ஜகமே தந்திரம் வருதே ஆத்திரம்

ஜகமே தந்திரம் படத்தை நேற்று பார்க்கத் தொடங்கினேன். இன்றுதான் பார்த்து முடித்தேன். படம் அவ்வளவு விறுவிறுப்பு. ஏன்தான் தமிழ்ப் படங்களை இரண்டரை மணி நேரத்துக்கு மேலே எடுத்துத் தொலைக்கிறார்களோ? ரசனைக்குறைவான படத்துக்கான எல்லா அறிகுறிகளும் முதலியேயே தொடங்கிவிடுகின்றன. பொதுவாகவே, கார்த்திக் சுப்புராஜின் முதல் படமான பீட்சா தவிர்த்து பிற எல்லாப் படங்களும் பொறுமையைச் சோதித்தவைதான். ஆகவே, இந்தப் படமும் விதிவிலக்கு அன்று. படத்தின் நாயகராக ஒரு நடிகர் நடித்திருக்கிறார் தனுஷ் போல இருக்கிறார்; ஆனால் ரஜினியை இமிடேட் செய்திருக்கிறார். ரஜினி தப்புத்தாளங்களில் வைத்திருந்த மீசை போல ஒரு மீசை சுருளிக்கு. மேசை மீது பேப்பர்  வெயிட் வைத்தது போல் அவரது முகத்தில் அந்த மீசை ஒரு செட் புராபர்ட்டிபோல் இருக்கிறது. 

லண்டனில் ஆயுத வியாபாரத்தில் ஈடுபட்டிருக்கிறார் சிவதாஸ். அவரைப் போட்டுத்தள்ள நினைக்கிறார் இனவாதியும் கேங்ஸ்டருமான பீட்டர். அதற்கு அவருக்கு ஓர் ஆள் தேவை. அந்த ஆளாக இருக்கிறார் மதுரையில் ரௌடித்தனத்தில் ஈடுபட்டுவருபவரும் பரோட்டாக் கடை நடத்திவருபவருமான சுருளி. லண்டனில் கிடைக்காத ஆளா மதுரையில் கிடைக்கிறார் என்று யோசிக்கலாம். ஆனால், என்ன பண்ண ஹீரோ அவர் தானே? மதுரையிலிருந்து லண்டன் செல்லும் தாம்பூலத்துக்கும் தாம்பத்தியத்துக்கும் வேறுபாடு தெரியாத சுருளி அங்கே சிவதாஸின் கடத்தல் ரகசியத்தை எல்லாம் மிக எளிதாகக் கண்டுபிடித்துவிடுகிறார். எப்படி? இதென்ன கேள்வி, அவர்தான் ஹீரோ.

ஹீரோயினைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் ஹீரோவுக்கு அப்படிப் பிடித்துப்போய்விடுகிறது. அவரது அழகில் சொக்கிப் போய்விடுகிறார். அவரே தன் மனைவி என நினைத்துவிடுகிறார். இது தமிழ் சினிமாவில் அடிக்கடி நடைபெறும் புதுமைதானே? அதனால் இது நமக்குப் பெரிய அதிர்ச்சியன்று. நாயகிக்குக் கல்யாணமாகி ஒரு பையனும் இருக்கிறான். அதைப் பற்றி எல்லாம் கவலைப்படாமல் அந்தப் பையனையும் சேர்த்து நேசிக்கிறார் நம் ஹீரோ. ஹீரோ முற்போக்கானவர் என்பதை வேறு எப்படிக் குறிப்புணர்த்த? 

நவீன ஆயுதங்களை எல்லாம் வைத்திருக்கும் லண்டன் தாதா சுருளி கேட்டதை எல்லாம் கொடுக்கிறார். ஏன், அவருடைய எதிரியான சிவதாஸைப் போட சுருளியால் மட்டும் தான் முடியுமாம். இதையெல்லாம் நாம் நம்ப வேண்டும். நாம் ஒரு கமர்ஷியல் படம் பார்க்கிறோம். அதில் லாஜிக்கை எல்லாம் பார்க்கக் கூடாது. அதெல்லாம் சரிதாம்பா. இருந்தாலும் ஒரு நியாயம் வேண்டாமா என்கிறீர்களா. அதெல்லாம் தெரிந்தால் இப்படி ஒரு படத்தை ஏன் கார்த்திக் சுப்புராஜ் எடுக்கப்போகிறார். 

இதையெல்லாம்விடக் கொடுமை என்னவென்றால் இதில் இலங்கைத் தமிழர் துயரத்தை ஆங்காங்கே வசனங்கள் வழியே அப்படியே ஆஃபாயிலில் மிளகைத் தூவுவது போல் தூவியிருக்கிறார்கள். சிப்ஸ் கொறித்துக்கொண்டே சீரியல் துயரத்துக்குக் கண்ணீர் விடுவதுபோல் இருக்கிறது கதை. சிவதாஸுக்குப் பின்னணியில் ஒரு வேலு நாயக்கர் பிம்பம். சிவதாஸு அவ்வளவு பெரிய ஆள். ஆனால், டக்குன்னு சுருளியை நம்பிவிடுகிறார். நம்பாவிட்டால் அவரெப்படி துரோகம் நம் இனத்தோட சாபம்னு டயலாக் பேசுவதாம்? 

முருகேசன் என்று ஒரு கதாபாத்திரம் வருகிறது. அந்தக் கதாபாத்திரம் அது பாட்டுக்கு ஹோட்டலில் தட்டு கழுவி பிழைத்துக்கொண்டிருக்கிறது. நம்ம ஹீரோ இல்ல, அவரு அவரைக் கூப்பிட்டு தன் கடையில் வேலை கொடுத்து அவரைச் சாகடிச்சு ஒரு பாட்டு வேற பாடுறாரு. கேங்ஸ்டரு படம் எடுக்கிறோம் என்னும் நினைப்பில் கேணத்தனமா படம் எடுக்குறது இப்பல்லாம் ஃபேஷனா போயிருச்சு போல. படம் இரண்டு மணி நேரம் 38 நிமிடங்களுக்கு மேல ஓடுது. ஈவு இரக்கமே இல்லாமல் நின்னு அடிச்சிருக்காங்க. 

உலகெங்கிலும் வாழும் இலங்கைத் தமிழர்களை இவ்வளவு ஈஸியான டார்கெட்டா நினைச்சிருக்காரே அண்ணன், இங்க அண்ணன் என்றால் கார்த்திக் சுப்புராஜ். படம் தியேட்டரில் வராததால் தியேட்டர் அதிபர்கள் தப்பித்துவிட்டார்கள். ஓடிடியில் (நெட்ஃபிளிக்ஸ்) வந்துவிட்டதால் ரசிகர்கள் மாட்டிக்கொண்டார்கள். 

அசுரன்: ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் நாயகன்.

சிவசாமி (தனுஷ்) குடும்பத்தினரிடம் இருக்கும் சிறு நிலத்தைத் தன் தம்பி வெங்கடேசன் (பவன்) தொடங்கப்போகும் தொழிற்சாலைக்காக வாங்கத் துடிக்கிறான் வடக்கூரான் நரசிம்மன் (ஆடுகளம் நரேன்). சிவசாமியோ அது அவருடைய மனைவிக்கு அவளது அண்ணன் தந்த நிலம். அதை விற்க முடியாது என மறுக்கிறார். இதில் ஏற்பட்ட தகராறு காரணமாக சிவசாமியின் மூத்த மகன் முருகனை ஆள்வைத்துக் கொன்றுவிடுகிறான் நரசிம்மன். இதை நேரில் பார்த்த சிவசாமியின் இரண்டாம் மகன் சிதம்பரம் (கென் கருணாஸ்) அதற்குப் பழிவாங்கும்வகையில் நரசிம்மனையே கொன்றுவிடுகிறான். பள்ளிச் சிறுவனான அவன் செய்த கொலையால் அவனை நரசிம்மன் குடும்பத்தினரிடமிருந்தும் போலீஸாரிடமிருந்தும் காப்பாற்றுவதற்காகக் காட்டுக்குள் அழைத்துச் செல்கிறார் சிவசாமி. அவர்கள் போலீசாரிடம் மாட்டினார்களா, காட்டுக்குள் சென்ற அவர்களது நிலை என்ன போன்ற கேள்விகளுக்கு விடைகளாக இருக்கிறது அசுரன்.  

எழுத்தாளர் பூமணியின் வெக்கை நாவலை அடிப்படையாகக் கொண்டு மணிமாறனும் வெற்றிமாறனும் இணைந்து திரைக்கதையை எழுதியுள்ளனர். நாவலின் சில அம்சங்களைத் திரைப்படத்துக்காக மாற்றியுள்ளனர். திரைக்கதையில் பஞ்சமி நிலப் பிரச்சினை, ஒடுக்கப்பட்டோருக்கான உரிமை போன்ற அம்சங்களைச் சேர்த்து அதற்கு வேறு வண்ணம்பூசியுள்ளனர். திரைக்கதையை விறுவிறுப்பாகவே அமைத்துள்ளனர். வணிகநோக்கத்துடன் கதாநாயக அம்சம் தூக்கலாகத் தெரியும் வகையில் மூன்று சண்டைக்காட்சிகள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.  அது சற்று நெருடலாகவே உள்ளது. மற்றபடி திரைப்படம் ஒரு நாவலை வாசிப்பதுபோல் அடர்த்தியாகவே உள்ளது. 

தனுஷ் என்னும் நடிகரை நம்பியே இந்தப் படம் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. தனுஷும் அதற்குத் தன்னுடைய முழு உழைப்பை வழங்கியுள்ளார். தொடக்கத்தில் தனுஷுக்குப் பொருந்தாததுபோல் தோன்றிய அந்தக் கதாபாத்திரத்துக்கு தனது நடிப்பால் ஈடுகட்டிவிடுகிறார். மஞ்சு வாரியர் உடை, தோற்றம், நடிப்பு எல்லாம் ஓகே ஆனால் குரலில்தான் அந்நியத்தன்மை தென்படுகிறது.  பசுபதி, ஆடுகளம் நரேன், பாலாஜி சக்திவேல், பிரகாஷ்ராஜ் என நடிகர்கள் எல்லோரும் தெக்கத்தி மனிதர்களாகவே மாறியுள்ளனர். 

வேல்ராஜின் ஒளிப்பதிவு தேரிக்காட்டைத் துல்லியமாகப் படம் பிடித்திருக்கிறது. காட்சிகளில் பயன்படுத்தப்பட்ட இருள், ஒளி ஆகியவற்றின் வழியே கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையைத் தத்ரூபமாக வெளிப்படுத்திவிடுகிறார்கள். 

அவனுக்கு நாய் போச்சுன்னு கஷ்டமாயிருக்கு எனக்கு நாயோட போச்சேன்னு ஆறுதலாயிருக்கு… காடு இருந்தா எடுத்துக்கிடுவானுவ ரூபா இருந்தா புடுங்கிக்கிடுவானுவ ஆனா படிப்ப மட்டும் நம்மகிட்ட இருந்து எடுத்துகிடவே முடியாது… போன்ற வசனங்களிலும் பெண் குழந்தையைத் தாய் என அழைக்கும் நுட்பத்திலும் கவனிக்கவைக்கிறார்கள் வசனம் எழுதிய சுகாவும் வெற்றிமாறனும்.

பாடல்களைவிடப் பின்னணியிசையில் ஜி.வி.பிரகாஷ்குமார் கவனத்தை ஈர்க்கிறார். அதிலும் அசுரன் தீம் ம்யூசிக்கில் அதிகமாக ஸ்கோர் செய்கிறார். கால கட்டத்தைச் சித்தரிப்பதில் கலை இயக்குநர் குறிப்பிடத்தக்கவகையில் பங்களித்துள்ளார். 

ஒரு நாவலை வெற்றிகரமான திரைப்படமாக்கியதில் இயக்குநர் வெற்றிமாறன் திறமையைக் காட்டியுள்ளார். ஒடுக்கப்பட்ட மனிதர்கள் செருப்பு அணிவதைக்கூட அனுமதிக்க முடியாமல் இருந்த காலநிலையையும் பெரிய மனிதர்களின் மனப்போக்கையும் அழுத்தமான காட்சிகளின் வழியே சித்தரித்திருக்கிறார். ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தினருக்குக் கல்வி மட்டுமே உயர்வைத் தரும் என்பதை ஆக்கபூர்வமாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார். இதற்காகவெல்லாம் இயக்குநரைப் பாராட்டலாம். ஆனால், எண்பதுகள், அறுபதுகள் எனும் காலகட்டத்தை உணர்த்தும்போது சுவர் விளம்பரங்கள், பின்னணிப் பாடல்கள் போன்றவற்றையே தொடர்ந்து பயன்படுத்துவது அலுப்பு. ஒருவிதமான டெம்பிளேட் இயக்குநராகும் அபாயத்தின் விளிம்பில் நிற்கிறார் வெற்றிமாறன்.