சென்னை சர்வதேச திரைப்பட விழா 2017 நாள் ஒன்று

இன்று (14.12.2017) உற்சாகமாகத் தொடங்கியது இந்த ஆண்டின் சர்வதேசத் திரைப்பட விழா. கடந்த ஆண்டில் உட்லண்ட்ஸ், ஐநாக்ஸ் போன்ற திரையரங்குகளில் திரையீடு நடைபெற்றது. ஆனால் இந்த ஆண்டில் தேவி, தேவிபாலா, அண்ணா கேசினோ ஆகிய அரங்குகள் அலுவலகத்தின் அருகிலேயே அமைந்துவிட்டதால் வசதியாகப் போய்விட்டது. 

தியேட்டர் அருகில் இருந்தால் படம் பார்க்கும்வகையில் அமைய வேண்டுமே? முதல் படமாக, தேவிகலா திரையரங்கில் ஈரான் நாட்டுத் திரைப்படமான மஜான் சென்றோம். படம் ஆரம்பித்து சிறிது நேரத்திலேயே அதைத் தொடர்ந்து பார்க்க முடியாது என்பது தெரிந்துவிட்டது. ஆகவே வேறு வழியின்றி வெளியேறினோம். 

அதன் பின்னர் கேசினோ திரையரங்கில் 12.15 மணி காட்சி Mist & the Maiden என்னும் ஸ்பானிஷ் திரைப்படத்தைப் பார்த்தேன். த்ரில்லர் வகைப் படம். ஒரு தீவு ஒன்றில் ஒருவர் கொல்லப்படுகிறார். அந்தக் கொலைக்குக் காரணமாக உள்ளூர் அரசியல்வாதி சொல்லப்படுகிறார். அந்த வழக்கு முடிந்த 3 வருடங்களுக்குப் பின்னர் அந்த வழக்கை விசாரிக்கும் படி மேலிட உத்தரவு வருகிறது. அதனால் வழக்கு மீண்டும் விசாரிக்கப்படுகிறது. பல மர்மங்கள் விலகுகின்றன. இறுதிவரை சுவாரசியமாக நகர்ந்து படம். த்ரில்லர் என்பதால் ஆர்ப்பாட்டமாக இசை எல்லாம் இலலை. வழக்கமான விசாரணை போலவே இயல்பாக விசாரணைக் காட்சிகள் நகர்ந்தன். காவல் துறை அதிகாரிகளின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையின் மற்றொரு பக்கத்தைப் படம் காட்சிப்படுத்தியிருந்தது. 

மாலையில் தொடக்கவிழா கலைவாணர் அரங்கில் நடைபெற்றது. ஆறு மணிக்குத் தொடங்க வேண்டிய விழா நிதானமாக ஏழு மணிக்குத் தான் தொடங்கியது. நடிகர் அரவிந்த் சாமி சிறப்பு விருந்தினராக வந்திருந்தார். 7.45க்கெல்லாம் நிகழ்ச்சி முடிந்து The Square என்னும் ஸ்பானிஷ் மொழித் திரைப்படம் திரையிடப்பட்டது. அபத்த நகைச்சுவைப் படம். பல விஷயங்களைப் படம் பேசியது. கேன் திரைப்பட விழாவில் தங்கப் பனை விருது வென்ற திரைப்படம். சினிமாவுக்கான மொழி வசப்பட்டிருந்தது. நவீன தன்மையுடன் படம் காட்சியாக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால், மையப்படுத்தப்பட்ட கதை என்ற ஒன்று இல்லை. சமகால வாழ்வின் பல, அபத்தங்களை, விஷயங்களைப் படம் தொட்டுச் சென்றது. இரவில் படம் முடிய 10.30 ஆகிவிட்டது. அதன் பின்னர் கால் டாக்ஸி பிடித்து கோடம்பாக்கம், ஈக்காட்டுத்தாங்கல் வழியாக நங்கநல்லூர் வந்து சேர இரவு 11.30 ஆகிவிட்டது. 

ஆன் தி அதர் சைடு (குரோஷியா)

உலகமெங்கும் போரால் மனிதர்கள் உறவுகளை இழக்கிறார்கள்; உறவுகளைப் பிரிகிறார்கள். பிரிந்த உறவுகளைக் கண்டடைந்துவிட மாட்டோமா எனத் தேடிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள் சிலர். அந்தப் பிரிவின் நினைவைக்கூடச் சிலர் தொலைத்துவிட விரும்புகிறார்கள். வெஸ்னா என்னும் செவிலி இந்த ரகத்தைச் சேர்ந்த பெண்மணி. குரோஷியாவின் தலைநகரான ஸாக்ரெப்பில் வசித்துவருகிறார் வெஸ்னா. அவருக்கு ஒரு மகனும் மகளும் இருக்கிறார்கள். மகள் திருமண வயதில் இருக்கிறார். மகனுக்குத் திருமணமாகி ஒரு குழந்தை இருக்கிறது. வீடுகளுக்குச் சென்று நோயாளிகளைப் பராமரிப்பது வெஸ்னாவுடைய பணி. நிம்மதியாகச் சென்றுகொண்டிருக்கும் அவரது வாழ்வைக் குலைத்துப்போடுகிறது தொலைபேசி அழைப்பு ஒன்று. முதலில் அந்தத் தொலைபேசி அழைப்பை ஏற்க மறுக்கும் அவர் தொடர்ந்து அழைத்த நபருடன் உரையாடத் தொடங்குகிறார். இதனால், அவர் சில நெருக்கடிகளை எதிர்கொள்ள நேரிடுகிறது. அப்படி அந்தத் தொலைபேசியில் பேசிய நபர் வேறு யாருமல்ல; அவளுடைய கணவன் ஸார்க்கோதான்.

ஏறக்குறைய 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் அவளிடமிருந்து விலகிச் சென்றவர் எதிர்பாராத ஒரு தருணத்தில் தொடர்புகொள்கிறார். இருபதாண்டுகளாக அவர் எங்கிருந்தார், ஏன் மனைவியை விட்டுப் பிரிந்தார் போன்ற கேள்விகளுக்கான பதில்களை மாறுபட்ட திரைக்கதையாக்கி, ‘ஆன் தி அதர் சைடு’ என்னும் படத்தை உருவாக்கியுள்ளார் குரோஷிய இயக்குநர் ஸ்ரிங்கோ ஆக்ரெஸ்டா. இந்தப் படத்தை நம் நினைவில் நிலைக்கச் செய்வது இதன் திரைக்கதையே. அதிலும் குறிப்பாக அந்த க்ளைமாக்ஸ் காட்சி அப்படியே பார்வையாளர்களைப் புரட்டிப் போட்டுவிடும் திருப்பம் கொண்டது. உணர்வுபூர்வமான இந்தத் திரைப்படத்தின் ஜீவனை முழுமையாக்குவது அந்த க்ளைமாக்ஸ்தான்.

இந்தப் படத்தில் கணவன் மனைவியின் பிரிவுக்குக் காரணம் 1991-95 ஆண்டுகளில் நடைபெற்ற குரோஷிய சுதந்திரப் போராட்டம்தான். அந்தக் காலகட்டத்தில் மத்திய குரோஷியாவின் சிசாக் என்னும் நகரில் செவிலி வெஸ்னா தன் கணவன் ஸார்க்கோவுடனும் குழந்தைகளுடனும் வசித்துவந்தார். ஜேஎன்ஏ என அழைக்கப்பட்ட, செர்பியர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இயங்கும் யூகோஸ்லோவிய மக்கள் ராணுவத்தில் அதிகாரியாக இருக்கிறார் ஸார்க்கோ. போர் காரணமாகவே வெஸ்னா தன் குழந்தைகளுடன் ஸாக்ரெப்புக்கு இடம்பெயந்திருக்கிறார். ஸார்க்கோ போர்க் குற்றங்களுக்காகச் சுமார் 20 ஆண்டுகளைச் சிறையில் கழிக்கிறார். சிறையிலிருந்து வெளியே வந்த பின்னர்தான் தன் மனைவியை அழைத்துப் பேசுகிறார்.

நீண்ட நாள்களாகப் பிரிந்திருந்த உறவுகளை மீண்டும் சந்திக்கும்போதும், தொலைபேசி வழியே உரையாடும் போதும், அந்த நாள்களின் ஞாபகங்களையும் மனிதர்களையும் நினைவின் ஆழத்திலிருந்து உருவிப் பேசுவது என்பது இதம் தருவது என்றபோதும் வலி மிக்கது. இந்த வலியை உணர்த்தும் விதமான ஒளிப்பதிவு, பின்னணியிசை, காட்சிப் பொருள்கள் ஆகியவற்றைக் கொண்டு படத்தை இயக்குநர் நகர்த்துகிறார். அதனால்தான் மிக நிதானமாக நகரும் இந்தப் படத்தை நாம் பொறுமையுடன் பார்க்க முடிகிறது. இந்தப் போர் மட்டும் இல்லாமல் இருந்திருந்தால் இத்தனை பேரின் வாழ்வில் இவ்வளவு சிக்கல் ஏற்பட்டிருக்குமா என்ற ஆதாரக் கேள்வியைப் படம் எழுப்புகிறது.

படத்தின் பின்னணி போராக இருந்தபோதும், போர் நடந்து முடிந்த 20 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னரான வாழ்வே காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. அந்த வாழ்வின் வழியேதான் போரின் பாதிப்பை இயக்குநர் உணர்த்துகிறார். ஆகவே இந்தப் பாதிப்பானது மிகவும் நுட்பமாக, சன்னமான தொனியில்தான் வெளிப்பட்டிருக்கிறது.

20 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் தன் கணவனின் நடவடிக்கை காரணமாகத் தன் குழந்தையை இழந்த சோகத்தை வெஸ்னாவால் மறக்கவோ தன் கணவனை மன்னிக்கவோ முடியவில்லை. அந்தக் கணவனுடன் மீண்டும் சேர வேண்டுமா என்பதாலேயே அவள் அவரைத் தொடக்கத்தில் மன்னிக்க மறுக்கிறார். அவர் தொலைபேசி வழியே வற்புறுத்தி அழைத்தபோதும், பெல்கிரேடு நகரில் இருக்கும் அவரைச் சந்திக்கப் பிரியப்படுவதில்லை. வெஸ்னாவின் மகனும் தன் தந்தையைப் பார்க்கவே விரும்பவில்லை.

மகளுக்கோ அவளுடைய அரசு வேலைக்கு இடைஞ்சலாக அமைந்துவிடுகிறது தன் தந்தையின் ராணுவப் பணி. இதனால் குடும்பத்தினர் அனைவரும் ஸார்க்கோவுடன் இணையவே விரும்பவேயில்லை. ஆனால், ஸார்க்கோவுக்கோ தன் குடும்பத்தினரைப் பார்க்கவும் அவர்களுடன் சேர்ந்துவாழவும் ஆசை. அதனால்தான் தனது உரையாடல் வழியே அதைச் சாதித்துக்கொள்ள முயல்கிறார்.

நடுத்தர வயது தரும் தனிமை காரணமாகப் பின்னிரவில் தொடரும் உரையாடல் வெஸ்னாவை ஏதோவொரு வகையில் தேற்றுகிறது. கடந்துபோன காலத்தின் துயர நினைவுகளைத் தொடர்ந்து போர்த்திக்கொண்டிருப்பதால் என்ன பயன் என்ற நினைப்பிலேயே அந்த உரையாடலை அனுமதிக்கிறார்; தொடர்கிறார். பழைய காலத்தைப் பற்றி வெஸ்னாவும் அவருடைய கணவரும் உரையாடும் பின்னிரவுக் காட்சிகள் அழகாகக் கோக்கப்பட்டுள்ளன. திடீரென்று ஒரு நாள் அழைப்பு வருவது நின்றுவிடுகிறது. பரிதவித்துவிடுகிறார் வெஸ்னா. மீண்டும் ஸார்க்கோவிடம் பேசிவிட அவர் மேற்கொண்ட முயற்சி வெற்றிபெற்றுவிடுகிறது.

வெஸ்னாவுடன் பேசிய ஸார்க்கோ இத்தனை வருடங்களுக்குப் பின்னர் தொடர்புகொண்டு முதலில் பேசியதற்கு நன்றி தெரிவிக்கிறார். அந்தச் சொற்களால் அதிர்ந்துவிடுகிறார் வெஸ்னா. அப்படியானால் இத்தனை நாள்களாகத் தன்னுடன் பேசியது யார் என்று அதிர்ந்துவிடுகிறார். காருக்குள் இருந்தபடியே, தன்னந்தனியே அழுது தீர்க்கிறார். உடனடியாக கைபேசியை எடுத்து அந்த நபரை அழைத்துக் குமுறுகிறார். அவரது வீட்டுக்கு எதிரே தனியே வசிக்கும் நடுத்தர வயது கொண்ட நபர்தான் வெஸ்னாவுடன் உரையாடியவர் என்பதைத் தெரிவித்து, படம் நம்மிடமிருந்து விடைபெறுகிறது. போரின் கடுந்துயரத்தில் ஒன்று தனிமை. போரின் நேரடித் தாக்கம் உயிரைக் கொல்வது என்றால், போரின் மறைமுகத் தாக்கம் உணர்வைக் கொல்வது என்பதைப் படம் சொல்கிறது.

ஆன் தி அதர் சைடு

நடிப்பு: செனிஜா மெரிங்கோவிக், லாஸர் ரிஸ்டோவ்ஸ்கி

இயக்கம்: ஸ்ரிங்கோ ஆஜ்ரெஸ்டா

திரைக்கதை: மேட் மடிஸிக், ஸ்ரிங்கோ ஆக்ரெஸ்டா

தயாரிப்பு: இவான் மேலோக்கா

ஒளிப்பதிவு: ப்ராங்கோ லிண்டா

இசை: மேட் மடிஸிக்

தி இந்துவில் 2017 பிப்ரவரி 24 அன்று வெளியானது.

சினிமா ஸ்கோப் 26: காதல் கவிதை

புகழ்பெற்ற ரஷ்ய எழுத்தாளர் ஃபியோதர் தஸ்தோயெவ்ஸ்கி எழுதி, 1848-ல் வெளியான கதை ஒயிட் நைட்ஸ். பனிபொழியும் காலத்தின் நான்கு இரவுகளில் நடைபெறும் சம்பவங்களை உள்ளடக்கிய கதையான இது ஒரு கனவுலகவாசியின் நனவுலகக் குறிப்புகள். கதைப்படி அந்தக் கனவுலகவாசி கூச்ச சுபாவி. அவனது பிரதேசத்தில் அழகிய இளம்பெண்கள் பிரவேசித்ததில்லை. பெண்களின் உலகுக்குள் அவனும் அத்துமீறி நுழைந்ததில்லை. ஓரிரவில் அவன் சந்திக்கும் ஓரிளம்பெண் அவனது வாழ்வின் திசையை மாற்றுகிறாள். தன்னைப் பிரிந்துசென்ற காதலனுக்காக காத்திருக்கிறாள் அந்த இளம் பெண். நான்கு நாட்களுக்குள் கனவுலவாசிக்கும் இளம் பெண்ணுக்கும் நட்பும் காதலும் உருவாகிவிடுகின்றன. அவள் முழு மனத்துடனும் காதலுடனும் கனவுலகவாசியுடன் கைகோத்த கணத்தில் பழைய காதலன் தோன்றிவிடுகிறான். அந்தக் காதலனுடன் சென்றுவிடுகிறாள் இளம்பெண். கனவுலகவாசி மீண்டும் தன் கனவுகளில் தஞ்சமடைந்துவிடுகிறான்.       

சற்றே நீண்ட இந்தச் சிறுகதையை உலகின் பல இயக்குநர்கள் படமாக்கியிருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு இயக்குநரும் ஒவ்வொருவிதமான படத்தைப் படைத்திருக்கிறார்கள். கதை ஒன்றுதான். ஆனால், திரைக்கதையின் போக்குக்கு ஏற்ப இதன் காட்சிகளும், கதாபாத்திரங்களின் தோற்றங்களும் மாறுபடுகின்றன. களம் மாறுபடுகிறது, கதாபாத்திரங்களின் நடவடிக்கைகளில் வித்தியாசம் வந்துவிடுகிறது. இப்படியாக அவை வெவ்வேறு வகையான திரை அனுபவங்களைத் தருகின்றன. அடிப்படையில் இந்தக் கதையே முழுக்க முழுக்க காதலுணர்வில் முகிழ்த்த கதை. ஆகவே அசட்டுத்தனங்களுக்கும் அற்புதத் தருணங்களுக்கும் குறைவில்லை. ஒரு திரைப்படத்துக்குத் தேவையான திடுக்கிடும் திருப்பங்கள் என எவையுமில்லை. ஆனால், அறிவால் எளிதில் புரிந்துகொள்ள முடியாத உணர்வின் அடைப்படையில் அந்த இளம்பெண் எடுக்கும் முடிவுகள் அதிர்ச்சிதரவல்லவை.   

இந்தக் கதையை அடிப்படையாகக் கொண்டு 1957-ல் இத்தாலிய இயக்குநர் லூக்கினோ விஸ்கோந்தி ஒயிட் நைட்ஸ் என்னும் பெயரிலேயே ஒரு படத்தை உருவாக்கினார். கறுப்பு வெள்ளைப் படமான இதில் பனிபொழியும் இரவு, ஆற்றுப் பாலம், அதை ஒட்டிய பகுதிகளில் நடைபெறும் சம்பவங்கள் ஆகியவை அசையும் ஓவியங்களைப் போலவே காட்சிகொள்ளும். கதையைப் போலவே இதிலும் இளம்பெண்ணின் பாட்டி உறங்கும்போது, தன்னுடன் அந்தப் பெண்ணின் உடையைப் பிணைத்திருப்பார். தீவிர வாசிப்பனுபவத்துக்கான கதையை இனிய காட்சியனுபவமாக மாற்றியிருப்பார் இயக்குநர். 

இதே கதையை 1971-ல் ஃபோர் ஆஃப் எ ட்ரீம்மர் என்னும் பெயரில் ஃபிரெஞ்சு இயக்குநர் ராபே ப்ரேஸான் (ஆங்கில உச்சரிப்பு ராபர்ட் ப்ரஸ்ஸான்) படமாக்கினார். பிக் பாக்கெட் படத்தை உருவாக்கிய ராபே ப்ரேஸான் தனக்குரிய முத்திரைகளுடன் ஒயிட் நைட்ஸ் கதையைக் கையாண்டிருப்பார். இந்தக் கதையில் இளம்பெண்ணுக்குப் பாட்டி கிடையாது. அதற்குப் பதில் அம்மா. தனது தனிமைக்குள் உழலும் அந்தக் கனவுலகவாசி ஓர் ஓவியன், ஆனால் அதையே பிறரிடம் வெளிப்படுத்தாத அளவுக்கு உள்ளடங்கிய குணம் கொண்டவன். தன் குரலில் தானே பேசி அதைக் கேட்டு மகிழ்பவன். அழகிய வெள்ளைப் புறாக்கள் புல் தரையில் அலைவுறும் ஒலியைப் பதிவுசெய்வதைக்கூட விருப்பத்துடன் செய்யும் அளவுக்கு மென்மையானவன். அவனைத்தான் காதலனுக்காகக் காத்திருந்த இளம்பெண் காதலிக்கிறாள்; காதலன் திரும்பிவிடவும் கைவிட்டுவிடுகிறாள்.  

முக்கோணக் காதல் கதைகளைத் தனித்துவத்துடன் இயக்கியிருந்த இயக்குநர் ஸ்ரீதர் கதை வசனம் எழுதி இயக்கிய அழகே உன்னை ஆராதிக்கிறேன் (1979) திரைப்படத்தில் ஒயிட் நைட்ஸின் பாதிப்பை உணர முடியும். திரைக்கதையில் ஸ்ரீதர் செய்திருந்த பல மாற்றங்களே இந்தப் படத்தை ஒயிட் நைட்ஸிலிருந்து வேறுபடுத்தும். வேணி என்னும் இளம் பெண் கதாபாத்திரத்தை லதா ஏற்று நடித்திருப்பார். அவருடைய காதலனாக ஜெய்கணேஷ் வேணு என்னும் பாத்திரத்திலும், வேணியை உருகி உருகிக் காதலிக்கும் வாசு என்னும் பாத்திரத்தில் விஜயகுமாரும் நடித்திருப்பார்கள். காதலன் பாத்திரத்தை ஸ்திரிலோலனாக மாற்றியிருப்பார் ஸ்ரீதர். ஒயிட் நைட்ஸில் ஓராண்டில் திரும்பிவந்துவிடுவதாகக் காதலன் கதாபாத்திரம் சொல்லிவிட்டுச் செல்லும். ஆனால், இதில் ஜெய்கணேஷ் வேணியிடம் வேண்டியது கிடைத்ததும் தலைமறைவாகிவிடுவார். பல முற்போக்கு சங்கதிகளை இந்தப் படம் கொண்டிருக்கும். வேணியின் அண்ணன் மகளாக வரும் பருவப் பெண் அடல்ட் ஒன்லி ஜோக்குகளை அள்ளிவிடுபவளாக நடித்திருப்பாள். வேணுவிடம் வேணி தன்னை இழந்திருப்பதை அறிந்தும் அவளைக் கரம்பற்ற விரும்புபவனாகவே வாசுவின் கதாபாத்திரத்தைப் படைத்திருப்பார் ஸ்ரீதர். வாலி எழுதிய என் கல்யாண வைபோகம், நானே நானா யாரோ தானா? உள்ளிட்ட பல பாடல்கள் இந்தப் படத்தை மறக்க முடியாததாக மாற்றியிருக்கிறது. 

2003-ல், தோழர் எஸ்.பி.ஜனநாதன் கதை, வசனம் இயக்கத்தில் வெளியான இயற்கை படமும் இதன் பாதிப்பில் உருவானதே. இதை ஜனநாதனே நேர்காணல்களில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். அதனால்தானோ என்னவோ படத்தின் டைட்டிலில் எதுவும் குறிப்பிட்டிருக்க மாட்டார். ஸ்ரீதரின் படத்தில் கனவுலகவாசியின் சாயல் கொண்ட கதாபாத்திரத்தில் விஜயகுமார் நடித்திருந்தார் என்றால் இயற்கையில் காதலன் கதாபாத்திரத்தில் அவருடைய மகன் அருண் விஜய் நடித்திருப்பார். பொழுதுபோக்குப் படங்களை உருவாக்கிவந்த ஸ்ரீதரின் படத்தின் கதாபாத்திரங்கள் போல் முற்போக்கான கதாபாத்திரங்களை, மாற்றுப் படங்களை உருவாக்குவதான பாவனை காட்டும் ஜனநாதன் உருவாக்கவில்லை. நாயகி மாசற்ற பெண்ணாகவே படைக்கப்பட்டிருப்பாள். நெய்தல் நிலத்தின் பின்னணியில் படத்தை உருவாக்கியிருந்ததால் படத்துக்குப் புதியதொரு நிறம் கிடைத்தது. சிறந்த படமென மாநில அரசின் விருதும் கிடைத்தது. 

இத்தனை படங்களுக்குப் பின்னர், இந்திப் பட இயக்குநர் சஞ்சய் லீலா பன்சாலி, சாவரியா (2007) என்னும் பெயரில், ஒயிட் நைட்ஸ் கதையை ஒரு காவியப் படமாக்கினார். காதலனாக சல்மான் கானும், காதலியாக சோனம் கபூரும், கனவுலகவாசியாக ரன்பீர் கபூரும் நடித்திருப்பார்கள். இத்தாலிப் பட்த்திலும், ஃபிரெஞ்சுப் படத்திலும் அந்த இளம் பெண் கிறிஸ்தவ மதத்தைச் சேர்ந்தவளாகக் காட்சிபடுத்தப்பட்டிருப்பாள். இந்திப் படத்தில் அந்தப் பெண் இஸ்லாமியச் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவள். மெலோ டிராமா வகையைச் சேர்ந்த இந்தப் படம் ஒயிட் நைட்ஸின் தீவிரத் தன்மையைக் குறைக்கும் வகையிலானது. ஸ்ரீதரைப் போலவே, அமெரிக்க இயக்குநர் ஜேம்ஸ் க்ரேயும் இந்தக் கதையின் பாதிப்பில் 2008-ல் டூ லவ்வர்ஸ் என்னும் பெயரில் ஒரு படமெடுத்தார். இதில் அந்தக் கனவுலக வாசிக்கு வேறு ஒரு காதலியையும் இவர் உருவாக்கியிருப்பார். தான் விரும்பிய இளம் பெண் அவளுடைய காதலனுடன் சென்ற பிறகு, கனவுலகவாசி மற்றொரு காதலியைத் தஞ்சமடைந்துவிடுவான். ஒரே கதையைப் பல்வேறு திரைக்கதைப் பாதைகளில் கொண்டுசென்று பல படங்களை உருவாக்கிவிட முடியும். ஆனால் எல்லாப் படங்களும் தனித்துவம் கொண்டதாக அமைய வேண்டுமென்றால் அதற்கு இயக்குநரின் ஒத்துழைப்பு தேவை. அவருடைய பார்வை வழியேதான் படம் மெருகேறும் அல்லது மொண்ணையாக மாறும்.

< சினிமா ஸ்கோப் 25 >                               < சினிமா ஸ்கோப் 27 >  

எது நடந்ததோ . . .

பெரு நகரத்தில் சமூகத்தின் வெவ்வேறு மட்டங்களில் வசித்துவரும் நவீன மனிதர்கள் எதிர்கொள்ளும் சிக்கல்களைத் தனக்கு வாய்த்திருக்கும் குறுகிய கால அவகாசத்தில் இக்குறும்படம் அழகியல் மிளிரக் காட்சிப்படுத்துகிறது. இவற்றின் வாயிலாக அவர்களுக்கேற்படும் அகச் சிக்கல்களைக் காட்சிகளின்றி உணர்த்திவிடுகிறார் இயக்குநர் அருணிமா ஷர்மா. ஏறக்குறைய 35 பாவங்களை வைத்துக்கொண்டு சுமார் 17 வருடங்களைத் தொலைக்காட்சி நடிப்பில் செலவிட்ட நடிகர் சமர் கிருஷ்ணராக நடித்துக்கொண்டிருக்கிறார். அவர் மனைவி நினா பற்றிவந்த திடீர்த் தகவல் அந்நாடகத்தை இடையிலேயே முடிவுக்குக்கொண்டுவருகிறது. மனிதனான அவருக்கு நேர்ந்த பிரச்சினையைச் சமாளிக்கக் கடவுள் அவதாரத் தோற்றத்தில் அந்த இரவில் புறப்படுகிறார். மனைவியைக் கண்டுபிடித்தாரா இரவு எப்படி விடிந்தது அவருக்கு என்னும் கேள்விகள் ஊடாக நகர்ந்துசெல்லும் காட்சிகள் மாநகரின் இரவுப் பொழுதை; வெவ்வேறு பிரதேசங்களைப் பல்வேறுபட்ட கோணங்களில் பார்வையாளனின் முன்னிறுத்துகின்றன.

தனி மனித வாழ்வில் கலைக்கும் உறவுகளுக்கும் இடையில் அகப்பட்டுக்கொண்டு ஊடாடும் கலைஞனின் அகத்தில் நிகழும் உணர்ச்சிக்கொந்தளிப்புகளை ஆரவாரங்களோ ஆடம்பரங்களோவின்றி அப்படியே வெளிக்கொணர்ந்துள்ளது இக்குறும்படம். புராணக் கடவுள் பாத்திரமான கிருஷ்ணராக நடித்தவர் மனைவியைப் பிரிவதை எண்ணித் துக்கப்படுவது அவளை மீண்டும் கைப்பற்றிவிடத் துடிப்பது என்பனவெல்லாம் முரண்நகைதாம். ஆனால் என்ன செய்ய இருபதாண்டுக் காலம் அவரை நேசித்த அவருடைய காதல் மனைவி மற்றொருவருடன் காதல் கொண்டு இவரிடமிருந்து விலகிச் செல்லும்படியான சூழலை உருவாக்கிவிட்ட அந்த இரவையும் அந்தத் துக்கத்தையும் அவர் கடந்தாக வேண்டுமே. விமான நிலையம் வரை சென்றும் வெறும்கையோடு திரும்பும் நடிகரை அடையாளம் கண்டு அவரது தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சி தொடர்பான கேள்விகளைக் கேட்கும் வாடகைக் காரோட்டியிடம் அவை காரணமாக ஏற்பட்ட மதிப்பிழப்பின் காரணமாகவே தன் மனைவியை இழந்ததாக எப்படி அவர் சொல்ல முடியும்? அவரது தவிப்பை, ஏக்கத்தை, புழுக்கத்தை வெறும் புகையாகப் பரப்பிவிட்டபடி அவற்றைக் கடக்கிறார்.

விஷ்ணு பிரசாத் என்பவர் காவலனாகப் பணிபுரியும் தானியங்கிப் பணம் வழங்கும் மையத்தில் பணமெடுக்கச் செல்கிறார் சமர். அங்கே பணமெடுத்துத் திரும்பும் விளம்பரப் பட நடிகை ஒருவர் இவரது தோற்றம் கண்டு வேடிக்கையாகச் சிரிக்கிறார். உள்ளே பணமெடுத்துக்கொண்டிருக்கையில் வெளியே சிறு விபத்தொன்று நிகழ அதில் காவலர் விஷ்ணுவின் கண்ணாடியும் நாற்காலியும் உடைந்துவிடுகின்றன. நடிகையின் நண்பிதான் விபத்தை நிகழ்த்தியவர். கண்ணாடிக்கு மாற்றாகத் தனது கண்ணாடியை விஷ்ணுவுக்கு அளித்ததோடு அருகிலிருந்த தனது வீட்டிலிருந்து நாற்காலி ஒன்றையும் அவருக்குத் தருகிறார் நடிகை. அந்தப் பயணத்தில் சமருக்கும் நடிகைக்கும் இடையே நெருக்கம் உருவாகிப் பின்னர் அது காதலாகப் பரிணமிக்கிறது. ஒருவருக்கு உடைந்துபோன நாற்காலிக்கும் கண்ணாடிக்கும் மாற்றுக் கிடைக்கிறது மற்றொருவருக்கோ மனைவிக்குப் பதில் காதலி கிடைக்கிறாள். எல்லா அதிசயங்களையும் அபத்தங்களையும் தனக்குள் அடக்கியபடி இரவு நகர்கிறது.

விஷ்ணு தனது அறைக்கு வந்த உடன் இரவு முழுவதும் தூங்காமல் பணிசெய்த களைப்பால் காலுறையைக்கூடக் கழற்ற அவகாசமின்றி அப்படியே உறங்கச்செல்கிறான்; சமர் தனது ஒப்பனையைக் கலைக்கக்கூடப் பொறுமையின்றி மனைவியைத் தேடி அப்படியே ஓடுகிறார். மாநகர வாழ்க்கை ஆற அமர எந்தவொரு செயலையும் செய்ய அனுமதிக்காமல் மனிதர்களை விரட்டிக்கொண்டே இருக்கிறது. விளம்பரப் படத்தில் மற்றொரு நடிகையின் உதடுகளை நீளவாட்டில் பொத்திய ஆள்காட்டி விரலும் அதன்பின் கன்னத்தை வருடியபடி வழுக்கிக் கீழிறங்கும் விரல்களும் மட்டும் தனதென அந்நடிகைக்கும் யூனிட்டில் உள்ளவர்களுக்கும் தானே தெரியும். இந்த ஏமாற்றை அறிந்தால் பார்வையாளன் விளம்பரத்தை ரசிக்கமாட்டான். இங்கே ஏமாற்று என்பது தொழில்ரீதியான புத்திசாலித்தனம். காரில்வைத்து ஒரு நாற்காலியை எப்படிக் கொண்டுவருவது என்பதைக்கூடச் சரிவரச் செய்ய இயலாத நகரத்து மனிதர்கள். இப்படிப்பட்டவற்றைக் காட்சிபடுத்தியிருக்கும் விதம் மாநகர வாழ்க்கை குறித்த நுணுக்கமான எள்ளல்களாகவும் விமர்சனங்களாகவும் காட்சிகொள்கின்றன.

ஏறக்குறைய இருபத்தி மூன்று நிமிடங்கள் ஓடும் இந்தப் படம் பலாப்பழம் போன்ற மனித வாழ்வின் தனிச் சுளை. காட்சி ஊடகத்தின் அறிவார்த்த திரைமொழி நேர்த்தியாக இப்படத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அநாவசியமாக ஒரு துண்டுக்காட்சிகூடப் படத்தில் இடம்பெறவில்லை. நடிகர்கள் எதார்த்தமான நடிப்பை வெளிப்படுத்தியுள்ளனர். வசனங்களும் மிக மிகச் சொற்பம். ஒளியும் இருளும் பலகாட்சிகளில் இணைந்தே காணப்படுவது இன்பம், துக்கம் இரண்டுமே இணைந்த வாழ்க்கையைக் குறிப்பதுபோல் உள்ளது. வழக்கமான கேமராக் கோணங்களை இயன்றவரை தவிர்த்துள்ளார் ஒளிப்பதிவாளர் ஜி. முரளி. அவசியமான இடங்களில் தேவைக்கேற்ற அளவு மட்டுமே ஒளி பயன்பட்டுள்ளது. நுட்பமாக ஒளியைக் கையாண்டுள்ள தன்மை படத்தின் அழகியல் கூறை அதிகரிக்கிறது; இரவின் ரம்யத்தையும் அழகையும் தனிமையையும் தனிப்பட்ட குணாம்சங்களுடன் காட்சிப்படுத்தியுள்ளது. அடர்த்தியான தனிமை நிறைந்த இரவில் பெருநகர வீதிகளில்  வாழ்க்கை குறித்து அசைபோட்டபடி சுற்றிய திருப்தியை ஏற்படுத்தும் இக்குறும்படத்தைக் கவனத்துடன் பார்க்கும் பார்வையாளனின் நினைவுவலைகளில் இது வட்டமிட்டுக்கொண்டேயிருக்கும்.

படக் குழுவினர் விருது பெறும் காட்சி

ஷ்யாம் ராத் ஸேஹெர்

இயக்கம்: அருணிமா ஷர்மா

ஒளிப்பதிவு: ஜி. முரளி

மொழி: இந்தி, ஆங்கிலம்

நேரம்: 22:30 நிமிடம்      

நண்பர் முரளியின் அடவி இதழில் வெளியானது