பார்த்ததும் உணர்ந்ததும்

16.04.2011, மாலை 6:00 மணி, கன்னிமாரா நூலக அரங்கு, எழும்பூர், சென்னை.

நிழற்படம்: செல்லையா முத்துசாமி

நினைவச்சில் சுழலும் சக்கரம்

சென்னைப் புத்தகக் கண்காட்சியை ஒட்டி வெளியிடத் திட்டமிடப்பட்டிருந்த, பழ. அதியமான் பதிப்பித்த கு. அழகிரிசாமி சிறுகதைகள் முழுத் தொகுப்பு நூலாக்க நேர்த்திக்குத் தரப்பட்ட கவனம் காரணமாகச் சற்றுத் தாமதமாக ஏப்ரலில் தயாரானது. எனவே, காலச்சுவடு பதிப்பக வெளியீடான கு. அழகிரிசாமி சிறுகதைகள் முழுத் தொகுப்பு, சுந்தர ராமசாமி எழுதிய கு. அழகிரிசாமி நினைவோடை ஆகிய இரு நூல்களின் வெளியீட்டு விழா 2011, ஏப்ரல் 16 அன்று மாலை ஆறு மணி அளவில் சென்னை எழும்பூரிலுள்ள கன்னிமாரா நூலக அரங்கில் வைத்து நடைபெற்றது. தகவல் தொழில்நுட்ப வசதிகள் அதிகரித்துள்ளதால் இப்போது புத்தக வெளியீட்டு நிகழ்வு குறித்த அறிவிப்பு, அழைப்பைப் பதிப்பகங்களாலும் எழுத்தாளர்களாலும் வாசகர்களிடம் மிக எளிதாகக் கொண்டுசேர்த்துவிட முடிகிறது. ஆனால் புத்தக வெளியீட்டு நிகழ்ச்சியை விழாவாக மாற்றுவதும் சிறு நிகழ்வாகச் சுருக்குவதும் வாசகர்களின் கையில்தான் இருக்கிறது, அது முழுக்க முழுக்க வாசகர்களின் விருப்பத்தைப் பொறுத்தது. அரசியல் விழாக்களுக்குக் கூட்டம் கூட்டுவது எளிது. கையில் பணமிருந்தால் போதும் அரங்கை நிறைத்து மறு நாளைய தினசரிகளில் திரண்டிருந்த கூட்டத்தின் காட்சிகளைப் படமாகப் பிரசுரித்து வரலாறாக்க முடியும். ஆனால் அந்த அளவுக்கு இன்னும் இலக்கிய உலகின் அறம் வீழ்ச்சியடையவில்லை என்பதால் இங்கே கூட்டமானது கூட்டுவதல்ல கூடுவது. கு. அழகிரிசாமி என்னும் எழுத்தாளர் சம்பாதித்துவைத்திருக்கும் வாசக பலம் நிகழ்வரங்கை முழுவதுமாக ஆக்கிரமித்திருந்தது. இருக்கைகள் நிரம்பி வழிய அமர இடமற்ற வாசகர்கள் பலர் கடைசியில் நின்றபடியே நிகழ்ச்சிமீது கண்பதித்திருந்தனர். 

எழுத்தின் வசீகரம் வாசக மனங்களை அதன் பக்கம் ஒருவிதக் கிறக்கத்துடன் சாய்ந்துகொள்ளவைக்கிறது. தான் உணர்ந்த, தான் கடந்த, தான் அனுபவித்த சம்பவம் போன்ற ஒன்றைத் தான் வாசிக்கும் கதையில் காணும் வாசகன் அது புனையப்பட்டுள்ள நேர்த்தி, நம்பகத்தன்மைக்குத் தக்க அந்த எழுத்தோடும் அதன் காரணமாக எழுத்தாளனோடும் மானசீக உறவுகொள்கிறான். அந்த உறவின் பலத்தோடு நேர்விகிதத் தொடர்பு கொண்டது எழுத்தாளனின் ஆயுள். லௌகீக இறப்பைத் தாண்டியும் படைப்பாளியின் ஆயுள் நீள்வதும் அவருக்காக வாசகர்கள் கூடுவதும் இதன் காரணமாகவே. அப்படியோர் அற்புதப் படைப்பாளியாகப் பரிணமித்திருந்தவர் அழகிரிசாமி என்பதை வந்திருந்த பார்வையாளர்கள் கூட்டம் நிரூபித்தது.  

சுபவீ, வண்ண நிலவன், பிரபஞ்சன், திலீப் குமார், ஞாநி, ட்ராட்ஸ்கி மருது, அம்ஷன் குமார் உள்ளிட்ட பிரபலங்கள் பலரும் திரளான வாசகர்களும் நிகழ்வின் தொடக்கத்திலிருந்தே அரங்கில் குழுமியிருந்தனர். அரங்கம் நிறைய ஆட்களோடு பல கேமராக்கள் நிகழ்வை நிரந்தர ஒளிப்பட ஆவணமாக்கிக்கொண்டிருந்தன. நகர்ந்து செல்லும் தருணங்களை இழுத்துப் பிடித்துநிறுத்தி அவற்றைப் படைப்புக்குள் புகுத்திவிட முயன்று அதில் பெரிய வெற்றியும் பெற்ற அழகிரிசாமியின் முழுத் தொகுப்பு வெளியீட்டு நிகழ்வு ஆறு மணிக்குத் தொடங்கியது. மேடையில் இடப்புறம் பழ. அதியமானில் தொடங்கி சா. கந்தசாமி, கி. ராஜநாராயணன், சீதாலக்ஷ்மி அழகிரிசாமி, விஜயலட்சுமி சொக்கலிங்கம், இறுதியாக வலப்புறம் ச. தமிழ்ச்செல்வன் ஆகியோர் அமர்ந்திருந்தனர். கு. அழகிரிசாமி சிறுகதைகள் முழுத் தொகுப்பை எழுத்தாளர் கி.ரா. வெளியிட அழகிரிசாமியின் மனைவி சீதாலட்சுமி பெற்றுக்கொண்டார். சுந்தர ராமசாமி எழுதிய நினைவோடையை எழுத்தாளர் சா. கந்தசாமி வெளியிட அழகிரிசாமியின் சகோதரரின் மனைவியான விஜயலட்சுமி சொக்கலிங்கம் பெற்றுக்கொண்டார்.  

நாற்காலியில் அமர்ந்தபடி அரங்கில் தனது கிராமிய மனம் கமழும் குரலை ஒலிக்கவிட்டார் கி. ரா. அவரது உரையில் அவன் இவன் என உரிமையோடு விளிக்கப்பட்ட பால்ய கால நண்பனான அழகிரிசாமியோடு இணைந்த சிறு பிராயத்து நினைவுகள் அவருக்கே உரித்தான கரிசல் தமிழில் தெளிவாக, சுவாரசியமாக வெளிப்பட்டு அரங்கை நெகிழ்த்தின. அழகிரிசாமியின் சிறுகதைகள் முழுத்தொகுப்பை வெளியிடுவது குறித்துப் பெருமிதம் கொண்ட கி. ரா., அவரது கதைகள் குறித்து விரிவாகப் பேச பதினைந்து நிமிடங்கள் போதாது என்பதால் அவற்றைத் தவிர்த்துவிட்டதாகக் குறிப்பிட்டு, மனத்தின் நினைவலைகளில் தானாக எழும்பி மேலாக மிதந்த சில ஞாபகச் சிதறல்களைப் பசுமை உணர்வோடு எடுத்தடுக்கினார். 

1940களின் தொடக்கத்தில் முதன்முறையாகக் கன்னிமாரா நூலகத்திற்கு அழகிரிசாமியுடன் வந்திருந்ததை நினைவுகூர்ந்த கி.ரா., அதன் பின்பு இப்போதுதான் இங்கே வந்திருப்பதாகச் சொன்னார். ஒவ்வொரு மனிதரும் சில வகையான செயல்களைத் தன்னிச்சையாகச் செய்துகொண்டே இருப்பார்கள். அப்படி அழகிரிசாமியிடம் காணப்பட்ட விரல்களால் காற்றில் ஏதாவது எழுதிக்கொண்டிருப்பது, கையில் ஏதாவது காகிதம் கிடைத்துவிட்டால் அதில் பேனாவால் மனத்தில் தோன்றும் எண்ணங்கள் எவற்றையாவது அப்படியே எழுதுவது - அது கிறுக்கலல்ல - ஆகிய மானரிஸங்களை ஆர்வத்துடன் குறிப்பிட்டதோடு அப்படியான எழுத்துக் காகிதங்களைத் தானோ அவரது குடும்பத்தாரோ சேகரித்துவைக்காமல் போய்விட்டதை எண்ணி ஆதங்கம் கொண்டார் அவர். அடுத்ததாக அழகிரிசாமியிடம் வழக்கத்திலிருந்த வெற்றிலை பாக்கு போடும் பழக்கம் பற்றியும் பகிர்ந்துகொண்டார். அழகிரிசாமி வெற்றிலை பாக்கைக் குதப்பிக்கொண்டு பேசுவது எப்படி இருக்கும் என வாயில் வெற்றிலை பாக்கு போட்ட சாறு உமிழ்நீருடன் கலந்து வாய் நிறைய இருப்பதுபோல் வாயை வைத்துக்கொண்டு கி.ரா பேசிக் காட்டினார், அதில் சிறப்பம்சம் என்னவென்றால் துளி எச்சில்கூட அழகிரிசாமி பேசும்போது வெளியில் தெறிக்காதாம். மணநாள் அன்று தாலி கட்டும் நேரத்தில்கூட வாயில் வெற்றிலைச் சாற்றுடன்தான் தான் தன் மனைவிக்குத் தாலி கட்டியதாக அழகிரிசாமி வேடிக்கையாகச் சொல்வார் என்றும் தெரிவித்தார் கி.ரா. இசையில் அழகிரிசாமிக்கிருந்த ஆர்வத்தைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டு, இசையறிவு கொண்ட மனைவியை மணக்க வேண்டும் எனத் தாங்கள் இருவரும் முடிவெடுத்திருந்ததாகவும் அந்த விஷயத்தில் அழகிரிசாமி கொடுத்துவைத்தவர் எனவும் சொல்லியபோது அதுவரை பெரிய சலனம் எதுவுமின்றி நிகழ்வைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்த அழகிரிசாமியுடைய மனைவியின் முகத்தில் மெல்லிய புன்னகை அரும்பிற்று. தான் அறிந்த மனிதர்களின் வாழ்க்கையில் நடைபெற்ற சம்பவங்களைத் தனது சிறுகதையில் உட்புகுத்தும்போது ஆணைப் பெண்ணாகவும் பெண்ணை ஆணாகவும் மாற்றிவிடுவார். சம்பந்தப்பட்ட ஆட்களுக்கே தாங்கள் இடம்பெற்றிருப்பது தெரியாதவிதமாக அமைந்துவிடும் அது. அவருடன் மிக நெருங்கிப் பழகுபவர்களுக்கு மட்டுமே யார் என்ன என்பது தெரியுமென்ற கி. ரா., தென்காசியில் டிகேசி வீட்டில் என். எஸ். கிருஷ்ணனுடன் கழித்த சம்பவமொன்றையும் ஞாபகப்படுத்திவிட்டுத் தனது உரையை அமைதிப்படுத்தினார். 

கி.ராவுக்கு அடுத்தபடியாக, நினைவோடையை வெளியிட்ட சா. கந்தசாமியை உரையாற்ற அழைத்தார் நிகழ்ச்சியை ஒருங்கிணைத்த அரவிந்தன். அழகிரிசாமியுடன் தனக்கு நெருங்கிய பழக்கம் இல்லாவிடினும் சுந்தர ராமசாமி, அழகிரிசாமி ஆகிய இருவரையும் அறிந்தவன் என்னும் முறையில் தான் பேசுவதாகச் சொன்னார் கந்தசாமி. தமிழின் மொழி நடையில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களின் காரணமாகத் தமிழ் செம்மொழியானதற்கு அழகிரிசாமி போன்ற படைப்பாளிகள்தாம் காரணமே ஒழிய பேராசிரியர்கள் அல்ல என்னும் கருத்தை அள்ளித் தெளித்துவிட்டு அமர்ந்துகொண்டார் அவர். 

அழகிரிசாமியின் சிறுகதைகள் குறித்து உரையாற்ற அடுத்து வந்தார் ச. தமிழ்ச்செல்வன். மிகச் சமீபத்தில் தேர்தல் பிரச்சாரத்தை முடித்துவிட்டு வந்திருப்பதால் சுருக்கமாகப் பேசச் சொன்னது மகிழ்ச்சியளிப்பதாகக் கூறித் தொடங்கினார் தனது உரையை அவர். இந்த உலகில் அவருக்கு மிக அதிகமாகப் பிடித்த நபர் கு. அழகிரிசாமிதான் என்றபோது குரலில் தொனித்த பாவம் அவருக்கு அழகிரிசாமியின் எழுத்தின் மீதிருக்கும் லாகிரியைப் படம்பிடித்தது. அழகிரிசாமியின் எழுத்துக்கள் தன்னைப் பண்படுத்தியதாகவும் மனிதனின் ஆணவம் முதலான அனைத்து எதிர்மறை எண்ணங்களையும் கரையவைக்கக்கூடிய எழுத்து அவருடையது என்றும் இறுக்கம் தளர்ந்த நெகிழ்வான குரலில் மொழிந்தார். 

அதியமான் தன் பதிப்புரையில் வெறும் நாய், காற்று முதலிய கதைகளை தாமரை வகைக் கதைகள் எனவும் வழக்கமாக அழகிரிசாமியின் கதைகளின் அடிநாதமாக ஒலிக்கும் கேலியோ சோகமோ இவ்வகைக் கதைகளில் குரலெடுக்கத் தொடங்கும் எனவும் எழுதியிருந்தார். இப்படிக் கொஞ்சம் தாழ்ந்தவரிசையில் தாமரையில் பிரசுரமான கதைகளை வைத்துப் பார்த்தது சங்கடத்தையும் வருத்தத்தையும் அளிப்பதாகவும் தாமரை வகைக் கதைகள் என்பதை உயர்வான வகையாகக் குறிப்பிட்டிருக்கலாமே என்றும் கேள்வியெழுப்பினார் அதியமானிடம் தமிழ்ச்செல்வன். அதியமானின் பதிப்புரை அழகிரிசாமியைப் பற்றிய தெளிவான அறிமுகத்தைத் தருகிறது என்பதை வெறும் வாய் வார்த்தையாக வெளிப்படுத்தாமல் ஆத்மார்த்தமாக அனுபவித்துச் சொன்னார் அவர். ஆனால் பாவண்ணனின் முன்னுரை இத்தொகுப்பின் திருஷ்டிப்பொட்டாக அமைந்துவிட்டதாகவும் அவரிடம் தரப்பட்டிருந்தாலும் அவர் இந்தப் பணியைத் தவிர்த்திருக்க வேண்டுமென்றும் நண்பராக இருந்தபோதும் அழகிரிசாமி கதைகளை அவர் மதிப்பிடுவதைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை என்றும் குறிப்பிட்டதோடு அடுத்த பதிப்பில் பாவண்ணனின் முன்னுரையை எடுத்துவிட்டால் நன்றாக இருக்கும் என்றும் மனத்தில் பட்டதை எவ்வித நாசூக்கும் இன்றி பட்டவர்த்தனமாக வெளிப்படுத்தினார் தமிழ்ச்செல்வன். எழுத்தாளனை ஆராதிக்கும் வாசகத் தொனியே அந்த வேண்டுகோளை முழுவதுமாக நிறைந்திருந்தது. பெரும் படைப்பாளிகளின் நூலுக்கு முன்னுரை எழுதுவதற்கு மன முதிர்ச்சியும் வாழ்வனுபமும் அதிகப்படியாகத் தேவை என்னும் உள்ளடக்கிடக்கையே அப்படியொரு வேண்டுகோளை வார்த்தெடுத்துத் தந்திருக்கும் என எண்ணவைத்தது. இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில், காலச்சுவடு பதிப்பகம் வெளியிட்டிருக்கும் மௌனி படைப்புகளுக்கு நண்பர் கே.என்.செந்தில் எழுதிய முன்னுரை சட்டென மனத்தின் மூலையில் தோன்றி மறைந்தது. மௌனியின் மேல் அளவுகடந்த பிரியம் கொண்ட வாசகர் ஒருவர் அந்த முன்னுரையை வாசிக்க நேரும்போது அவரது மனம் மலருமா சுருங்குமா என்ற யோசனையில் மனம் லயித்துக்கிடந்தது. 

அழகிரிசாமியின் பதிமூன்று தொகுப்புகளையும் தான் சேகரித்துவைத்திருந்ததையும் நண்பர் ஒருவரிடம் சென்ற அவை திரும்பவில்லை என்பதையும் சொன்னபடியே அவரது கதைகளில் தான் சிலாகித்த விஷயங்களைப் பார்வையாளர்களோடு பகிர்ந்துகொண்டார் தமிழ்ச்செல்வன். அதிகம் கொண்டாடப்படாத படைப்பாளி அழகிரிசாமி என்பதால் அவருக்கு இப்படியொரு தொகுப்பு கொண்டுவந்திருப்பதன் மூலம் இனி அவர் பரவலாக எடுத்துச்செல்லப்படும் வாய்ப்பை இது உருவாக்கும் என்னும் தன் நம்பிக்கையைப் பரவவிட்டார் அவர். கோவில்பட்டிக்காரனாகவும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியைச் சார்ந்தவனாகவும் தான் இருக்கும் காரணத்தால் இந்த விழாவுக்கு அழைக்கப்பட்டிருப்பதாக அவர் கருதுவதாகவும் கூறி வாய்ப்பளித்தற்கு நன்றி சொல்லி விடைபெற்றார் அவர்.

இறுதியாகப் பதிப்பாசிரியர் பழ. அதியமான் உரையாற்றினார். முன்னர் பேசிச் சென்ற அனைவரும் சுருக்கமாக முடித்திருந்ததால் அதிகப்படியான நேரம் தனக்கிருந்ததால் தொகுப்பு குறித்தும் நினைவோடை குறித்தும் மேலதிகத் தகவல்களைப் பகிர்ந்துகொண்டார் அதியமான். தொகுப்பில் இடம்பெற்றிருந்த 105 கதைகளையும் காலவரிசைப்படி அடுக்கியிருப்பதை இரண்டு மூன்று முறை குறிப்பிட்டதோடு இத்தகு முழுத்தொகுப்பு வெளிவரும்போது எழுத்தாளர் பற்றிய சிறப்பான அறிமுகத்திற்கு உதவியாக இருக்கும் என்பதால் நினைவோடையை இப்போது வெளியிட்டிருப்பதாகவும் அவர் தெரிவித்தார். அன்பளிப்பு கதையை வாசகர்களில் பெரும்பாலானோர் படித்திருக்கக்கூடும் என்பதை அறிந்திருந்தும் நிகழ்ச்சி வெற்றிகரமாக நடந்துகொண்டிருந்ததன் காரணமான உற்சாக மிகுதியாலோ என்னவோ அதியமான் கிட்டத்தட்ட அந்தச் சிறுகதை பற்றியும் இன்னும் சில கதைகள் குறித்தும் அதிகப்படியாகவே சிலாகித்துவிட்டார். அழகிரிசாமி எழுதியிருக்கும் கதைகளில் வரும் வரி போன்ற ஏதாவது ஒரு வரியை எழுதிவிட்டால்கூடப் போதும் என ஏதோ ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் தமிழ்ச்செல்வன் யாரிடமோ பகிர்ந்துகொண்டிருந்ததைக் கேள்விப்பட்டு அழகிரிசாமிமீது அவருக்கிருக்கும் ஆழமான நேசத்தை உணந்திருந்ததன் காரணமாகவே அவரை அழைத்திருப்பதாகவும் பகன்றார் அதியமான். தனக்குக் கிடைத்த வாய்ப்பை மிகச் சரியாக அதியமான் பயன்படுத்திக்கொண்டதாக அரவிந்தன் கூறியது பாராட்டென்றே தோன்றியது.

கடுமையான உழைப்பின் பயனாகக் காலகாலத்திற்கும் நிலைத்திருக்கும் வகையிலான தொகுப்பைப் பதிப்பித்திருந்த அதியமான் தனது உரையையும் அதேயளவு நேர்த்தியோடு சொற்சிக்கனத்தைக் கடைப்பிடித்து செறிவுள்ள ஒன்றாக வெளிப்படுத்தியிருந்தால் நிகழ்வு முழுமையான திருப்தியை அளித்திருக்கும். கச்சிதமாக முடிக்க வேண்டிய உரையைச் சற்று நீட்டியதன் காரணமாக மெல்லிய சோர்வை இறுதியில் உண்டுபண்ணிவிட்டார் என ஒரு சில பார்வையாளர்கள் தங்களுக்குள் பேசியபடியே விடைபெற்றுச் சென்றது தவிர்க்கப்பட்டிருந்தால் நலமாக இருந்திருக்கும் ஆனால் எல்லாமும் நாம் நினைத்தபடியா நடந்துவிடும், சில விஷயங்களில் லகான் அரூபமான ஒன்றாக அல்லவா அமைந்துவிடுகிறது. 

(இந்தப் பதிவு காலச்சுவடு மே, 2011 இதழில் பத்திரிகைக்குத் தக்க சில மாற்றங்களோடு வெளியானது. அதன் இணைப்பு : http://www.kalachuvadu.com/issue-137/page65.asp )

பெய்கிறது மழை

மழை பெய்வதற்கு வாய்ப்பற்ற நிலத்தில்

வசிப்பிடம்

அமையப்பெற்றவன்

தாவரங்களில் மிதந்தலையும் ஈரத்தின் வாசனை

நாசியைத் துளைக்கும் கனவுகளில்

வெம்மையைக் கரைத்திட முயல்வான்

சாளரத்தின் வழியே

வானத்தில் கருமேகங்கள் திரளாதா

என

அவதானிப்பதைப் போன்ற கண்கள் அவனுக்கு

மழைத்துளியின் ஈரம் நிலத்திலிருந்து அகலவே அகலாத

தொலைதூர நகரமொன்றிற்குப் புறப்படும்

அவனது எத்தனிப்புகள்

முறியடிக்கப்பட்டுவிடுகின்றன

அவனது வறண்ட நிலத்தை நோக்கி

வந்த மழைத்துளிகளில் நனையத் தலைப்பட்டவன்

கரத்தினில் திணிக்கப்பட்ட கருங்குடை

அன்பால் நெய்யப்பட்டு

அக்கறையால் பிணைக்கப்பட்டிருந்தது

அதன் வளைந்த கைப்பிடிக்குள் அகப்பட்டுக்கொண்ட

நனைதலின் வேட்கை

உப்பாய்க் கரைந்தது

அந்தச் சிறு பறவை

ஈர இறகுகளோடு பறந்தது

எல்லோரையும் நனைக்கும் பொருட்டு மழை தொடர்ந்து பெய்கிறது

முடிவற்ற முனை கொண்ட துயரம்

ஆகஸ்டு மாத படப்பெட்டி இதழில் வெளியாகியுள்ள துயரம் படிந்த கரைகள் ஆவணப்பட விமர்சனத்தின் சுருக்கப்பட்ட வடிவம் இது. 

இலங்கைக்  கடற்படையால், ராணுவத்தால் தமிழக மீனவர்கள் எதிர்கொள்ளும் இன்னல்களை மீனவர்களைத் தவிர மற்றவர்கள் புரிந்துகொள்ளாத சூழ்நிலையே இன்றுவரை நீடித்துவருகிறது. அவ்வப்போது பத்திரிகை, தொலைக்காட்சி செய்திகளில் இடம்பெறும் இத்தகைய இடர்கள் குறித்தும் அவற்றுக்கான சமூக, அரசியல் காரணங்கள் குறித்தும் அவற்றைக் களைய மேற்கொள்ளப்பட வேண்டிய நடவடிக்கைகள்  குறித்தும் சமூக ஆர்வலர்கள், மீனவத் தலைவர்கள்,  வழக்கறிஞர்கள், மீனவர்கள் ஆகியோரின் கருத்துகளை உள்ளடக்கிய காட்சி வடிவிலான ஆவணம் துயரம் படிந்த கரைகள்.  

கொஞ்சம்கூட  மனிதாபிமானமற்றுத் தமிழக மீனவர்கள்மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தும் இலங்கைக் கடற்படை பாதுகாப்புக் காரணங்களுக்காக நடவடிக்கை மேற்கொள்வதாகக் காட்டிக்கொள்கிறது. இந்திய அரசோ தமிழக அரசோ இதைக் குறித்துப் பெரிதாக அலட்டிக்கொள்வதில்லை. உயிரழப்பென்றால் நஷ்ட ஈடு, ஆறுதல் வார்த்தைகள் பொதிந்த அறிக்கைகள் போன்றவற்றோடு தம் பொறுப்பைச் சுலபமாகச் சுருக்கிக்கொள்ளும் அரசியல்வாதிகள், அதிகாரிகள் ஆகியோர்மீது தார்மீகக் கோபம் கொண்ட இந்த ஆவணப்படம் தம் சொந்த நாட்டு மக்கள் வேற்று ராணுவத்தால் கொல்லப்பட்டும் அதைக் கண்டும் காணாததுபோல் நடந்துகொள்ளும் இந்திய அரசின் இறையாண்மை குறித்த கேள்விகளை எழுப்புகிறது.  

இலங்கை  தமிழ்நாடு ஆகியவற்றுக்கிடையிலான கடற்பரப்பின் சூழல், கடற்எல்லையை மீனவர்கள் கடக்க நேரிடுவது எதனால், கச்சத்தீவின் முக்கியத்துவம் என்ன, தமிழகத்தின் வெவ்வேறு பகுதிகளின் மீனவர்கள் எதிர்கொள்ளும் வெவ்வேறு பிரச்சினைகள் என்பனவற்றை எல்லாம் விரிவாக அலசும் இந்தப் படத்தில் தனது கருத்துக்கு வலுச்சேர்க்கும் விதத்தில் அமைந்திருக்கும் நேர்காணல்களும் காட்சி வடிவ வரைபட விளக்கங்களும் பார்வையாளனுக்கு மீனவர்களின் துன்பங்களை அவை ஏற்பட காரணமாக இருக்கும் இயற்கைச் சூழல்களோடு இதமாக எடுத்துரைக்கின்றன.  

சீனா, பாக்கிஸ்தான் ஆகிய நமது எதிரி  நாடுகளோடு இலங்கை நட்பு  கொண்டுவிடக் கூடாது என்னும் ஒரே காரணத்திற்காக இலங்கையைச் சமாதானப்படுத்தும் நோக்கோடு இலங்கை, இந்திய மீனவர்களின் பாரம்பரிய உரிமைகள் பாதுக்காக்கப்படும் என்னும் உத்தரவாதத்தோடு 1974இல் கச்சத்தீவு தாரைவார்க்கப்பட்டுவிட்டதையும்  1976இல் அதிகாரிகள் மட்டத்திலான பேச்சுவார்த்தைகளில் கச்சத்தீவு ஒப்பந்தத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட திருத்தங்களின் காரணமாக அந்த உரிமைகள் பறிபோய்விட்டதால் தமிழக மீனவர்களின் மீன்பிடிப் பரப்பு குறுகிவிட்டதையும் கவனப்படுத்துகிறது இந்தப் படம்.   

கச்சத்தீவையொட்டி  மீன்கள் அதிகமாக அலையும்படியான  இயற்கை அமைப்புகள் உள்ளதாகவும் தீவை இழந்ததால் ஏற்படும் மீனவர்கள் பிரச்சினைகளைத் தொலைநோக்குப் பார்வையற்ற அரசியல்வாதிகள் இந்திய அரசுக்கு அழுத்தமாக உணர்த்தத் தவறிவிட்டனர் என்கிறார் ஜோ டி குருஸ். கடலோரங்களில் ரசாயணக் கழிவுகள் கலக்கும் வகையிலான தொழிற்சாலை அமைக்கப்பட்டதன் காரணமாக கடலோர மீன்வளங்கள் முற்றிலும் நாசப்படுத்தப்பட்டதால் மீனவர்கள் ஆழ்கடலுக்குள் செல்ல வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டுள்ளதாகத் தெரிவிக்கிறார் சேதுபதி நாட்டார்.

  

தமிழக மீனவர்களுக்கு இந்திய அரசு அடையாள அட்டை வழங்கியுள்ளதையும்  மீன்பிடிப்பதற்குத் தேவைப்படும்  டோக்கன் போன்ற ஆவணங்களோடு கடலுக்குள் செல்லும் மீனவர்கள்மீது  கூடத் தாக்குதலும் துப்பாக்கிச் சூடும் நடத்தப்படுகிறது  என்பதையும் குறிப்பிடுகிறார் அ.புனிதன் என்னும் மீனவர். டோக்கன் பெற்றுக்கொண்டு மீன்பிடிக்கச் சென்று கடற்படையால் சுடப்பட்ட ஜூலியன்ஸ் இறப்பின் வாயில்வரை சென்றுவந்த நினைவுகளோடு மீனவர்கள் கடலில் படும் துயரங்களை, மீன்பிடித் தொழிலையே விட்டுவிடலாமா என்ற எண்ணத்தை ஏற்படுத்தும்படியான விரக்தியான உணர்வை எடுத்துச் சொல்கிறார். 

கடற்புலிகளின் கட்டுப்பாட்டில் கடற்பரப்பு இருந்த காலங்களில் தமிழக  மீனவர்களுக்கும் கடற்புலிகளுக்கும்  மோதல்கள் வந்ததாகச் செய்திகள்  கிடையாது என்கிறார் இராசேந்திரச் சோழன். விடுதலைப்புலிகளுக்கு ஆதரவாகச் செயல்படுவதாகச் சொல்லி தமிழக மீனவர்களைத் தாக்கிய கடற்படை விடுதலை புலிகள் அழிக்கப்பட்டுவிட்ட பின்பும் அத்தகைய தாக்குதல்களைத் தொடர்கிறது. மனித உரிமைகள் மீறப்படுகின்றன. இந்தியர்கள் மீது தங்களுக்குள்ள வன்மத்தைத் தமிழக மீனவர்களிடம் காட்டுவதைத் தனது வாடிக்கையாகவே கொண்டுள்ளது இலங்கை ராணுவம். இதற்கெதிராகக் குரல்கொடுக்க வேண்டிய இந்திய அரசு தொடர்ந்து தன்னை மௌனத்தில் புதைத்துக்கொண்டுள்ள மரக்கட்டைத் தனமான போக்கு குறித்த ஆளுமைகளின் கோபத்தைத் தனக்குள் உள்வாங்கிக்கொண்டு அந்தக் கோபத்தை, ஆதங்கத்தைப் பார்வையாளனுக்குள் நிரப்பிட வேண்டும் என்னும் இலக்கை நோக்கி மிகத் தெளிவாக முன்னேறுகிறது இந்த ஆவணப்படம்.

   

தமிழக மீனவர்கள் தாக்கப்படும்போது இந்திய அரசு நேரடியாகக் குரல்கொடுத்தாலே மீனவர்கள்மீது கைவைக்க இலங்கை அரசு துணியாது. மேலும் கடற்பகுதியில் மீனவர்களுக்கு ஏதேனும் சிக்கல் ஏற்பட்டால் இந்தியக் கடற்படை அவர்களுக்கு உடனே உதவ வேண்டும். அப்படியொரு நிலை ஏற்பட்டால் மட்டுமே இப்பிரச்சினை தீரும் என்கிறார் ராசேந்திரச் சோழன். இரண்டு நாட்டு மீனவர்களுக்கும் உரிமம் வழங்கி மீன்பிடிக்கச் செய்யலாம் என்கிறார் சேதுபதி நாட்டார். இந்தியத் தரப்பில் மீனவர்களாக இருப்பவர்களும் தமிழர்கள் இதற்கு மறு கரையில் இலங்கைத் தரப்பில் மீனவர்களாக இருப்பவர்களும் தமிழர்கள் மீன்பிடிக்க முனையும்போது இரு தரப்பினரும் எல்லை தாண்டுவது இயல்பானது எனவே எல்லை என்பதே அழிக்கப்பட வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துகிறார் தோழர் தியாகு. இரு நாட்டு மீனவர்களும் ஒத்திசைந்து மீன்பிடிக்கும் சூழல் உருவாக்கப்பட்டால் அனைத்தும் நலமாக மாறும் அதற்கான உடன்பாடுகள் எட்டப்பட வேண்டுமென கோருகின்றனர் மீனவப் பிரதிநிதிகள்.  

மீனவர்  பிரச்சினைகளின் காரணங்களைப்  பல்விதப் பரிமாணத்தில் உணரத்  தலைப்பட்டு அவற்றைக் களைய மேற்கொள்ளப்பட வேண்டிய  தீர்வுகள் குறித்து அக்கறையோடு கரிசனப்படும் இப்படத்தில் இலங்கைத் தரப்பு மீனவர்கள் இவ்விஷயத்தில் என்னவித நிலைப்பாடு கொண்டுள்ளனர் என்பதுவும் சேர்க்கப்பட்டிருந்தால் அது முழு முற்றான பூரணத்துவத்தை இப்படத்திற்கு அளித்திருக்கும். நடைமுறைச் சிக்கல்கள் காரணமாக இது தவிர்க்கப்பட்டிருக்கக் கூடும் என்னும் புரிதலோடுதான் இதை நாம் அணுக வேண்டியுள்ளது. முடிவற்ற முனை கொண்ட மீனவர் துயர முனையின் நீட்சியை நிறுத்தி அதை முற்றுப்புள்ளியாக்கப் போராடும் போராட்டத்தில் தனது முயற்சியையும் இணைத்துக்கொண்டதில் வெற்றிபெற்றுள்ளார் இதைப் படமாக்கி இயக்கி தயாரித்த செ.தே.இமயவரம்பன்.

இருட்டைத் துரத்தும் ஒற்றைச் சுடர்

ஆகஸ்டு அடவி இதழில் வெளியாகியுள்ள நாடகப் பதிவு இது.

பெருநகரான சென்னையில் இலக்கிய அரசியல் நிகழ்வுகள் பெருமளவில் நடந்தேறுகின்றன. நம்மைக் கடந்துசெல்லும் வெறும் சம்பிரதாய நிகழ்வுகளை ஞாபகத்தில் இருந்து சுத்தமாகத் துடைத்தழித்துவிட்டுத் தினசரிக் கடமைகளில் நம்மை ஈடுபடுத்திக்கொள்கிறோம். ஆனால் எதேச்சையாக நாம் பங்குகொள்ளும் சில நிகழ்வுகள் நமது சிந்தனை மையத்தை ஆதிக்கம் செலுத்தும்விதமாக அமைந்துவிடுகின்றன. அத்தகு நிகழ்வுகளை நம்மால் மிகச் சாதாரணமாகக் கடந்துவிட முடிவதில்லை. அவை உருவாக்கிய சுறுசுறுப்பான உற்சாக எண்ண ஓட்டங்கள் நம் சிந்தனையைக் கூர்மையடையச்செய்கின்றன. நாம் அறிந்திராத மற்றொரு தளத்திற்கு நம்மை அழைத்துச்செல்ல முயலும் அவை நமது புரிதலின் பரப்பை மேலும் சில அடிகள் நகர்த்திச் செல்லும். அப்படியொன்றுதான் தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் கலைஞர்கள் சங்கத்தின் சார்பாக ஏப்ரல் 1, 2011 அன்று மாலை சென்னை தேனாம்பேட்டை நரேஷ் பால் மையத்தில் நடைபெற்ற லே மஷாலே நாடக நிகழ்வு. 

  

இரோம் ஷர்மிளாவும் மணிப்பூரின் அமைதிக்கான போராட்டமும் என்னும் நூலை அடிப்படையாகக் கொண்டு சிவிக் சந்திரன் மலையாளத்தில் எழுதிய, பெங்குயின் பதிப்பகம் 2009இல் வெளியிட்ட மெய்ரா பெய்பி என்னும் நாடகத்தை ஆங்கில மொழி பயன்படுத்தி தனியொரு ஆளாக நிகழ்த்திக் காட்டினார் மகாராஷ்டிர மாநில நாடக ஆளுமையான,  இருபத்தைந்து வயது ஓஜாஸ் சுனித் விஜய். மெய்ரா பெய்பி என்னும் பதம் சுடரேந்திய பெண் என்பதைக் குறிக்கிறது. ஷர்மிளா என்னும் மணிப்பூரைச் சார்ந்த இளம்பெண் தனது மாநிலத்தில் நிலவும் வன்முறைகளுக்கெதிராக அஹிம்சை வழியில் மேற்கொண்டிருக்கும் பதினோறாண்டுகால உண்ணாவிரதப் போரை மையப்படுத்தி அம்மாநிலக் கலாச்சாரம், பண்பாடு, அம்மக்களின் வாழ்வு சீரழிக்கப்படும் விதம் போன்றவற்றை நம் கண்முன் கொண்டுவந்துவிடுகிறது நாடகத்தின் சித்திரிப்பு குறிப்பாக ஓஜாஸின் நடிப்புத் திறன்.  “ஐம் இரோம் ஷர்மிளா, இரோம் ஷர்மிளா சானு” என்னும் வார்த்தைகளோடு தொடங்கும் இந்நாடகம் பார்வையாளர்களை மானசீகமாக மணிப்பூருக்கு அழைத்துச்சென்று அம்மக்களின் நிலவியல், நாட்டுப்புறக் கதைகள், வாழ்க்கை முறை ஆகியவற்றை அவர்களிடம் அன்னியோன்யத்துடன் கூறுகிறது. நாடகம் முடியும்போது வடகிழக்கு மாநிலங்களில் நிலவும் அடக்குமுறைகள் குறித்து பகிரப்பட்ட தகவல்களின் காரணமாக ஏற்பட்ட பதற்றமும் அதிர்ச்சியும் பார்வையாளனுக்குள் பரவி அவனை அந்த அடக்குமுறைகளுக்கு எதிராக ஏதாவது செய்துவிட மாட்டாமோ என ஏங்கவைக்கிறது. 

கடுமையான சோர்வை ஏற்படுத்தும்படியான பயணத்தை மேற்கொண்டால் மட்டுமே மாநிலத்தின் தலைநகரமாக இருந்தபோதும் புகைவண்டி நிலையம்கூட இல்லாத இம்பாலுக்குச் செல்ல முடிவது; வாரத்தில் 24 மணி நேரம் மட்டுமே மின்சார வசதி கிடைப்பது; திடீர் திடீரென ஆள்கள் காணாமல்போவது, பெண்கள் பாலியல் வல்லுறவுக்குட்படுத்தப்படுவது போன்ற நாடகத்தில் ஓஜாஸ் வெளிப்படுத்தும் பல தகவல்கள் நம்மை உலுக்குகின்றன. ஷர்மிளா படித்த வரலாற்றுப் புத்தகங்களில் அவளது மாநிலத்தைச் சார்ந்த சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்களது சரிதம் குறிப்பிடப்படவில்லை. அந்தப் புத்தகங்களை ஓஜாஸ் தேடும் விதம் பல ஆண்டுகள் அதில் நகர்வதைக் குறிப்புணர்த்துவதுபோல் உள்ளது. நமது தேசியகீதத்தில்கூட வடகிழக்கு மாநிலங்களின் பிரதிநிதித்துவம் இல்லை. ஏன் அப்படி? தேசியகீதம் பின்னணியில் ஒலிக்க இந்திய தேசத்தைப் போன்ற வளைவு சுழிவுகளோடு நளினமாக நாட்டிய அசைவுகளைத் தருகிறார் ஓஜாஸ். வழக்கமாக, தேசிய கீதம் ஒலிக்கும்போது இறுக்கமாக நேராக நெஞ்சு நிமிர்த்தி நின்றே பழகிய நம்மை அர்த்தமுள்ள பகடிக்குள் அமிழ்த்துகிறது இந்தக் காட்சி. இந்த மாதிரியான சூழலில் வழக்கமான மத்தியதர வர்க்கத்தைச் சார்ந்த ஷர்மிளா படிக்கிறார், வளர்கிறார், கவிதை எழுதுகிறார் இறுதியில் ஒரு மனித உரிமை அமைப்பில் பணியில் அமர்கிறார். 

  

2004ஆம் ஆண்டு ஜூலை 10 அன்று தங்க்ஜம் மனோரமா தேவி என்னும் 32 வயது பெண்ணின் சடலம் அவளது வீட்டிலிருந்து 4 கிலோமீட்டர் தூரத்தில் கிடைத்தது. அந்த இளம்பெண் அவளது வீட்டிலிருந்து பிரிவினையைத் தூண்டும் போராட்டக்காரர்களுடன் அவளுக்குத் தொடர்பிருக்கிறது என்னும் குற்றச்சாட்டின் பேரில் துணை ராணுவப் படையினரால் பிடித்துவரப்பட்டிருந்தாள். சில மணி நேரங்கள் கழித்து அவளது உடல் கண்டெடுக்கப்பட்டது. அவளது யோனியில் துப்பாக்கி ரவை பாய்ந்திருந்தது, அவள் உடலில் துப்பாக்கி ரவைகள் ஏற்படுத்திய காயமும் சித்திரவதை செய்யப்படிருந்ததற்கான அடையாளங்களும் தென்பட்டன. இச்சம்பவத்திற்கெதிராக இம்பாலில் உள்ள அஸ்ஸாம் ரைபிள்ஸ் படைப்பிரிவு அலுவலகத்தின் முன்பு ஜூலை 15, 2004 அன்று பெண்கள் நிர்வாணமாக நின்று அஸ்ஸாம் ரைபிள்ஸுக்கெதிராகப் போராடிய காட்சியைக் காட்டும் படம் ஒன்று இந்நாடகத்தின் ஊடாகத் திரையில் வந்துசென்றது. இந்திய ராணுவம் எங்களை வன்புணர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது என்னும் பதாகையைத் தாங்கியிருந்தனர் அவர்கள். படைப்பிரிவினர் மணிப்பூரி இளைஞர்களை ஒருவரையொருவர் அடிக்கச்சொல்லி வதைக்கும் காட்சியும் திரையில் விரிந்து திகைக்கவைத்தது. மணிப்பூரின் கிராமம் ஒன்றுக்கு 2004 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் இரண்டாம் தேதி வண்டியில் வந்த ராணுவப்படையினர் தங்களது வேலைகளில் ஈடுபட்டிருந்த அங்கிருந்த அப்பாவி மக்களில் பத்துப் பேரை துப்பாக்கியால் சுட்டுவீழ்த்தினர். அவர்களுள் முதிய பெண் ஒருவரும் வீரத்திற்காகத் தேசிய விருது பெற்ற இளைஞனும் அடக்கம். மணிப்பூரிகளாக இருந்ததைத் தவிர வேறு எந்தக் குற்றமும் செய்திராத அப்பாவிகள் அவர்கள். 

 

  

இந்திய தேசத்தில் வாழும் அம்மக்களுக்கு ஏன் இப்படியொரு நிலைமை, அவர்கள் செய்த குற்றம்தான் என்ன என்னும் கேள்விகள் நாடகத்தைப் பார்க்கும்போது நமக்கு ஏற்படுவது போல் தான் இத்தகைய நிகழ்வுகளை நேரில் பார்த்த ஷர்மிளாவுக்கும் ஏற்பட்டிருக்கிறது. என்னவொன்று, நமக்கு நாடகம் ஒரு முறை தான் பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது எனவே அதைப் பற்றி சிறிது சிந்தித்துவிட்டு நாம் நமது வேலையைக் கவனிக்கத் தொடங்கிவிடுகிறோம். ஆனால் ஷர்மிளாவுக்கு அவை தினசரிக் காட்சிகள், அதுவும் சொந்த மண்ணில் சொந்த ராணுவத்தால் சொந்த மக்களுக்கு ஏற்படும் வலி மிக்க அந்தத் துயரம் பெரும் சுமையாக அவளுள் இறங்கியது. அந்த இளம்பெண்ணால் அச்சுமையை எளிதாகத் தூக்கிப்போட இயலவில்லை. அந்தத் துயரத்தை மாற்ற தன்னால் ஆன எதைச் செய்ய முடியும் என ஆழமாக யோசித்த அவளுக்கு முன்னால் பெரியதொரு வெளிச்சமாக தோன்றியது அஹிம்சை முறையிலான உண்ணாநோன்புதான். அவளிடம் ஆயுதங்கள் இல்லை. ஆனால் அவள் போரிட வேண்டியது ஆயுதமேந்திய வீரர்களிடம். அவளிடம் இருந்த ஒரே ஆயுதம் அவளது மன வலிமை மட்டுமே. இருக்கும் ஆயுதத்தை மறந்துவிட்டுப் புலம்பத் தயாராகயில்லாத அவள் போரிடுகிறாள். அந்தப் போராட்டம் பதினோரு ஆண்டுகளாகத் தொடர்கிறது. 

இந்நாடகத்தில் ஒன்பது சூரியன்கள் விரட்டப்படுவது குறித்து இடம்பெறும் நாடோடிக் கதை ஒன்றில் மணிப்பூரில் ஒன்பது சூரியன்கள் இருந்ததாகவும் மணிப்பூரின் மூதாதைப் பெண்கள் வில் தொடுத்து அம்பெய்து அவற்றுள் எட்டை வீழ்த்தியதாகவும் இறுதியில் ஒன்பதாவது சூரியன் தானாகவே பயந்து ஓடிவிட்டதாகவும் அதன் பின்புதான் அவர்கள் தங்களுக்கான இரவை, தங்கள் காதலை, பிரியத்தைப் பகிர்ந்துகொள்வதற்கான இருளைக் கண்டுகொண்டதாகவும் குறிப்பிடப்படுகிறது. ஆனால் 1958 இல் ஆயுதப் படையினருக்கான சிறப்பு அதிகாரச் சட்டம் [Armed Forces Special Powers Act (AFSPA)] அமல்படுத்தப்பட்ட பிறகு அந்த இருள் அகன்று போய்விட்டது; இப்போது இருப்பதெல்லாம் ராணுவத்தினரின் பயம் மிரட்டும் இருட்டுதான் என்கிறார் ஓஜாஸ். நாற்பது லட்சம் மக்களை அடக்குமுறைக்குள்ளாக்கும், இந்தியாவின் ஆபரணம் என பண்டித ஜவஹர்லால் நேரு வர்ணித்த மணிப்பூரில் அமல்படுத்தப்பட்டிருக்கும் ஆயுதப் படையினருக்கான சிறப்பு அதிகாரச் சட்டத்தை அரசாங்கம் திரும்பப்பெற வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்தித்தான் இவர் போராடுகிறார். இதில் வெற்றிபெறாமல் ஷர்மிளா தன் தாயைக்கூடப் பார்க்கப்போவதில்லை என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறார். “உலகத்தின் மிகப்பெரிய ஜனநாயக நாடு இந்தியா என்பதை உலக நாடுகள் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டுமானால் இந்தச் சட்டம் திரும்பப்பெறப்பட வேண்டும்” என்கிறார் இவர். தற்கொலைக்கு முயன்றார் எனும் குற்றச்சாட்டின் பேரில் ஷர்மிளாவைக் கைது செய்தது அரசு. ஆனால் ஷர்மிளா சாக விரும்பவில்லை. வாழ்வதற்காக, கௌரவமாக வாழ்வதற்குரிய அனைத்து உரிமைகளையும் அனுபவித்து வாழ்வதற்காகத்தான் ஆசைப்படுகிறார். 

ரத்தக்கறை படிந்த செய்தித் தாள், சில புத்தகங்கள், காலியான தண்ணீர் பாட்டில், ராணுவச் சீருடை ஒன்று, ஒரு சில தீப்பந்தங்கள் முதலான சிறு சிறு பொருள்களைக் கொண்டு கிடைத்த இடத்தை மேடையாகப் பயன்படுத்தி வடகிழக்கு மாநிலமொன்றில் போராடும் இளம்பெண்ணின் கதையை நாடகம் ஒன்றின் மூலம் இந்தியா முழுவதும் பரப்பி, மக்கள் மத்தியில் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தி ராணுவக் கொடுமைகளுக்கெதிராக மக்களைக் கேள்வி கேட்கவைக்கும் ஓஜாஸின் முயற்சிக்காக அவரைப் பெருமிதத்தோடு பார்க்கும் அதே நேரத்தில் நம் சொந்தச் சகோதரர்கள் அண்டை நாட்டில் சாகும் நேரத்தில் அதைத் தடுத்து நிறுத்தியிருக்கக்கூடிய இடத்தில் இருந்தபோதும் அதை எண்ணிக் கண்ணீர் சிந்திக் கவிதை மட்டுமே எழுத முடிந்த முதல்வர் நமக்குக் கிடைத்த கொடுமையை நினைக்கும்போது “சொல்லக் கொதிக்குதடா நெஞ்சம்” என்னும் பாரதியின் வரிதான் மனத்தை ஆக்கிரமித்து நிற்கிறது.   

எதிர்வினை

பாஸ்கர் சக்தி சினிமா எக்ஸ்பிரஸ் இதழுக்கு அளித்த பேட்டியில் காலச்சுவடு இதழில் நான் எழுதிய விமர்சனம் குறித்து இவ்வாறு கூறியிருந்தார்...

காயப்படுத்திய காலச்சுவடு!

 - எழுத்தாளர் பாஸ்கர் சக்தி

"அழகர்சாமியின் குதிரை' படம் குறித்து காலச்சுவடு காட்டமான விமர்சனத்தை வெளிப்படுத்தியிருந்ததே?

ஒரு படைப்பு பொதுவெளிக்கு வரும்போது அது சகலவிதமான விமர்சனங்களுக்கும் உட்பட்டதுதான். அந்தப் படைப்பை யார் வேண்டுமானாலும் விமர்சிக்கலாம். ஆனால், அந்த விமர்சனத்தில் ஒரு அடிப்படை நியாயம் இருக்க வேண்டும்.

இந்தப் படத்திற்கு தொண்ணூறு சதவிகித விமர்சனங்கள் பாராட்டித்தான் வந்தன. மீதி பத்து சதவிகித விமர்சனங்கள் கூட நேர்மையான விமர்சனங்கள்தான். அந்த விமர்சனங்கள் சுட்டிக்காட்டிய குறைகளை நானும் கூட ஏற்றுக்கொள்கிறேன். ஆனால், "காலச்சுவடு' இதழின் விமர்சனம் காழ்ப்புணர்ச்சியோடு எழுதப்பட்டிருந்தது. எனக்கு மிகவும் வருத்தத்தைக் கொடுத்த அம்சம் அதுதான்.

அந்த விமர்சனத்தில் வசனங்கள் எல்லாம் சீரியலுக்கு எழுதப்படும் வசனங்கள் போல இருந்தது என்று எழுதியிருந்தார்கள். இது நான் வசனகர்த்தாவாக இருப்பதால் மட்டுமே எழுதப்பட்ட வாக்கியம். வேறு யார் அந்த வசனம் எழுதியிருந்தாலும் இப்படி எழுதியிருக்க மாட்டார்கள் இல்லையா?

அந்த வாக்கியத்தில் பாஸ்கர் சக்தி சீரியலுக்கு வசனம் எழுதுபவர் என்கிற ஒரு முன் தீர்மானம் இருக்கிறது. விமர்சனத்தை எழுதிய அந்த நண்பர் உண்மையிலேயே கவனத்துடன் சீரியல்களைப் பார்த்திருந்தால் அவருக்கு சீரியலுக்கான வசனம் எப்படியிருக்கும் என்பது புரிந்திருக்கும்.

இது தவிர அடிப்படையிலேயே அந்த விமர்சனத்தில் ஒரு கேலியான தொனி இருந்தது. அந்த ஊரின் பெண்களெல்லாம் தெருவில்தான் மாவாட்டுகிறார்கள். குழந்தையை தெருவில்தான் குளிப்பாட்டுகிறார்கள் என்று வரி... கிண்டலாம்!

அய்யா எங்கள் ஊரில் அப்படித்தான்... தெருவில்தான் குழந்தையை குளிப்பாட்டுவார்கள். மாவாட்டுவார்கள்... விமர்சனம் எழுதிய நண்பர் நகரத்திலேயே பிறந்து, வளர்ந்தவராக இருக்கலாம். என்ன செய்ய? அப்புறம் அப்புக்குட்டி எங்கே திரும்பி வந்து அந்தப் பெண்ணை கல்யாணம் செய்துகொள்வானோ என்று பயந்தேன் என்றெல்லாம் எழுதுகிறார்கள்.

ஒரு தனிப்பட்ட மனிதனின் விமர்சனம் எப்படி பொது விமர்சனமாக இருக்க முடியும்? அந்த ஒரு விமர்சனம் மட்டும்தான் என்னை காயப்படுத்தியது. ஒரு விமர்சனத்தில் குறைந்தபட்ச நேர்மை என்பது இருக்க வேண்டும். அப்படியில்லாத "காலச்சுவடு' விமர்சனத்திற்கு மதிப்போ, மரியாதையோ தர தேவையில்லை என்றே கருதுகிறேன்.

-நன்றி சினிமா எக்ஸ்பிரஸ்

மாயமான்

நள்ளிரவின் விபரீதக் கனவால்

உறக்கம் தொலைய

அநிச்சையாய்க் 
கை

துழாவி எடுத்தது அலைபேசியை

படிக்கப்படாத குறுஞ்செய்தி ஒன்று

முகப்பில் ஒளிர்ந்தது

குருட்டுத்தனமாக உன்னை நம்புபவர்களை

குருடர்கள் என ஒருபோதும் நிரூபித்துவிடாதே என்றது

இரவு வணக்கத்திற்கென

பின்னிரவில்

தோழியால் அனுப்பப்பட்ட அச்செய்தி

அவள் குருடியா

நான் நம்புகிறேனா

நான் குருடனா

அவள் நம்புகிறாளா

மனம் வலை பின்னத் தொடங்கியது

துயில் தடைபட்டது.   

சிருங்காரச் சிலைகள்

டாக்டர் ராஜா சர் அண்ணாமலை செட்டியார் 

 சென்னை தமிழிசைச் சங்கம் இருக்கும் ராஜா அண்ணாமலை மன்றத்தின் முன்னே ஆஜானுபாகுவாக நின்ற நிலையில் நிறுவப்பட்டிருக்கும் சிலை அண்ணாமலை செட்டியாருடையது. 1964 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 16 அன்று மைசூர் மகாராஜா திறந்துவைத்த சிலை இது. நிகழ்ச்சிக்கு அண்ணாமலை பல்கலைக்கழகத்தின் துணை வேந்தர் சர் சி. பி. ராமசாமி அய்யர் தலைமை வகித்தார். தமிழிசைச் சங்கத்தை 1943இல் நிறுவி அதன் தலைவராகவும் இருந்த அண்ணாமலை செட்டியார் 1881 செப்டம்பர் 30 அன்று சிவகங்கை மாவட்டம் கானாடுகாத்தானில் பிறந்தார். இவர் உருவாக்கியதே அண்ணாமலை பல்கலைக்கழகம். சென்னை மாநகராட்சி தலைவராகவும் இருந்துள்ளார். இவரைக் கௌரவப்படுத்த இந்திய அஞ்சல் துறை தபால்தலை வெளியிட்டுள்ளது. அண்ணாமலைச் செட்டியார் பர்மா, பிரெஞ்சு, இந்தோ சீனா போன்ற நாடுகளில் இருந்த இந்தியர்கள் மேல் அக்கறை கொண்டு அவர்களின் பாதுகாப்புக்கு தொடர்ந்து முயற்சி எடுத்தவர். அதன் காரணமாக 1935இல் இந்தியப் பிரதிநிதியாக லண்டனுக்கும் பாரிஸுக்கும் போய் வந்தார். 1921இல் இம்பீரியல் வங்கியின்(தற்போதைய பாரத ஸ்டேட் வங்கி) தொடக்கத்தில் அதன் கவர்னராக இருந்துள்ளார். இந்தியன் வங்கியை உருவாக்கியதில் முக்கியப் பங்கு இவருக்கு. 1948 ஜூன் 15இல் இவர் காலமானார்.

 ராஜா சர் முத்தையா செட்டியார்

சென்னை ரிப்பன் கட்டடத்தில் இவருக்கு வெங்கலச்சிலை ஒன்று நிறுவப்பட்டுள்ளது. அக்டோபர் 27, 1994 அன்று முதல்வர் ஜெ.ஜெயலலிதா திறந்துவைத்த சிலை இது. சிற்பி கோ.மோகன்தாஸ் உருவாக்கிய சிலை இது. இவர் 1905, ஆகஸ்ட் 5இல் சிவகங்கை மாவட்டம் கானாடுகாத்தானில் பிறந்தார். 1922இல் சென்னை மாநிலக் கல்லூரியில் பட்டம் பெற்றார். பின்னர் குடும்ப வியாபார சம்பந்தமாக பர்மா சென்றார். மெட்ராஸ் மாகாண சட்டப்பேரவை உறுப்பினராக இருந்தார். 1929இல் சென்னை மாநகராட்சியின் உறுப்பினரான இவர் 1933- 34இல் சென்னை மேயரானார். பூண்டி நீர்த்தேக்கம் அமைவதற்கு இவரும் உதவினார். இவருடைய முயற்சியால் சென்னை மாநகராட்சியின் சார்பில் குறைந்த சக்தி கொண்ட வானொலி நிலையம் அமைக்கப்பட்டது. தென்னிந்திய வர்த்தக சபையின் உறுப்பினராக இருந்தார். 1941இல் அதன் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். கல்வி மீது ஆர்வம் என்பது இவரது பரம்பரை வழக்கம்.  மீனாட்சி கல்லூரியை உருவாக்குவதில் தந்தையாருக்கு துணை புரிந்தார். சட்டப்பேரவை உறுப்பினர் நீதிக்கட்சியின் தலைவர் என தொடர்ந்து அரசியலில் ஈடுபட்டபோதும் கல்வி மீது இவருக்கு ஆர்வம் தொடர்ந்திருந்துவந்தது. 1936இல் கல்வி, மக்கள்நலவாழ்வு, சுங்க துறை அமைச்சராக பொறுப்பேற்றார்.  அப்போது ஓராண்டு வரை சென்னை பல்கலைக்கழகத்தின் கௌரவ வேந்தராகவும் இருந்தார். 1937 - 39 ஆம் ஆண்டுகளில் ராஜாஜி முதல்வராக இருந்தபோது இவர் எதிர்க்கட்சித் தலைவராக இருந்துள்ளார். பச்சையப்பா அறக்கட்டளையில் நிர்வாகக் குழுவில் 33 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இருந்தார். சென்னை ஐஐடியின் நிர்வாகக் குழு உறுப்பினராகவும் சென்னை பல்கலைக்கழகத்தின் சிண்டிகேட் உறுப்பினராகவும் இருந்தார். 1941இல் சர் பட்டம் பெற்றார். 1948இல் அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தின் கௌரவ வேந்தரானார். தமிழ் மொழி, தமிழிசை, தமிழ் இலக்கியம், தமிழ்க் கலாச்சாரம் போன்றவற்றில் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார். 1973இல் இந்திய அரசு இவருக்கு பத்ம பூஷன் பட்டமளித்தது. 1979இல் தமிழக அரசிடமிருந்து தமிழிசைக் காவலர் என்னும்  பட்டம் பெற்றிருந்தார். 1984 மே 12இல் இவர் காலமானார். இந்திய அரசாங்கம் 1987 டிசம்பர் 21இல் இவரது நினைவாக தபால் தலை வெளியிட்டு சிறப்பித்தது.

பெ.தெ.லீ. செங்கல்வராய நாயக்கர்

சென்னை ராஜாஜி சாலையில் மெட்ரோபாலிடன் மேஜிஸ்ட்ரேட் நீதிமன்றத்தின் அருகே செங்கல்வராய நாயக்கர் சிலை உள்ளது. மார்பளவுக்கான இந்த வெங்கல சிலையை பிப்ரவரி 23, 2006 அன்று நீதியரசர் கே எம் நடராஜன் திறந்துவைத்தார். செங்கல்வராய நாயக்கர் 1886இல் ஆரம்பித்த டிரஸ்ட் பல கல்வி சேவைகளைப்  புரிந்துவருகிறது. 1829இல் பிறந்த இவர் 1874இல் காலமானார். இவர் தன் சொத்துக்களை அறக்கட்டளையாக்கி வன்னிய மக்களின் கல்விக்காக என உயில் எழுதி வைத்துள்ளார். இந்த அறக்கட்டளை 1886இல் ஏற்படுத்தப்பட்டது. 

சமநீதிகண்டசோழன்

மெட்ராஸ் உயர் நீதிமன்ற வளாகத்தில் மனுநீதி சோழனின் பிரம்மாண்டமான சிலை நிறுவப்பட்டுள்ளது. 1996 இல் மெட்ராஸ் சென்னை எனப் பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்ட போதும் உயர் நீதிமன்றம் மெட்ராஸ் உயர் நீதிமன்றம் என்றே அழைக்கப்படுகிறது. இச்சிலையைத் திறந்துவைத்தவர் தமிழக ஆளுநர் பி.சி.அலெக்ஸாண்டர். உயர் நீதிமன்றத்தின் 125ஆவது ஆண்டுவிழாவை நினைவுகூர்வதற்காக இது நிறுவப்பட்டுள்ளது. 

தன் மகனால் இறந்த பசுவின் துயரத்தைக் காணப் பொறாமல் அதே துயரம் தனக்கும் கிடைக்கச்செய்வதே சரியான நீதி என்றெண்ணி தனது மகனை தேர்க்காலில் மாட்டச்செய்து இறக்கச் செய்தான் மனுநீதிச் சோழன். இவனது சிலை நீதிமன்றத்தில் இருப்பது சரியான நீதியை உணர்த்தவே.