சு உடனே அவனைச் சுத்தி ஐந்தாறு அஸிஸ்டெண்ட் டைரக்டர்ஸும் கூடீட்டாங்க. அதில் முதலில் வந்தவரு ஆறு பேருக்கு மேல யாரையும் சேர்க்க மாட்டோம்னு அதன் பின்னால வர்றவங்களை எல்லாம் அனுப்பிவச்சுட்டார். தான் மனசுல நெனச்ச உடனேயே இவங்கள்லாம் ட்ரை பண்ண ஆரம்பிச்சுருப்பாங்களோன்னு வெள்ளைக்கே மைல்டா ஒரு டவுட். ஆனா யாருமே சம்பளம் எவ்வளவுன்னு கேட்கவோ வெள்ளைச்சாமி யாருட்ட அஸிஸ்டண்டா இருந்தான்னு யோசிக்கவோ இல்லங்கிறதால அவனுக்கும் அவங்கள ரொம்ப பிடிச்சுப்போச்சு.

தான் எடுக்கும் படம் வித்தியாசமானதா இருக்கணும்னு வெள்ள ஆசப்பட்டான். அத தன்னோட அஸிஸ்டண்ட்ஸ்கிட்ட சொன்னான் வெள்ள. கதை இல்லாம படமெடுக்குறாங்க, ஃபிலிம் இல்லாம படமெடுக்குறாங்க, பாட்டு இல்லாம படமெடுக்குறாங்க, ஏன் புத்தியில்லாமகூடப் படமெடுக்குறாங்க ஆனா இதுவரைக்கும் யாரும் நடிப்பு இல்லாம படமெடுக்கலன்னு கூவினான் ஒரு ஒண்ணாந்தர அஸிஸ்டண்ட். அதக் கேட்ட வெள்ளை நடிப்பே இல்லாம படமெடுக்கணும்னு முடிவு பண்ணிட்டான்.

கதைக்கு என்ன பண்ணலாம்னு யோசிச்சான். அப்ப ஒரு அஸிஸ்டண்ட் நாம் படம் தயாரிக்கறதா சொல்வோம். நிறைய பேரு கதை சொல்ல வருவாங்க, அதுல ஒரு நல்ல கதையா எடுத்துக்கிடலாம்னு ஐடியா கொடுத்தான். புத்திய கத்தி மாதிரி தீட்டுறானேன்னு வெள்ளைக்கே புல்லரிச்சுப் போச்சு. ஆனா, நாளைக்கு அவன் கோர்ட் கேஸுன்னு போயிட்டா என்ன பண்றதுன்னு வெள்ளைக்குப் பயம் வந்துருச்சு. அதனால் அவன் வேற என்ன பண்ணலாம்னு யோசிச்சான்.

ராத்திரியெல்லாம் மூலையில உட்கார்ந்து மூளையைக் கசக்கினான் வெள்ளை. ஃபார் எ சேஞ்ச் (தனக்கு இங்கிலீஷ்லாம் வருதேன்னு வெள்ளைக்கு வெட்கமே வந்துருச்சு) பழைய தமிழ்ப் படத்துல இருந்தே, ஏன் கதையை சுடக் கூடாதுன்னு முடிவு பண்ணினான். உதவியாளர்கள்ட்ட கேட்டான். அதுவும் புதுசு இல்ல அப்படின்னு, அதுக்கு நிறைய உதாரணங்களை உதவியாளர்கள் அள்ளிப்போட்டாங்க. இவ்வளவு அறிவுக் கொழுந்துகளா இருக்காங்களே பயபுள்ளய்ங்கன்னு நெனச்சு வெள்ள கண்ணுல தண்ணி வந்துருச்சு.

ஓடாத ஒரு படத்தைப் பார்த்து அப்படியே சீன் பை சீன் எடுக்க ஒரு வழியா முடிவு பண்ணினான். குண்டு குண்டா அழகா எழுதும் ஓர் ஒல்லியான அஸிஸ்டண்ட் ராத்திரியெல்லாம் முழிச்சு படத்தப் பார்த்து திரைக்கதை, வசனம் எழுதிட்டான். நடிக்கவே தெரியாத ஒரு நடிகன் பற்றிய கதை அது. இதுக்கு ஹீரோவா யாரெப் போடலாம்னு யோசிச்சாங்க.

நம்ம நடிகர்கள் நடிப்புன்னு வந்துட்டா சோறு தண்ணியில்லாம பாடுபடுவாங்க. கேரக்டருக்காக ஒல்லியாவாங்க, குண்டாவாங்க, மொட்டை போடுவாங்க, தலைகீழா நிப்பாங்க... அப்படிப்பட்டவங்களுக்கு இந்த ரோல் அல்வா சாப்டுற மாதிரி... ஏகப்பட்ட நடிகர்கள் இப்படி ஒரு கேரக்டருக்குக் காத்திட்டிருக்காங்க, ஆனாலும் கப்ஸா காந்த் இதப் பண்ணலாம். அவர்தான் எல்லா விஷயத்தையும் கத்து வச்சிருக்கதா சொல்றாரு. நடிக்கத் தெரியாத நடிகன் ரோல பண்ண அவரவிட்டா ஆளே இல்லன்னு முடிவு பண்ணி அவர்ட்ட சொன்னாங்க.

இதுதாண்டா நடிப்புன்னு டைட்டில் வச்சாங்க. கீழ சின்னதா ‘அன் ஆக்டர் வித்தவுட் ஆக்டிங்’ அப்படின்னு கேப்ஷனும் போட்டாங்க. கப்ஸாவை சும்மா சொல்லக் கூடாது, மனுஷன் பிச்சு உதறிட்டாரு. அனைத்து ஷாட்டும் ஒரே டேக்கில் ஓகேயாச்சு. மறதியாகக்கூட அவர் ஒரு காட்சியிலும் நடிக்கல. அதை எல்லா டிவி பேட்டியிலயும் வெள்ள சொன்னான். அந்த அளவு அவர் அந்த கேரக்டரோட கேரக்டரா மிங்கிள் ஆயிட்டார். படம் கேக்கவே வேண்டாம். அப்படி ஒரு ஹிட். வசூல் கன்னாபின்னான்னு எகிறிருச்சு. இந்தி, தெலுங்கு டப்பிங் உரிமை இதுவரை இல்லாத அளவுக்குப் பேசப்படுதுன்னு பத்திரிகைல எழுதினாங்க. அப்புறம்தான் அது வெள்ளைக்கே தெரிய வந்துச்சு.

கப்ஸா காந்தின் நடிப்புத் திறமை இவ்வளவு நாளும் வெளியவே வரலன்னு எல்லோரும் சொன்னாங்க. படத்தில் தென்பட்ட பின் நவீனக் கூறுகளை எல்லாம் புத்திசாலி விமர்சகர்கள் பூதக் கண்ணாடியால பார்த்துப் பார்த்து புட்டு புட்டு வச்சாங்க. அப்பதான் ஒரு பூதம் கெளம்புச்சு. படத்தின் கதை தன்னோடதுன்னு ஒருத்தரு கெளம்பி வந்தாரு. வெள்ளைக்கு ஒண்ணுமே புரியல. ஆனாலும் இதை அப்படியே விடக் கூடாதுன்னு பிரஸ் மீட்டுக்கு ஏற்பாடு பண்ணினான். அந்தக் கதைக்காக தான் பட்ட பாடெல்லாம் சொன்னான். ஒரு பாட்டில் ரத்தத்தை வித்து ஒரு பாட்டில் மை வாங்குனத சொன்னபோது, எளகுன மனசு கொண்ட ஓரிரு செய்தியாளர்கள் கர்சீப்பால் கண்களைத் தொடச்சுக்கிட்டாங்க.

தன்னோட பேட்டிய டிவியில பாத்த வெள்ளைக்கு சட்டென்று பல்பு எரிந்தது, அடுத்த படத்துல தானே கதாநாயகனா நடிக்கணும்னு முடிவுபண்ணிட்டான்.

தி இந்துவில் வெளியானது.